Η ήττα από τη Λιετκαμπέλις έβαλε τέλος στο αήττητο ξεκίνημα του ΠΑΟΚ σε GBL και EuroCup, αλλά μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη… προσγείωση για την ομάδα του Αντρέα Τρινκιέρι. Το 4-0 δεν σήμαινε ότι όλα λειτουργούσαν ιδανικά κι η σεζόν είναι ακόμα στην αρχή.
Υπάρχουν ήττες που πονάνε περισσότερο από άλλες και ήττες που, αν τις διαχειριστείς σωστά, μπορούν να σε βοηθήσουν να καταλάβεις καλύτερα πού βρίσκεσαι…
Για τον ΠΑΟΚ, το 95-86 από τη Λιετκαμπέλις στη Λιθουανία μπορεί να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή ήταν ένα αποτέλεσμα που έπρεπε να έρθει, αλλά επειδή ήρθε σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία υπάρχει ακόμη περιθώριο να διορθωθούν αδυναμίες, πριν αυτές κοστίσουν περισσότερο.
Το ξεκίνημα της ομάδας του Αντρέα Τρινκιέρι είχε δημιουργήσει θετικές εντυπώσεις. Τέσσερις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια μετά το Super Cup, με τον ΠΑΟΚ να δείχνει ότι μπορεί να διεκδικήσει πράγματα στη νέα σεζόν. Μόνο που το αήττητο δεν αποτελούσε απόδειξη ότι όλα είχαν μπει στη θέση τους. Η δύσκολη νίκη (88-85) στη Μύκονο ήταν ήδη μια υπενθύμιση πως το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνει πάντοτε όσα συμβαίνουν στο παρκέ.
Ο ΠΑΟΚ είχε καταφέρει να κερδίζει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε εμφάνισή του δικαιολογούσε απόλυτη ικανοποίηση. Μια ομάδα που θέλει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο δεν αρκεί να μετρά νίκες στο ξεκίνημα. Χρειάζεται να χτίζει σταθερές, να περιορίζει τα νεκρά διαστήματα και να βρίσκει τρόπους να επιβάλλει το παιχνίδι της, ακόμη κι όταν ο αντίπαλος ανεβάζει την πίεση. Η αναμέτρηση με τη Λιετκαμπέλις έδειξε ότι ο δρόμος μέχρι αυτό το σημείο είναι ακόμη μακρύς.
Όταν ο αντίπαλος σουτάρει με 62% στο τρίποντο
Η Λιετκαμπέλις έκανε μια εξαιρετική εμφάνιση πίσω από τη γραμμή των 6,75 μέτρων. Με 13 εύστοχα τρίποντα σε 21 προσπάθειες, ποσοστό σχεδόν 62%, βρήκε έναν τρόπο να τιμωρεί τις αμυντικές αδυναμίες του ΠΑΟΚ και να διατηρεί τον έλεγχο του αγώνα. Όταν ο αντίπαλος σουτάρει με τέτοια αποτελεσματικότητα, η αποστολή γίνεται πολύ πιο δύσκολη και το αποτέλεσμα χρειάζεται να διαβαστεί με ψυχραιμία.
Δεν θα ήταν, όμως, σωστό να αποδοθεί η ήττα αποκλειστικά στην ευστοχία των Λιθουανών. Οι 95 πόντοι που δέχθηκε ο ΠΑΟΚ είναι ένα στοιχείο που απαιτεί προσοχή, όπως κι η αδυναμία του να ελέγξει τον ρυθμό για μεγάλα διαστήματα. Το ζητούμενο δεν είναι να αναζητηθούν δικαιολογίες για το ποσοστό του αντιπάλου, αλλά να εξεταστεί τι θα μπορούσε να είχε κάνει καλύτερα η ομάδα του Τρινκιέρι, ώστε να μην επιτρέψει στη Λιετκαμπέλις να αισθανθεί τόσο άνετα στην επίθεση.
Αυτό είναι και το πραγματικό καμπανάκι. Όχι ότι ο ΠΑΟΚ έχασε ένα εκτός έδρας παιχνίδι στο EuroCup, αλλά ότι η ήττα ανέδειξε ξανά την απόσταση ανάμεσα στις φιλοδοξίες και στην αγωνιστική συνέπεια που απαιτείται για να τις υποστηρίξεις. Η ποιότητα και το ταλέντο είναι απαραίτητα, δεν αρκούν όμως από μόνα τους. Χρειάζεται αμυντική προσήλωση, σωστές αποφάσεις και διάρκεια, ιδιαίτερα στις βραδιές που η επίθεση δεν μπορεί να καλύψει κάθε αδυναμία.
Η προσγείωση που μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη
Το πιο σημαντικό για τον ΠΑΟΚ είναι να μη «διαβάσει» το αποτέλεσμα ούτε ως καταστροφή ούτε ως μια απλή κακή βραδιά που δεν χρειάζεται περαιτέρω συζήτηση. Το πρώτο θα ήταν υπερβολικό, το δεύτερο επικίνδυνο. Η σεζόν βρίσκεται ακόμη στην αρχή κι ο Τρινκιέρι έχει χρόνο να δουλέψει πάνω σε όσα δεν λειτούργησαν, να βελτιώσει τη συνοχή της ομάδας και να ζητήσει μεγαλύτερη συνέπεια και στις δύο πλευρές του γηπέδου.
Το 4-0 δεν έκανε τον ΠΑΟΚ υπερομάδα, όπως και το 95-86 στη Λιθουανία δεν τον μετατρέπει ξαφνικά σε ομάδα με μεγάλα προβλήματα. Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση: πρόκειται για ένα σύνολο με δυνατότητες και φιλοδοξίες, το οποίο όμως έχει ακόμη πράγματα να αποδείξει κι είναι προτιμότερο να το συνειδητοποιήσει τώρα, παρά όταν τα περιθώρια αντίδρασης θα έχουν περιοριστεί.