Ένα από τα μεγαλύτερα “What If” και σίγουρα το πιο πολυσυζητημένο διαζύγιο στην ιστορία του μπάσκετ. Το SKWEEK ξετυλίγει το κουβάρι της επικής ανταλλαγής του 2004 που διέλυσε τη δυναστεία των Λέικερς, μέσα από ένα storytelling γεμάτο ίντριγκα, εγωισμούς και… τον Κουάμε Μπράουν.
Το ημερολόγιο έγραφε 2004 και ο ήλιος της Καλιφόρνια δεν μπορούσε να κρύψει τα βαριά σύννεφα που είχαν μαζευτεί πάνω από το Λος Άντζελες. Οι Λέικερς βρίσκονταν μπροστά στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της σύγχρονης ιστορίας τους, καλούμενοι να πάρουν μια απόφαση που θα άλλαζε τον χάρτη του NBA για πάντα. Στη μία γωνία του ρινγκ στεκόταν ο θηριώδης Σακίλ Ο’Νιλ και στην άλλη ο διψασμένος για απόλυτη εξουσία Κόμπι Μπράιαντ. Οι δυο τους δεν χωρούσαν πια στο ίδιο παρκέ. Το πιο κυριαρχικό μπασκετικό δίδυμο της δεκαετίας είχε αναλωθεί σε μια βαθιά εσωτερική διαμάχη για το ποιος ήταν το πραγματικό «αφεντικό» της πόλης των Αγγέλων.
Ο «Diesel» δεν ζητούσε απλώς τον σεβασμό, αλλά και μια τεράστια επέκταση συμβολαίου. Με τις περγαμηνές τριών συνεχόμενων πρωταθλημάτων, τριών βραβείων MVP Τελικών και τεσσάρων συνολικά εμφανίσεων στη μεγαλύτερη σκηνή του πρωταθλήματος, ένιωθε πως το άξιζε. Ο απολογισμός του στην τελευταία του πενταετία στο Χόλιγουντ προκαλούσε τρόμο. Κατέγραφε κατά μέσο όρο 27.0 πόντους, 12.0 ριμπάουντ, 3.3 ασίστ και 2.6 μπλοκ, σουτάροντας με το επιβλητικό 57.6% και πηγαίνοντας στη γραμμή των βολών πάνω από 11 φορές ανά βραδιά.
Η διοίκηση όμως είχε τις αμφιβολίες της. Ο Σακίλ διένυε το 31ο έτος της ηλικίας του και η φυσική του κατάσταση είχε αρχίσει να χτυπάει καμπανάκια, καθώς τα τρία τελευταία χρόνια έχανε σταθερά από 15 αγώνες τη σεζόν. Την ίδια στιγμή, ο 25χρονος «Black Mamba» ήταν ανένδοτος. Ήθελε τα κλειδιά του franchise εδώ και τώρα. Η απόφαση πάρθηκε με πόνο, η χρυσή εποχή του Σακ έπρεπε να ρίξει αυλαία.
Οι Λέικερς σήκωσαν το τηλέφωνο και έστειλαν το πιο κυριαρχικό κορμί του πρωταθλήματος στο Μαϊάμι, σε μια κίνηση που άφησε άφωνο τον μπασκετικό πλανήτη λόγω των πενιχρών ανταλλαγμάτων. H ομάδα του Λος Άντζελες πήρε πίσω τον Λαμάρ Όντομ, τον Μπράιαν Γκραντ, τον Καρόν Μπάτλερ, καθώς και ένα pick πρώτου γύρου (2006) μαζί με ένα δεύτερου (2007). Ναι, καλά διαβάσατε. Ο απόλυτος κυρίαρχος των ρακετών, έστω και στα 31 του χρόνια, κοστολογήθηκε ουσιαστικά για μόλις μία επιλογή πρώτου γύρου όπως θα καταλάβετε και στην πορεία του κειμένου!
Αυτή η blockbuster συμφωνία έστειλε ένα ωστικό κύμα σε ολόκληρη τη λίγκα, χαράσσοντας δύο εντελώς διαφορετικά μονοπάτια για τους πρωταγωνιστές της.
Στη Φλόριντα, ο Σακίλ βρήκε το ελιξίριο της νεότητας. Η άμεση επίδρασή του στους Χιτ ήταν κάτι παραπάνω από εκκωφαντική. Τη σεζόν 2004-05 κυριάρχησε απόλυτα με 22.9 πόντους και 10.4 ριμπάουντ, σουτάροντας με το εντυπωσιακό 60.1% και χάνοντας το βραβείο του MVP κυριολεκτικά στο νήμα από τον Στιβ Νας. Αν και εκείνη η χρονιά έκλεισε με τον πικρό αποκλεισμό στο Game 7 των Τελικών της Ανατολής από τους σκληροτράχηλους Πίστονς, το πεπρωμένο δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Την επόμενη σεζόν, ο Σακ αποδέχτηκε τον ρόλο του συμπαραστάτη πλάι στον «σεληνιασμένο» MVP των Τελικών Ντουέιν Γουέιντ, φέρνοντας το πολυπόθητο πρωτάθλημα στο South Beach, πριν τελικά παραχωρηθεί στο Φίνιξ ενάμιση χρόνο αργότερα.
Πίσω στο Λος Άντζελες, το αφήγημα ήταν πολύ πιο σκοτεινό, τουλάχιστον στην αρχή. Ο Κόμπι είχε πλέον την ομάδα δική του, αλλά έπρεπε να ανέβει έναν πραγματικό Γολγοθά για να αποδείξει την ηγετική του πάστα. Την πρώτη χρονιά μετά το «διαζύγιο», οι Λέικερς κατρακύλησαν, μένοντας εκτός playoffs με αρνητικό ρεκόρ 34-48, παρά τους 27.6 πόντους που έβαζε ο Μπράιαντ κάθε βράδυ. Ο εγωισμός του όμως τον ώθησε στα άκρα την επόμενη σεζόν. Μετατράπηκε σε μια ασταμάτητη επιθετική μηχανή, κατακτώντας τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με τον μυθικό μέσο όρο των 35.4 πόντων και χαρίζοντας στο κοινό την ανεπανάληπτη παράσταση των 81 πόντων. Και πάλι όμως, η πορεία σταμάτησε απότομα στον πρώτο γύρο των playoffs απέναντι στους Σανς.
Όσο για τα περιβόητα ανταλλάγματα της ιστορικής συμφωνίας; Μόνο ο Λαμάρ Όντομ ρίζωσε στο Χόλιγουντ, μένοντας επτά χρόνια, κατακτώντας το βραβείο του Έκτου Παίκτη και βάζοντας τη σφραγίδα του σε δύο πρωταθλήματα. Το pick πρώτου γύρου έγινε ο Τζόρνταν Φάρμαρ στο νούμερο 26 και το δεύτερου γύρου ο Ρενάλντας Σεϊμπούτις στο νούμερο 50. Ο Μπράιαν Γκραντ αποδεσμεύτηκε με αμνηστία σχεδόν αμέσως, ενώ ο Καρόν Μπάτλερ έμελλε να γίνει ο απρόσμενος «δούρειος ίππος» της επιστροφής στην κορυφή.
Το SKWEEK Plot Twist: Ο Μπάτλερ παραχωρήθηκε στην Ουάσιγκτον για τον περιβόητο Κουάμε Μπράουν. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος αυτός Κουάμε αποτέλεσε το βασικό αντάλλαγμα στο πακέτο που έστειλαν οι Λέικερς στο Μέμφις για να φέρουν στο πλευρό του Κόμπι τον Πάου Γκασόλ, ξεκλειδώνοντας τη δεύτερη χρυσή εποχή τους!
Στο τέλος της ημέρας, ο χρόνος αποδείχθηκε ο καλύτερος κριτής αυτής της φαινομενικά παράλογης ανταλλαγής. Οι Λέικερς χρειάστηκε να διασχίσουν την έρημο επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο, αλλά επέστρεψαν στο θρόνο τους με τα back-to-back πρωταθλήματα του 2009 και του 2010. Ο Σακίλ πήρε το τέταρτο δαχτυλίδι που τόσο αποζητούσε, μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει τα δικά του τραγούδια και άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στο Μαϊάμι. Όσο για τον Κόμπι; Εκείνος φρόντισε να ολοκληρώσει το δικό του απόλυτο έπος, τελειώνοντας την καριέρα του με πέντε δαχτυλίδια και βάζοντας οριστικά τέλος στη συζήτηση για το αν θα μπορούσε ποτέ να κερδίσει χωρίς τον τεράστιο σέντερ να του κάνει σκριν.
