Υπάρχουν νίκες που μετριούνται στον βαθμολογικό πίνακα και υπάρχουν εκείνες που αποτυπώνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο από δύο βαθμούς. Νίκες που δεν κρίνονται αποκλειστικά από την ποιότητα, το ταλέντο ή την τακτική, αλλά από την ψυχή, τον χαρακτήρα και την άρνηση μιας ομάδας να αποδεχτεί την ήττα.
Ο Ολυμπιακός απέναντι στη Βαλένθια απέδειξε για ακόμη μία φορά πως αν υπάρχει κάτι που τον χαρακτηρίζει, είναι ότι δεν ξέρει να παραδίνεται.
Γιατί αυτή η ομάδα μπορεί να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, μπορεί να χάσει τον ρυθμό της, να εγκλωβιστεί στα λάθη της και να δει τον αντίπαλο να παίρνει τον έλεγχο. Υπάρχει, όμως, κάτι που δεν χάνει εύκολα: την πίστη πως όσο το χρονόμετρο συνεχίζει να κυλά, τίποτα δεν έχει τελειώσει.
Η ανατροπή απέναντι στη Βαλένθια δεν ήταν απλώς μία ακόμη μπασκετική ιστορία με ευτυχισμένο τέλος. Ήταν η υπενθύμιση της νοοτροπίας που έχει χτιστεί όλα αυτά τα χρόνια.
Μια ομάδα που αρνείται να χάσει χωρίς να παλέψει, που μπορεί να γυρίσει από τις μεγαλύτερες ανατροπές και να σηκωθεί ξανά, πιο δυνατή.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμη του Ολυμπιακού. Όχι στο να παίζει πάντα καλύτερα από τον αντίπαλό του, αλλά στο να βρίσκει τρόπο να επιβιώνει ακόμη κι όταν δεν είναι καλύτερος. Να μετατρέπει την πίεση σε ενέργεια, την αμφιβολία σε πείσμα και ένα παιχνίδι που μοιάζει χαμένο σε μία ακόμη απόδειξη χαρακτήρα.
Από το -28 σε μία ανατροπή που γράφτηκε στην ιστορία
Το βράδυ της 13ης Οκτωβρίου στη Roig Arena, ο Ολυμπιακός δεν βρέθηκε απλώς αντιμέτωπος με τη Βαλένθια. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό. Το 59-34 του ημιχρόνου και, λίγο αργότερα, το 62-34 έμοιαζαν να έχουν καταδικάσει τους «ερυθρόλευκους» σε μία βαριά ήττα.
Η ισπανική ομάδα κυριαρχούσε, οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα αδυνατούσαν να αντιδράσουν και όλα έδειχναν πως η βραδιά θα εξελισσόταν σε εφιάλτη. Μόνο που ο Ολυμπιακός είχε διαφορετική άποψη. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Πειραιώτες άρχισαν να γράφουν μία από τις πιο εντυπωσιακές ιστορίες της σύγχρονης EuroLeague.
Ο Εβάν Φουρνιέ, που είχε μείνει άποντος στο πρώτο ημίχρονο, εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή, σημειώνοντας 23 πόντους μετά την ανάπαυλα. Ο Γιαν Μοντέρο με 26 πόντους πλήγωσε την πρώην ομάδα του, ενώ ο Κώστας Παπανικολάου, ο Σάσα Βεζένκοφ και ο Νίκολα Μιλουτίνοφ πρόσφεραν τις δικές τους καθοριστικές στιγμές. Ακόμη και η αποβολή του Γιώργου Μπαρτζώκα στην τελευταία περίοδο δεν στάθηκε αρκετή για να σταματήσει την αντεπίθεση.
Το μέταλλο που δεν αγοράζεται
Το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση με 90-90 και εκεί ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε το αδιανόητο, επικρατώντας με 102-97. Μία επιστροφή από το -28 που ισοφάρισε το ρεκόρ της μεγαλύτερης ανατροπής στην ιστορία της EuroLeague.
Όμως, πέρα από τους αριθμούς, το σημαντικότερο στοιχείο αυτής της νίκης ήταν το μήνυμα που άφησε πίσω της.
Οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται μόνο μέσα από τις επιτυχίες τους. Χτίζονται μέσα από τις στιγμές που όλα μοιάζουν χαμένα. Εκεί που η λογική λέει πως δεν υπάρχει επιστροφή, αλλά η νοοτροπία αρνείται να συμβιβαστεί.
Αυτό είναι το μέταλλο που ο Ολυμπιακός έχει καλλιεργήσει εδώ και χρόνια. Μία ταυτότητα που δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τα πρόσωπα, τις μεταγραφές ή την αγωνιστική κατάσταση της εκάστοτε βραδιάς. Μία ταυτότητα που απαιτεί από κάθε παίκτη να παλεύει μέχρι την τελευταία κατοχή.
Φυσικά, μία τέτοια ανατροπή δεν μπορεί να κρύψει τα προβλήματα που παρουσίασε η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο. Το να βρεθείς στο -28 αποτελεί από μόνο του καμπανάκι, ακόμη κι αν στο τέλος καταφέρεις να φύγεις νικητής. Ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να σταθεί στην ανατροπή και να εφησυχάσει τον εαυτό του, λέγοντας του πως ό,τι και να γίνεται θα κερδίζει.
Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα πρέπει να δει τι έκανε λάθος και έφτασε σε αυτό το σημείο να κυνηγάει σε ένα ολόκληρο παιχνίδι. Γιατί, είναι πολύ ωραίες ιστορίες ανατροπές, ωστόσο κάποια στιγμή θα βρεθεί ένας αντίπαλος που δεν θα επιτρέψει στον Ολυμπιακό να γίνει ο ήρωας της ιστορίας.
Ωστόσο, η ικανότητα να αναγνωρίζεις τα λάθη σου, να αλλάζεις την εικόνα σου και να επιστρέφεις από μία φαινομενικά μη αναστρέψιμη κατάσταση είναι χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τις καλές ομάδες από εκείνες που διεκδικούν πραγματικά την κορυφή.