Το ξεκίνημα της EuroLeague προσφέρει στον Παναθηναϊκό ένα προνόμιο που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό: επτά από τα πρώτα οκτώ παιχνίδια του θα διεξαχθούν στο Telekom Center Athens. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία για τη δημιουργία βαθμολογικού αποθέματος, αλλά ταυτόχρονα και μία μορφή πίεσης. Όταν το πρόγραμμα προσφέρει τόσα παιχνίδια στην έδρα σου, κάθε απώλεια αποκτά μεγαλύτερο βάρος.
Η αρχή γίνεται απέναντι στην Παρί και ακολουθούν, επίσης στην Αθήνα, οι Βιλερμπάν, Μακάμπι και Φενέρμπαχτσε. Μετά τη μοναδική έξοδο αυτού του διαστήματος, απέναντι στην Παρτίζαν στο Βελιγράδι, οι «πράσινοι» επιστρέφουν στο Telekom Center για Χάποελ Τελ Αβίβ, Μπασκόνια και Μιλάνο. Ο ρεαλιστικός στόχος πρέπει να είναι τουλάχιστον έξι νίκες. Ένα 5-3 δεν θα αποτελούσε καταστροφή, αλλά θα έμοιαζε με χαμένη ευκαιρία για μία ομάδα που στοχεύει στο πλεονέκτημα έδρας.
Ο λόγος είναι όσα ακολουθούν. Από την ένατη έως τη 15η αγωνιστική, ο Παναθηναϊκός θα παίξει έξι από τα επτά παιχνίδια του μακριά από την Αθήνα, αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων Εφές, Ρεάλ, Βίρτους, Ζάλγκιρις και Βαλένθια. Το αρχικό πρόγραμμα, επομένως, δεν είναι απλώς ευνοϊκό. Είναι το διάστημα στο οποίο η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς πρέπει να δημιουργήσει το περιθώριο ασφαλείας που πιθανότατα θα χρειαστεί αργότερα.
Η δυσκολία βρίσκεται στις απουσίες. Ο Κέντρικ Ναν και ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις θα χάσουν μέρος αυτού του κύκλου, ενώ ο Κώστας Σλούκας ακολουθεί συντηρητικό πρόγραμμα.
Χωρίς τον Ναν, το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος θα σκοράρει τους πόντους του, αλλά ποιος θα αναλάβει τις τελευταίες κατοχές. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο μπορεί να αποτελέσει τον βασικό χειριστή, ο Τζέριαν Γκραντ να προσφέρει έλεγχο και ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε να δημιουργήσει μέσα από τα miss-matches. Η λύση πιθανότατα δεν θα είναι ένας προσωρινός «Ναν», αλλά ένα closing σχήμα που θα μοιράζει διαφορετικά την ευθύνη.
Οι επτά βραδιές στο σπίτι είναι δώρο. Για έναν διεκδικητή, όμως, είναι και υποχρέωση.