Γιατί ο Νίκος Γκάλης επέμενε στα χαμηλά λευκά PONY, η σύγκρουση με την εταιρεία, το περιστατικό με τη Βενέτσια κι η εξήγηση που έδωσε ο ίδιος για την πιο ιδιαίτερη επιλογή παπουτσιών στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
Ανάμεσα στους πολλούς μύθους που συνόδευσαν την καριέρα του Νίκου Γκάλη, ξεχωριστή θέση κατέχει η ιστορία των παπουτσιών του. Τα χαρακτηριστικά λευκά PONY, ένα μοντέλο που έγινε σχεδόν συνώνυμο με τον κορυφαίο Έλληνα μπασκετμπολίστα, παρότι την ίδια περίοδο η αμερικανική εταιρεία βρισκόταν στη σκιά πολύ ισχυρότερων ανταγωνιστών της παγκόσμιας αγοράς αθλητικών ειδών.
Για χρόνια, η συζήτηση επικεντρωνόταν κυρίως στη διαμάχη του Γκάλη με την εταιρεία. Ο «γκάνγκστερ», γνωστός για τον απόλυτα επαγγελματικό τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε το μπάσκετ σε μια εποχή που το ελληνικό άθλημα λειτουργούσε ακόμα σε πιο ερασιτεχνικά πρότυπα, δεν ήταν διατεθειμένος να προσφέρει δωρεάν διαφήμιση σε κανέναν.
Η πιο γνωστή ιστορία εκτυλίχθηκε σε αγώνα του Άρη απέναντι στην ιταλική ομάδα Καρέρα Βενέτσια για το Κύπελλο Κόρατς. Ο Γκάλης, ο οποίος είχε σημειώσει 38 πόντους στο παιχνίδι του Αλεξανδρείου και 57 στη ρεβάνς της Ιταλίας, εμφανίστηκε φορώντας τα γνωστά του παπούτσια με μία αξιοσημείωτη διαφορά. Το χαρακτηριστικό σήμα της PONY έλειπε από το πλάι.
Σύμφωνα με τον αστικό μύθο που συνόδευσε για χρόνια το περιστατικό, ο ίδιος είχε καλύψει τη γνωστή ρίγα με μπλάνκο, επιχειρώντας να πιέσει την εταιρεία να αναγνωρίσει εμπορικά την αξία της προβολής που της προσέφερε.
Η κίνηση φαίνεται πως απέδωσε. Η εταιρεία συμφώνησε τελικά να του καταβάλει 200.000 δραχμές και να τον εντάξει επίσημα στο δυναμικό των αθλητών που εκπροσωπούσε. Την ίδια εποχή, η PONY συνεργαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες με μεγάλα ονόματα όπως ο Τζον Χάβλιτσεκ, ο Μπομπ ΜάκΑντου και ο Ντέιβιντ Τόμπσον, ένας από τους παίκτες που επηρέασαν βαθιά τον Μάικλ Τζόρνταν.
Η εταιρεία είχε παρουσία και στο NBA της εποχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Σπαντ Ουέμπ, ο οποίος φορώντας PONY κατέκτησε τον διαγωνισμό καρφωμάτων του 1986 απέναντι στον Ντομινίκ Ουίλκινς, σε μία από τις πιο εμβληματικές μονομαχίες στην ιστορία του θεσμού.
Υπήρχε, ωστόσο, μια σημαντική διαφορά. Οι αστέρες του NBA χρησιμοποιούσαν κανονικά μπασκετικά μοντέλα, σχεδιασμένα για τις απαιτήσεις του αθλήματος. Ο Γκάλης, αντίθετα, επέλεγε ένα χαμηλό μοντέλο που έμοιαζε περισσότερο με αθλητικό παπούτσι καθημερινής χρήσης παρά με παπούτσι αγώνων.
Η εξήγηση δόθηκε χρόνια αργότερα από τον ίδιο… Όπως έχει αποκαλύψει, αναζητούσε την αίσθηση ότι αγωνίζεται σχεδόν ξυπόλητος. Το χαμηλό προφίλ της σόλας του πρόσφερε καλύτερη επαφή με το παρκέ, μεγαλύτερη σταθερότητα στο πάτημα και, όπως πίστευε ο ίδιος, τη δυνατότητα να εκμεταλλεύεται καλύτερα την εκρηκτικότητά του σε σχέση με τα κλασικά μπασκετικά παπούτσια της εποχής, τα οποία διέθεταν αισθητά πιο παχιά σόλα.
Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που συνέχισε να τα προτιμά, παρά το γεγονός ότι στην αγορά υπήρχαν επιλογές με πιο προηγμένη κατασκευή και τεχνολογία. Για έναν παίκτη με τη γνώση και το ένστικτο του Γκάλη, το σημαντικότερο ήταν τι τον έκανε να αισθάνεται καλύτερα μέσα στο παιχνίδι.
Υπήρχε όμως και ένα τίμημα. Τα συγκεκριμένα παπούτσια είχαν περιορισμένη αντοχή στις συνθήκες αγώνα. Ο Γκάλης χρησιμοποιούσε σχεδόν πάντα διαφορετικό ζευγάρι σε κάθε παιχνίδι και τα παλιά αποσύρονταν άμεσα.
Στο τέλος κάθε μήνα, ο επί χρόνια γυμναστής του Άρη και στενός φίλος του, Γιώργος Ραμποτάς, συγκέντρωνε τα χρησιμοποιημένα ζευγάρια και τα μοίραζε σε νεαρούς φίλους της ομάδας στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Για πολλούς από αυτούς, ένα ζευγάρι παπούτσια που είχε φορέσει ο Γκάλης αποτελούσε κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό αθλητικό είδος.
Χρόνια αργότερα, η PONY παρουσίασε μοντέλο με το όνομα του Γκάλη στο πλάι, αποτίοντας φόρο τιμής στη σχέση του θρύλου του ελληνικού μπάσκετ με την εταιρεία. Μπορεί να μην ήταν το ακριβές μοντέλο με το οποίο «διέλυε» τις αντίπαλες άμυνες στα ευρωπαϊκά γήπεδα, ωστόσο βρήκε τη θέση του στο Hall of Fame του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ως ακόμα μία υπενθύμιση μιας εποχής κατά την οποία ο Νίκος Γκάλης κατάφερνε να κάνει το ασυνήθιστο να μοιάζει απολύτως φυσιολογικό.
