Όταν ο Κάρλικ Τζόουνς επέκτεινε το συμβόλαιό του με την Παρτιζάν προς το τέλος της περασμένης σεζόν, φαινόταν ότι οι «Ασπρόμαυροι» είχαν τακτοποιήσει μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες τους για την επόμενη χρονιά. Ο καλύτερος παίκτης τους θα παρέμενε στο Βελιγράδι, δίνοντας στον σύλλογο το πρόσωπο γύρω από το οποίο θα μπορούσε να χτιστεί το νέο ρόστερ.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Τζόουνς έκανε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με μια ερώτηση που άλλαξε τα πάντα:
«Τι κάνουμε; Είμαι ο μόνος που πιστεύει ότι αυτό δεν είναι φυσιολογικό;»
Η ανάρτηση ήρθε μόλις λίγες ώρες μετά τη λύση της συνεργασίας του συλλόγου με τον Μπρούνο Φερνάντο. Ο Tζόουνς δεν κατονόμασε κανέναν, ούτε διευκρίνισε αν τον ενοχλούσε περισσότερο άλλη μία αποχώρηση (που προστέθηκε σε μια ήδη μακρά λίστα «φευγάτων») ή το γεγονός ότι η Παρτιζάν δεν είχε ανακοινώσει ακόμη ούτε έναν νέο παίκτη. Δεν χρειαζόταν να το κάνει…
Η προειδοποίηση ήρθε από τον παίκτη που έχει τη μεγαλύτερη σημασία
Το σημαντικό δεν ήταν μόνο το τι ειπώθηκε, αλλά και το ποιος το είπε. Οι οπαδοί της Παρτιζάν παρακολουθούσαν ήδη τις κινήσεις του συλλόγου στην off-season με μια δόση καχυποψίας. Αυτό δεν ήταν καθόλου περίεργο μετά από μια παράξενη και ανεπιτυχή χρονιά που ολοκληρώθηκε με τον αποκλεισμό στα ημιτελικά του σερβικού πρωταθλήματος και την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τώρα, ο παίκτης που υποτίθεται ότι θα βρίσκεται στο επίκεντρο της νέας ομάδας εξέφρασε δημόσια τις δικές του αμφιβολίες, και αυτό αλλάζει τη βαρύτητα της κατάστασης.
Οι Ουάσινγκτον-Καλάθης-Οσεττκόβσκι-Μπράουν-Μπόνγκα-Ραντάνοφ-Μίλτον και Φερνάντο έχουν όλοι αποχωρήσει από τον σύλλογο. Η Παρτιζάν έλαβε 150.000 δολάρια ως buy-out για τον Φερνάντο, ένα μέτριο ποσό σε σύγκριση με την αξία του συμβολαίου του και τις προσδοκίες που συνόδευαν την άφιξή του. Ο σύλλογος εργάζεται επίσης για τη λύση της συνεργασίας με τον Τζαμπάρι Πάρκερ ενώ η επιστροφή του Αλεξέι Ποκουσέφσκι στο Βελιγράδι φαντάζει όλο και πιο απίθανη.
Προς το παρόν, αυτό αφήνει την Παρτιζάν με έξι παίκτες με συμβόλαιο. Δίπλα στον Τζόουνς, βρίσκονται οι Τόνι Τζεκίρι, Τζόφρι Λοβέρν, Μίταρ Μπογιάνοβιτς, Μάριο Νάκις και Αριγιάν Λάκιτς. Ο αρχηγός Βάνια Μαρίνκοβιτς αναμένεται να παραμείνει, αλλά εξακολουθεί να αναρρώνει από ρήξη αχίλλειου τένοντα και δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα για την επιστροφή του.
Στα μέσα Ιουλίου, το ρόστερ φαίνεται ελλιπές. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Παρτιζάν θα έχει κακή ομάδα. Μια off-season δεν κρίνεται από τη σειρά με την οποία ανακοινώνονται οι μεταγραφές, και μερικές ολοκληρωμένες συμφωνίες μπορούν να αλλάξουν γρήγορα την εικόνα. Η Παρτιζάν αναμένεται να παρουσιάσει σύντομα τους Ντέρεκ Ουίλις, Κάιλ Άλμαν, Νίκολα Τανάσκοβιτς και Κεβάριους Χέις. Αυτές οι προσθήκες θα καλύψουν ορισμένα από τα κενά και δεν θα είναι τα τελευταία κομμάτια του ρόστερ. Υπάρχουν επίσης φήμες για την άφιξη των Άλεν Σμάιλαγκιτς και Αλεσάντρο Παγιόλα.
Τι βλέπει τώρα ο Jones
Ο Τζόουνς, ωστόσο, δεν αντέδρασε… προκαταβολικά για κάτι που μπορεί να συμβεί σε λίγες εβδομάδες. Αντέδρασε σε αυτό που βλέπει τώρα, και αυτό που βλέπει ξεκάθαρα δεν τον έχει πείσει. Αυτή είναι η ουσία. Δεν έχει σημασία αν η Παρτιζάν θα έχει τελικά 12 ή 15 παίκτες στο rotation, αυτό που έχει σημασία είναι πόσα γνωρίζει ο καλύτερος παίκτης της ομάδας για το ρόστερ που χτίζεται γύρω του.
Η αντίδρασή του υποδηλώνει ότι δεν περίμενε η «αναδόμηση» να φτάσει σε αυτό το σημείο. Ίσως το πλάνο να μην του εξηγήθηκε αρκετά καθαρά. Ίσως αυτό που συμβαίνει τώρα να μην ταιριάζει με αυτά που του είπαν όταν συμφώνησε να μείνει. Καμία από τις δύο πιθανότητες δεν κολακεύει ιδιαίτερα την Παρτιζάν.
Τις τελευταίες δύο σεζόν, ο Τζόουνς έχει κερδίσει τη θέση του ως ο πιο σημαντικός παίκτης του συλλόγου. Η επέκταση του συμβολαίου του υποτίθεται ότι θα ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για το χτίσιμο της ομάδας της επόμενης σεζόν. Τώρα η διοίκηση πρέπει να του δώσει ένα ρόστερ που να μπορεί πραγματικά να είναι ανταγωνιστικό.
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ο Αμερικανός έμεινε στο Βελιγράδι επειδή ήθελε να περάσει άλλη μια μακρά περίοδο μαθαίνοντας νέους συμπαίκτες, μοιράζοντας αρμοδιότητες και προσπαθώντας να βρει μια ταυτότητα. Είναι ακόμη πιο δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ήταν ικανοποιημένος με το να γίνει η πρώτη επιλογή σε μια ομάδα της οποίας το ταβάνι θα ήταν απλά η συμμετοχή στη Euroleague.
Ο αριθμός των αποχωρήσεων δεν αποτελεί έκπληξη από μόνος του. Η περσινή ομάδα είχε προφανή ελαττώματα και δεν έφερε αποτελέσματα που να δικαιολογούν τα χρήματα που επενδύθηκαν σε αυτήν. Μετά την αποχώρηση του Ομπράντοβιτς, ήταν επίσης σαφές ότι ο Πεναρόγια θα ήθελε ένα διαφορετικό ρόστερ, που να ταιριάζει καλύτερα στις δικές του ιδέες. Η διατήρηση παικτών μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί μια… επίφαση συνέχειας δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν σκοπό.
Άλλο ένα reset, με λιγότερα περιθώρια για υπομονή
Παρ’ όλ΄ αυτά, η Παρτιζάν κατέληξε κοντά σε άλλο ένα πλήρες reset. Ο σύλλογος άλλαξε σχεδόν ολόκληρο το ρόστερ πριν από δύο χρόνια. Εκείνη η ομάδα κατέκτησε την ABA League και το σερβικό πρωτάθλημα, αλλά δε δικαίωσε τις προσδοκίες στη Euroleague. Ένα μεγάλο μέρος εκείνου του συνόλου έχει πλέον αποχωρήσει, αφήνοντας την Παρτιζάν να ψάχνεται εκ νέου.
Αυτή τη φορά θα είναι ακόμη πιο δύσκολο για την Παρτιζάν να ζητήσει υπομονή. Ο Ομπράντοβιτς δεν είναι πλέον εκεί για να κερδίσει χρόνο με το όνομα και το κύρος του όταν τα αποτελέσματα δεν έρχονται άμεσα. Ο τρόπος με τον οποίο τελείωσε η εποχή του έχει επίσης αφήσει πίσω αρκετή δυσπιστία, και η υπόσχεση για ένα ακόμη μεγαλύτερο μπάτζετ έχει απλώς αυξήσει τις προσδοκίες. Ο πρόεδρος της Παρτιζάν, ο κ. Μιχαϊλοοβιτς, δήλωσε ότι ο σύλλογος θα ξοδέψει περισσότερα για παίκτες απ’ ό,τι την περασμένη σεζόν, όταν το μπάτζετ έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ μεταξύ 15 και 16 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτό θα πρέπει να αφήνει αρκετό περιθώριο για να χτιστεί μια σοβαρή ομάδα επιπέδου Euroleague.
Μια αγορά που έχει «απομακρυνθεί» από την Παρτιζάν
Η αγορά, φυσικά, δεν είναι πια αυτή που ήταν. Το Ντουμπάι και η Χάποελ Τελ Αβίβ, οι «αιώνιοι» της Θεσσαλονίκης ΠΑΟΚ και Άρης, καθώς και αρκετοί άλλοι σύλλογοι έχουν ωθήσει τις τιμές προς τα πάνω, και προσφορές που κάποτε ίσως ήταν αρκετές για να εξασφαλίσουν μια υπογραφή, τώρα είναι συχνά μόνο η αρχή της συζήτησης. Οι συζητήσεις με τον Ζακ ΛεΝτέι είναι ένα καλό παράδειγμα. Η Παρτιζάν ήταν έτοιμη να του προσφέρει 5,2 εκατομμύρια ευρώ για δύο χρόνια, αλλά η Χάποελ μπήκε σφήνα με μια ακόμη μεγαλύτερη προσφορά και της πήρε τον παίκτη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Παρτιζάν κάνει κακή δουλειά. Η Παρτιζάν δεν μπορεί να ελέγξει τι είναι διατεθειμένος να πληρώσει ένας άλλος σύλλογος, και δεν μπορεί να πείσει κάθε παίκτη να επιλέξει την οδό Χούμσκα. Ούτε πρέπει κάθε όνομα που αναφέρεται στα μέσα ενημέρωσης να αντιμετωπίζεται ως ένας παίκτης που χάθηκε στο παρά πέντε των υπογραφών. Ωστόσο, ο Λεντέι δεν είναι ο μόνος στόχος που δεν είχε την αναμενόμενη κατάληξη. Ο Άρμονι Μπρουκς έφτασε κοντά στο να ενταχθεί στην ομάδα προτού αλλάξει γνώμη και υπογράψει με τη Βιλερμπάν. Οι Ομορούγι-Μπρίσετ-Πάτι Μιλς ακούστηκαν επίσης με την Παρτιζάν, αλλά καμία από αυτές τις συζητήσεις δεν ευωδόθηκε.
Ορισμένες από αυτές τις διαπραγματεύσεις μπορεί να μην ήταν ποτέ τόσο προχωρημένες όσο νόμιζε ο κόσμος. Αυτό είναι φυσιολογικό κατά τη διάρκεια της off-season. Αλλά όταν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις τοποθετούνται δίπλα στον αριθμό των αποχωρήσεων και τη δημόσια αντίδραση του καλύτερου παίκτη της ομάδας, η συνολική εντύπωση γίνεται πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Η διοίκηση τώρα οφείλει μια απάντηση
Ίσως η εντύπωση να είναι λανθασμένη. Ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς μπορεί να έχει ήδη ολοκληρωθεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με αρκετές ανακοινώσεις να… έπονται. Υπάρχει ακόμα αρκετός χρόνος για να πάρει μορφή το ρόστερ. Η αντίδραση του Τζόουνς, ωστόσο, δεν παραβλέπεται εύκολα. Βρίσκεται στο επαγγελματικό μπάσκετ αρκετό καιρό για να καταλάβει ότι τα ρόστερ αλλάζουν, οι συμπαίκτες φεύγουν και οι σύλλογοι μερικές φορές παίρνουν αποφάσεις που δεν αρέσουν στους παίκτες. Αν παρόλα αυτά ένιωσε την ανάγκη να πει δημόσια ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν φυσιολογικό, τότε κάτι τον είχε ενοχλήσει σε σημαντικό βαθμό για να μιλήσει.
Με αυτή του την κίνηση μετέφερε την πίεση στη διοίκηση. Η απόκτηση μεγάλων ονομάτων δεν θα είναι αρκετή από μόνη της, και η περασμένη σεζόν έδειξε ήδη ότι η φήμη και η αξία του συμβολαίου δεν δημιουργούν αυτόματα μια καλή ομάδα μπάσκετ. Η Παρτιζάν χρειάζεται παίκτες των οποίων το παιχνίδι να ταιριάζει, των οποίων οι ρόλοι να βγάζουν νόημα και οι οποίοι να μπορούν να εφαρμόσουν τις ιδέες του Πεναρόγια.
Ταυτόχρονα, ο σύλλογος δεν μπορεί να επιτρέψει η κίνηση του σταρ της ομάδας να ωθήσει σε βιαστικές αποφάσεις. Μια σειρά από γρήγορες μεταγραφές που θα γίνουν κυρίως για να ηρεμήσουν τον κόσμο θα ήταν η χειρότερη δυνατή αντίδραση. Αλλά δεν υπάρχει ούτε απεριόριστος χρόνος. Μεγάλο μέρος του ανταγωνισμού έχει ήδη δημιουργήσει τον κορμό του ρόστερ του. Η Παρτιζάν πρέπει ακόμα να δείξει ποιος θα μοιραστεί την ευθύνη με τον Τζόουνς και ποια θα είναι η ιεραρχία εντός της ομάδας.
Έχει πρόβλημα η Παρτιζάν; Η διοίκηση θα πρέπει να δώσει την απάντηση…