Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και η Θεσσαλονίκη «βράζει», αυτή τη φορά, όχι από τη ζέστη, αλλά από τον ενθουσιασμό. Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ (ή ο ΠΑΟΚ και ο Άρης, όπως προτιμά ο καθένας), έχουν καταφέρει να μαγνητίσουν τα βλέμματα ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινότητας με τις κινήσεις και τα φιλόδοξα projects που αναπτύσσουν.
Τι να πρωτοπούμε; Τις προσλήψεις δύο προπονητών με παραστάσεις επιπέδου Euroleague; Ή τις μεταγραφικές κινήσεις που «βγάζουν μάτι» και πιστοποιούν ότι ο αγωνιστικός αέρας έχει αλλάξει ριζικά στη Θεσσαλονίκη; Η επένδυση είναι ξεκάθαρη και δικαιολογεί τα χαμόγελα.
Στην Ελλάδα, όμως, η απόσταση ανάμεσα στον απόλυτο ενθουσιασμό και την ισοπεδωτική απογοήτευση είναι, ιστορικά, ανεπαίσθητη. Επομένως, για να μη βρεθεί κανείς προ εκπλήξεως τον χειμώνα, καλό θα ήταν να δούμε τα πράγματα λίγο πιο ήρεμα. Ναι, οι δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης δυναμώνουν εντυπωσιακά και χτίζουν ρόστερ που δικαιωματικά κοιτάζουν την τετράδα. Αλλά, πριν βιαστούμε να τις χρίσουμε ως τις απόλυτες και βασικές διεκδικήτριες του τροπαίου, ας βάλουμε κάτω τα δεδομένα.
Ο «Άγνωστος Χ» του νέου format
Εδώ ακριβώς έρχεται να προστεθεί ένας τεράστιος παράγοντας που πολλοί τείνουν να παραβλέπουν μέσα στη μεταγραφική φρενίτιδα: η αλλαγή του format της διοργάνωσης. Το EuroCup μπαίνει σε αχαρτογράφητα νερά και το νέο σύστημα διεξαγωγής αποτελεί έναν απόλυτα άγνωστο παράγοντα για όλους. Ένα νέο format σημαίνει διαφορετική διαχείριση δυνάμεων, διαφορετικά “must-win” παιχνίδια και, κυρίως, απρόβλεπτες διασταυρώσεις. Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο που μαζεύτηκε το καλοκαίρι, απαιτείται τεράστια προσαρμοστικότητα στα νέα δεδομένα του τουρνουά, όπου ένα στραβοπάτημα μπορεί να κοστίσει πολύ περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν.
Η Γηραιά Ήπειρος ξέρει από μπάσκετ
Ένας δεύτερος, θεμελιώδης λόγος για να κρατάμε μικρό καλάθι είναι ότι… παίζουν και οι άλλοι μπάσκετ. Και μάλιστα, οι περισσότερες ευρωπαϊκές ομάδες δεν έχουν κάνει καν το μεγάλο τους “μπάσιμο” στην αγορά. Αν εξαιρέσουμε την Τουρκ Τέλεκομ, η οποία έχει κινηθεί αστραπιαία και εξαιρετικά επιθετικά (ΜακΚίσικ, Τζέιλεν Σμιθ, Μπάκο, Λαμπ), οι υπόλοιπες ομάδες περιμένουν υπομονετικά.
Ας μην ξεχνάμε την Μπαχτσέσεχιρ, που κράτησε τον Μαλακάι Φλιν, δείχνοντας ότι έχει το πορτοφόλι και τη διάθεση να πρωταγωνιστήσει. Παράλληλα, η Μονακό μπορεί να μη θυμίζει τη λαμπερή εκδοχή της στην Euroleague, αλλά παραμένει ένα brand που απαγορεύεται να ξεγράψεις. Μεγάλη απειλή έρχεται και από τον Νότο, καθώς στη διοργάνωση υπάρχουν 6 ιταλικές ομάδες με υψηλές βλέψεις, ενώ την ίδια στιγμή η «Ισπανική Αρμάδα» καραδοκεί. Οι 3 ομάδες (Μανρέσα, Τενερίφη, Μπούργος) προέρχονται από την ACB, το καλύτερο και πιο σκληρό πρωτάθλημα της Ευρώπης, και άπαντες γνωρίζουν πως οι Ισπανοί ξέρουν πάντα πώς να φτάνουν μέχρι το τέλος. Τέλος, δεν πρέπει να υποτιμάται η πάντα επικίνδυνη Μπουργκ, η οποία λειτουργεί ως «εργοστάσιο» παραγωγής ταλέντων, παρουσιάζοντας σταθερά νεανικά, αθλητικά και άκρως ανταγωνιστικά σύνολα.
Το Bottom Line
Κανείς δεν έδωσε τρόπαιο τον Ιούλιο. Όλα τα παραπάνω δεν γράφονται για να μετριάσουν την εξαιρετική δουλειά που γίνεται φέτος στη Θεσσαλονίκη. Ίσα ίσα, αναδεικνύουν το επίπεδο της πρόκλησης. Άρης και ΠΑΟΚ έχουν μπροστά τους μια τεράστια ευκαιρία. Το κλίμα έχει αλλάξει, το ταλέντο υπάρχει και ο κόσμος διψάει.
Το θετικό της υπόθεσης; Η μοίρα των ελληνικών ομάδων βρίσκεται αποκλειστικά στο χέρι τους. Αν καταφέρουν να «αποκρυπτογραφήσουν» γρήγορα το νέο format, μείνουν μακριά από την παγίδα του εύκολου ενθουσιασμού και δείξουν τη δυναμική τους πάνω στο παρκέ, τότε ναι. Η Θεσσαλονίκη μπορεί να ζήσει ξανά τις μεγάλες ευρωπαϊκές νύχτες που τόσο πολύ της έλειψαν.
