Η EuroLeague δεν ενδιαφέρεται πλέον μόνο για όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Η επόμενη μεγάλη μάχη αφορά τον έλεγχο της οθόνης και τον τρόπο με τον οποίο ο φίλαθλος καταναλώνει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Η διεύρυνση του περιεχομένου του EuroLeague TV με εγχώριες διοργανώσεις αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τη δημιουργία μιας ενιαίας πλατφόρμας για το άθλημα.
Η αρχή έγινε με το EuroLeague SuperCup, ενώ στο νέο πρόγραμμα προστίθενται αγώνες από τα πρωταθλήματα της Ελλάδας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, αλλά και διοργανώσεις από την Αυστραλία και την Κίνα. Η διαθεσιμότητα κάθε λίγκας θα εξαρτάται από τη χώρα του συνδρομητή και τις υπάρχουσες συμφωνίες τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Παρ’ όλα αυτά, η κατεύθυνση είναι ξεκάθαρη: η EuroLeague θέλει το δικό της streaming περιβάλλον να εξελιχθεί από υπηρεσία προβολής δύο διοργανώσεων σε κεντρικό προορισμό για τον διεθνή φίλαθλο.
Το εγχείρημα δημιουργεί ένα ενδιαφέρον ερώτημα για τη σχέση της πλατφόρμας με τους εθνικούς τηλεοπτικούς παρόχους. Βραχυπρόθεσμα, το EuroLeague TV μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά, προσφέροντας αγώνες κυρίως σε αγορές όπου δεν υπάρχουν ισχυρές τοπικές συμφωνίες. Μακροπρόθεσμα, όμως, η δυνατότητα της EuroLeague να συγκεντρώνει όλο και περισσότερο περιεχόμενο ενισχύει τη διαπραγματευτική της θέση και της επιτρέπει να οικοδομεί άμεση σχέση με τον θεατή.
Το τελικό ζητούμενο μπορεί να είναι η δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαϊκού basketball pass: μία συνδρομή, μία εφαρμογή και πρόσβαση σε διαφορετικά πρωταθλήματα. Ένα είδος «Netflix του ευρωπαϊκού μπάσκετ», που δεν θα προβάλει απλώς αγώνες, αλλά θα γνωρίζει ποιος παρακολουθεί, τι επιλέγει και σε ποιο περιεχόμενο επιστρέφει. Αν το μοντέλο πετύχει, η EuroLeague δεν θα ελέγχει μόνο τη διοργάνωσή της. Θα ελέγχει σε σημαντικό βαθμό και την ψηφιακή διαδρομή του ίδιου του φιλάθλου.