Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους υπήρξαν προπονητής και παίκτης στον Παναθηναϊκό. Μαζί ανέβηκαν στην κορυφή της Ευρώπης το 2009. Αργότερα, ο καθένας από τον πάγκο της Φενέρμπαχτσε, πρόσθεσε ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία της τουρκικής ομάδας. Το πρώτο το 2017 με τον Ζοτς, το δεύτερο το 2025 με τον Σάρας.
Η πράσινη ιστορία του Ομπράντοβιτς άρχισε το καλοκαίρι του 1999. Ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος του εμπιστεύτηκαν την ομάδα και ακολούθησε μία συνεργασία που κράτησε δεκατρία χρόνια. Ως το καλοκαίρι του 2012, ο Σέρβος είχε κατακτήσει πέντε EuroLeague, το 2000, το 2002, το 2007, το 2009 και το 2011, έντεκα πρωταθλήματα Ελλάδας και επτά Κύπελλα. Συνολικά, 23 τίτλους.
Αυτή η διάρκεια έδωσε στον Παναθηναϊκό τη δυνατότητα να περάσει από διαφορετικές γενιές παικτών διατηρώντας τον ίδιο προπονητικό άξονα. Από τα χρόνια του Ντέγιαν Μποντιρόγκα μέχρι εκείνα του Δημήτρη Διαμαντίδη και του Μάικ Μπατίστ, ο Ομπράντοβιτς διαμόρφωσε ομάδες που έμαθαν να λειτουργούν με την πίεση του πρωταθλητισμού. Σε μία από αυτές βρήκε τη θέση του ο Γιασικεβίτσιους.
Ο Λιθουανός έφτασε στην Αθήνα το 2007, επιστρέφοντας στην Ευρώπη μετά την παρουσία του στο NBA με την Ιντιάνα και το Γκόλντεν Στέιτ. Είχε ήδη κατακτήσει τη EuroLeague με την Μπαρτσελόνα το 2003 και με τη Μακάμπι το 2004 και το 2005. Ο Παναθηναϊκός απέκτησε έναν παίκτη που γνώριζε από πρώτο χέρι πώς κερδίζονται οι μεγάλες διοργανώσεις.
Δίπλα στον Διαμαντίδη και τον Βασίλη Σπανούλη, ο Σάρας πρόσθεσε ακόμη έναν τρόπο οργάνωσης και δημιουργίας στην περιφέρεια. Η συνεργασία του με τον Ομπράντοβιτς είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον: ένας προπονητής που ζητούσε ακρίβεια σε κάθε κατοχή είχε στη διάθεσή του έναν γκαρντ που αντιμετώπιζε την πάσα, τον ρυθμό και την επιλογή της επίθεσης ως αποφάσεις που μπορούσαν να καθορίσουν ολόκληρο το παιχνίδι.
Η κορύφωση ήρθε στο Βερολίνο το 2009. Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πέμπτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας του, επικρατώντας της ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 73-71 στον τελικό. Για τον Ομπράντοβιτς ήταν η τέταρτη EuroLeague με τους πράσινους. Για τον Γιασικεβίτσιους ήταν η τέταρτη ως παίκτης και η πρώτη με τον Παναθηναϊκό, που έγινε η τρίτη διαφορετική ομάδα με την οποία έφτανε στην κορυφή. Την ίδια σεζόν πανηγύρισαν και το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας, ολοκληρώνοντας το τριπλ κράουν.
Η πρώτη θητεία του Σάρας κράτησε από το 2007 έως το 2010 και περιλάμβανε τρία διαδοχικά πρωταθλήματα Ελλάδας, δύο Κύπελλα και εκείνη τη EuroLeague. Μετά την αποχώρησή του αγωνίστηκε στη Λιέτουβος Ρίτας και, στη διάρκεια της σεζόν 2010-11, στη Φενέρμπαχτσε. Η Κωνσταντινούπολη μπήκε έτσι στη δική του διαδρομή αρκετά χρόνια πριν γίνει προπονητής της ομάδας.
Το 2011 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό για μία ακόμη σεζόν υπό τον Ομπράντοβιτς. Κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 2012, αναδείχθηκε MVP του τελικού και συμμετείχε στο Final Four της Κωνσταντινούπολης. Ο απολογισμός του με τα πράσινα έκλεισε στους επτά τίτλους: μία EuroLeague, τρία πρωταθλήματα και τρία Κύπελλα.
Το καλοκαίρι του 2012 αποχώρησαν και οι δύο. Ο Σάρας συνέχισε στην Μπαρτσελόνα, ενώ ο Ζοτς έκλεισε την πρώτη του θητεία στον Παναθηναϊκό. Είχαν συνεργαστεί σε τέσσερις αγωνιστικές περιόδους, αφήνοντας πίσω τους μια κοινή εμπειρία που θα έδινε ιδιαίτερο βάρος σε κάθε μελλοντική συνάντησή τους.
Το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο του Ομπράντοβιτς άνοιξε το 2013 στη Φενέρμπαχτσε. Έμεινε μέχρι το 2020 και οδήγησε την ομάδα σε πέντε διαδοχικά Final Four, από το 2015 έως το 2019, και σε τρεις συνεχόμενους τελικούς, από το 2016 έως το 2018. Η Φενέρ απέκτησε τη σταθερότητα και τις παραστάσεις που απαιτούσε η διεκδίκηση του ευρωπαϊκού τίτλου.
Το 2017, στην Κωνσταντινούπολη, η προσπάθεια ολοκληρώθηκε. Η Φενέρ είχε αποκλείσει τον Παναθηναϊκό με 3-0 στα playoffs και στον τελικό νίκησε τον Ολυμπιακό με 80-64. Κατέκτησε την πρώτη EuroLeague της ιστορίας της και ο Ομπράντοβιτς έφτασε τις εννέα, με πέντε διαφορετικές ομάδες. Ο άνθρωπος που είχε συνδεθεί με πέντε ευρωπαϊκά τρόπαια του Παναθηναϊκού υπέγραφε πλέον και το πρώτο της Φενέρ.
Στο μεταξύ, ο Γιασικεβίτσιους έχτιζε τη δική του προπονητική πορεία. Οδήγησε τη Ζάλγκιρις στο Final Four του 2018 και στη συνέχεια την Μπαρτσελόνα σε τρία συνεχόμενα Final Four, από το 2021 έως το 2023, με παρουσία στον τελικό του 2021. Τον Δεκέμβριο του 2023 ανέλαβε τη Φενέρμπαχτσε, επιστρέφοντας αυτή τη φορά ως προπονητής σε έναν σύλλογο που γνώριζε και ως παίκτης.
Το 2024 έφτασε μαζί της στο Final Four του Βερολίνου, όπου αποκλείστηκε από τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό με 73-57. Έναν χρόνο αργότερα, στο Άμπου Ντάμπι, η σειρά αντιστράφηκε. Η Φενέρ νίκησε τους πράσινους με 82-76 στον ημιτελικό και τη Μονακό με 81-70 στον τελικό. Ο Σάρας κατέκτησε την πρώτη του EuroLeague ως προπονητής και πρόσθεσε τη δεύτερη στην τροπαιοθήκη της τουρκικής ομάδας.
Η σύγκριση των δύο βρίσκει έδαφος και στον τρόπο με τον οποίο ζουν το παιχνίδι. Στην ένταση με την οποία παρακολουθούν κάθε φάση, στην απαίτηση για σωστή εκτέλεση, στην επιμονή στις αποστάσεις, στις συνεργασίες και στις ευθύνες κάθε παίκτη. Ο Σάρας έχει αναπτύξει τη δική του προπονητική ταυτότητα, έχοντας περάσει και από τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού του Ομπράντοβιτς. Η παλιά τους συνεργασία κάνει αυτές τις ομοιότητες ακόμη πιο ενδιαφέρουσες.
Η επιστροφή του Ζοτς στον Παναθηναϊκό τον Ιούνιο του 2026, με τριετές συμβόλαιο, πρόσθεσε ακόμη ένα κεφάλαιο. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το τέλος της πρώτης του θητείας, βρίσκεται ξανά στον πράσινο πάγκο. Και απέναντί του θα έχει τον παλιό του παίκτη, ο οποίος οδηγεί την ομάδα με την οποία ο ίδιος έζησε την επόμενη μεγάλη περίοδο της καριέρας του.
Στην Αθήνα, λοιπόν, συναντιούνται ξανά δύο διαδρομές που έχουν περάσει από τα ίδια αποδυτήρια και έχουν οδηγήσει στους ίδιους προορισμούς. Ο Παναθηναϊκός τούς ενώνει μέσα από το κοινό τρόπαιο του 2009. Η Φενέρ τούς ενώνει μέσα από τους δύο ευρωπαϊκούς τίτλους της. Και το παιχνίδι της Πέμπτης τούς φέρνει ξανά αντικριστά, με όλη αυτή την ιστορία ανάμεσα στους δύο πάγκους.
