Το να πηγαίνεις γήπεδο είναι ευλογία. Σε οποιοδήποτε άθλημα. Ιδίως, δε, αμα δεν πληρώνεις για αυτό, αλλά μάλιστα -ουσιαστικά- να πληρώνεσαι για αυτό! Αυτό το προνόμιο διαθέτουν οι δημοσιογράφοι. Μπορούν να παρακολουθήσουν από κοντά και από προνομιακές θέσεις τους μεγαλύτερους αγώνες, στα μεγαλύτερα μπασκετικά event.
Όλα όμως έρχονται και με ένα κόστος. Πώς, άραγε, να ζει ένας δημοσιογράφος ένα ματς. Λοιπόν, εδώ είμαστε για να σας πούμε. Δεν είναι κάτι περίεργο ή κάτι διαφορετικό από αυτά που περιμένετε -λογικά- να ακούσετε. Ωστόσο, ας πάρουμε την όλη διαδικασία από την αρχή.
Πρώτα-πρώτα, ένας -σωστός τουλάχιστον- δημοσιογράφος, δεν θα πάει στο γήπεδο κάνα μισάωρο πριν ξεκινήσει το ματς. Μπορεί να πάει ακόμα και κάνα 5ωρο πριν. Ναι, μπορεί να ακούγεται πολύ, όμως μερικές φορές η προετοιμασία που πρέπει να γίνει είναι πολύ πιο χρονοβόρα και σημαντική από αυτό που θα ακολουθήσει.
Επί της ουσίας, ένας σπίκερ φερ’ ειπείν θα πάει από νωρίς ώστε να εγκατασταθεί στη θέση του, μαζί με τον απαραίτητο εξοπλισμό. Ένας δημοσιογράφος σάιτ θα πάει από νωρίς είτε για να είναι στις επάλξεις από νωρίς και οτιδήποτε… σκάει να το καταγράφει, αλλά και προκειμένου να κάνει και τη βάρδιά του από εκεί, δίχως να χρειάζεται να κάνει πέρα δώθε από τη δουλειά και το γραφείο στο γήπεδο.
Ουσιαστικά, είναι κομβικό και πολύ σημαντικό ένας δημοσιογράφος να είναι από νωρίς στο γήπεδο και φυσικά να ασχολείται με το τι γίνεται εκεί. Μπορεί να μπει ας πούμε ένας παίκτη μέσα 3 ώρες πριν το τζάμπολ και να κάνει ζέσταμα, όπως ακριβώς κάνει ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις συνοδεία κλασικής μουσικής. Αυτό, θεωρείται content για τα sites και όσο νωρίτερα βρίσκεσαι στο γήπεδο, τόσο πιο πιθανό είναι να πετύχεις κάτι που ενδεχομένως να το έχεις μόνο εσύ -είτε ως θέμα σε κείμενο, είτε ακόμα και σε βίντεο.
Φυσικά, πρέπει να γίνει και η απαραίτητη προετοιμασία, ώστε να γνωρίζεις τα ρόστερ, να τραβήξεις βίντεο τις αφίξεις, να είσαι εκεί στο ζέσταμα και σε ενδεχόμενη αποθέωση ή γιούχα παικτών/προπονητών/παραγόντων/γενικώς, ομάδων. Όταν δε, ξεκινάει το ματς, τα πράγματα γίνονται λίγο περίεργα.
Βλέπετε, ένας δημοσιογράφος που κάνει σωστά τη δουλειά του πρέπει εκείνη τη στιγμή να καταγράφει οτιδήποτε συμβαίνει στο ματς και να δίνει τον παλμό. Οι εργαζόμενοι σε site επηρεάζονται αρνητικά από αυτό, αφού θα χρειαστεί να γράψουν και να θυσιάσουν έτσι τα… μάτια τους από το να κοιτάζουν το παρκέ και θα κοιτάζουν την οθόνη του λάπτοπ. Είναι αλήθεια πως, μερικές φορές ως δημοσιογράφος δεν μπορείς να ευχαριστηθείς στο μάξιμουμ τα παιχνίδια, ιδίως άμα έχει πολύ πράμα να γράψεις.
Ένας ρεπόρτερ πάγκου αντίστοιχα θα πρέπει να έχει το νου του στο τι λέγεται από τον κόουτς στον εκάστοτε πάγκο, αλλά και τις αντιδράσεις κάθε ομάδας. Φυσικά, είναι και σε ανοιχτή επικοινωνία με τη γραμματεία, ώστε να του δίνει ενημέρωση για φάσεις δυσδιάκριτες και περίεργες.
Ιδίως όταν το ματς φτάνει στα τέλη του και χρειάζεται να βιαστείς για να το ανεβάσεις ή να ενημερώσεις έγκαιρα τον κόσμο για το τελικό σκορ, σε κλειστά κυρίως ματς, η αδρεναλίνη χτυπάει λίγο κόκκινο. Εκεί, ωστόσο, που γίνεται ο… κακός χαμός, είναι μετά το τέλος του ματς. Εκεί, όπου τρέχεις σαν τρελός κάτω στα αποδυτήρια να πάρεις δηλώσεις από παίκτες, να πας στη συνέντευξη Τύπου, να είσαι στους διαδρόμους να… κόβεις κίνηση…
Έχει πολύ «ψωμάκι» αυτή η διαδικασία. Να περιμένεις υπομονετικά σαν να είσαι στην ουρά σε κάποια υπηρεσία για να πάρεις δηλώσεις, αποκλειστικές, με τον φόβο κάποιος να… σου κλέψει κάποιον παίκτη ή να μην προλάβεις καν να του μιλήσεις. Γιατί φυσικά ποτέ δεν είναι όλοι-όλοι οι παίκτες διαθέσιμοι μετά τα ματς για δηλώσεις. Οπότε εκεί, πρέπει να λειτουργείς και λίγο με ένστικτο.
Φυσικά, υπάρχει και ο παράγοντας των post game εκπομπών. Συνήθως οι δημοσιογράφοι μαζεύονται ο ένας δίπλα στον άλλον και έχοντας στήσει τους εξοπλισμούς τους, αρχίζουν να προσαρμόζουν τις θέσεις τους, ώστε να έχουν σωστές αποστάσεις ο ένας από τον άλλον και να μεταφέρουν το ρεπορτάζ.
Εννοείται πως ποτέ δεν λείπουν οι συζητήσεις, τα πηγαδάκια και οι κουβέντες μεταξύ των δημοσιογράφων. Μπορεί να δουλεύουν για διαφορετικά μέσα, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει αντιπάθεια και εχθρικό κλίμα. Είπαμε, πάνω απ’ όλα άνθρωποι είμαστε. Φυσικά και θα υπάρξουν και τα ευτράπελα και οι παρεξηγήσεις, αλλά αυτά είναι… part of the game!