Πίσω από τα εντυπωσιακά αθλητικά προσόντα και το παρατσούκλι «Air Senegal», η διαδρομή του Εμπαγέ Εντιαγέ είναι μία ιστορία οικογένειας, επιμονής και συνεχούς προσαρμογής.
Ο Σενεγαλέζος φόργουορντ δεν ξεκίνησε έχοντας το μπάσκετ ως μοναδικό προορισμό. Το πρώτο άθλημα που αγάπησε ήταν το ποδόσφαιρο και, όπως έχει παραδεχθεί, ακόμη και σήμερα παρακολουθεί περισσότερο ποδόσφαιρο από μπάσκετ, έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στην Μπαρτσελόνα.
«Ξεκίνησα με το ποδόσφαιρο. Όλοι οι φίλοι μου στη Σενεγάλη έπαιζαν. Ακόμη και τώρα βλέπω περισσότερο ποδόσφαιρο από μπάσκετ. Πάντα αγαπούσα την Μπαρτσελόνα», έχει εξηγήσει.
Οι τρεις αδελφές που τον έβαλαν στο μπάσκετ
Η πρώτη επαφή με το μπάσκετ ήρθε μέσα από την οικογένειά του. Οι τρεις μεγαλύτερες αδελφές του έπαιζαν και ο μικρός Εμπαγέ τις ακολουθούσε στις προπονήσεις. Ο προπονητής τους παρατήρησε την άνεσή του με την μπάλα και τον κάλεσε να δοκιμάσει.
Ήταν μόλις έξι ή επτά ετών όταν άρχισε να παίζει στην Ντμομποσκού της Σενεγάλης. Και το παράδοξο, με βάση τον παίκτη που γνωρίζουμε σήμερα, είναι ότι ξεκίνησε ως πόιντ γκαρντ.
«Ακόμη κι όταν πήγα για πρώτη φορά στη Γαλλία, ξεκίνησα σε αυτή τη θέση. Μετά ψήλωσα αρκετά γρήγορα και τα πράγματα άλλαξαν. Μετακινήθηκα στο “3”», θυμήθηκε.
Σημαντικό πρόσωπο στα πρώτα του χρόνια ήταν ο Παπέ Ντιόπ Καμαρά, τον οποίο ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει ως μέντορα. Ο γνωστός Σενεγαλέζιος προπονητής και παράγοντας, με μακρά πορεία στον χώρο του τοπικού και εθνικού μπάσκετ στην περιοχή του Θιές στη Σενεγάλη, έχει καθοδηγήσει ομάδες όπως η US Rail και η USEPT, αλλά θεωρείται υπεύθυνος για την μπασκετική ανάπτυξη αρκετών νεαρών αθλητών.
Κόμπι, Πολ Τζορτζ και το Νο.24
Οι μπασκετικές επιρροές του είχαν έντονο χρώμα ΝΒΑ. Το πρώτο μεγάλο είδωλό του ήταν ο Πολ Τζορτζ, του οποίου παρακολουθούσε συνεχώς βίντεο, ενώ ο Κόμπι Μπράιαντ απέκτησε ξεχωριστή θέση στη ζωή του.
Ο πρώτος αριθμός που φορούσε ήταν το 9, όπως και οι αδελφές του. Αργότερα επέλεξε το 24 προς τιμήν του Κόμπι, ενώ μία φανέλα του Μπράιαντ ήταν και η πρώτη που θυμάται να φορά σε προπόνηση.
Από μικρός είχε και την πρώτη ένδειξη ότι μπορούσε να ανταποκριθεί υπό πίεση. Ενώ βρισκόταν ακόμη στην κατηγορία U16, κλήθηκε να παίξει με την ανδρική ομάδα σε παιχνίδι που έκρινε την παραμονή της στην πρώτη κατηγορία της Σενεγάλης.
«Ή κερδίζαμε και μέναμε στην πρώτη κατηγορία ή υποβιβαζόμασταν. Τελικά έκανα το καλύτερο παιχνίδι που είχα κάνει ποτέ», θυμάται.
Τα πρώτα 700 ευρώ και η οικογένεια
Το 2017 άρχισε να κερδίζει τα πρώτα του χρήματα από το μπάσκετ. Ο μισθός του ήταν μόλις 700-800 ευρώ, αλλά ένα μέρος του είχε συγκεκριμένο προορισμό.
«Έστειλα ένα μέρος στην οικογένειά μου στη Σενεγάλη», έχει πει.
Η εξέλιξή του στη Γαλλία πέρασε από την Μπουργκ, όπου βρέθηκε μπροστά σε μία σημαντική απόφαση. Είχε συμβόλαιο, αλλά δεν ήθελε απλώς να περιμένει την ευκαιρία του.
«Ήμουν νέος, αλλά ήθελα χρόνο συμμετοχής», εξήγησε για την απόφασή του να αποχωρήσει. Η Μπουργκ σκόπευε να τον δώσει δανεικό, όμως η Μπλουά εξαγόρασε το συμβόλαιό του.
Εκεί ουσιαστικά εκτοξεύτηκε η καριέρα του, μέχρι που οι εμφανίσεις του τράβηξαν την προσοχή της Βιλερμπάν.
Το NBA που τον έκανε να επανεξετάσει τον εαυτό του
Το καλοκαίρι του 2022 είχε μία σημαντική εμπειρία, συμμετέχοντας στο Summer League με τους Ντένβερ Νάγκετς.
Δεν θυμάται εκείνες τις εβδομάδες μόνο ως μία ευκαιρία να πλησιάσει το NBA, αλλά κυρίως ως μάθημα.
«Ανακάλυψα έναν διαφορετικό τρόπο δουλειάς σε ένα περιβάλλον κοντά στο NBA. Σε κάνει να αμφισβητείς και τον δικό σου τρόπο δουλειάς», έχει πει.
Έναν χρόνο αργότερα βρισκόταν ήδη στη EuroLeague με τη Βιλερμπάν. Το πρώτο του παιχνίδι ήταν στο Βελιγράδι απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα και αυτό που θυμάται περισσότερο είναι η ατμόσφαιρα.
«Ήταν εντυπωσιακό. Οι φίλαθλοι με άφησαν άφωνο. Έμειναν όρθιοι σε όλο το παιχνίδι».
«Είμαι απλώς ένας στρατιώτης»
Ίσως, όμως, η φράση που περιγράφει καλύτερα τον χαρακτήρα του προέρχεται από την Εθνική Σενεγάλης.
Ο Εντιαγέ είχε μείνει εκτός AfroBasket 2021, αλλά δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια και χρησιμοποίησε τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου ως ευκαιρία για να κερδίσει ξανά τη θέση του.
Η σύνδεσή του με την πατρίδα του είναι ιδιαίτερα έντονη.
«Ονειρεύομαι τέτοιες διοργανώσεις. Ονειρεύομαι να κερδίζω παιχνίδια, μετάλλια και τρόπαια με τη Σενεγάλη, γιατί η χώρα μου είναι πολύ σημαντική για μένα», είχε δηλώσει στη FIBA.
Και όταν του ζητήθηκε να περιγράψει τον ρόλο του στην ομάδα, η απάντηση ήταν χαρακτηριστική:
«Είμαι απλώς ένας ακόμη στρατιώτης της ομάδας. Είμαι ομαδικός παίκτης. Είμαι εδώ για να κάνω τον κόσμο μου περήφανο και να βοηθήσω τη Σενεγάλη να λάμψει σε διεθνές επίπεδο».
Η φιλοδοξία του, πάντως, δεν κρυβόταν πίσω από τη μετριοπάθεια.
«Είμαι ακόμη νέος, αλλά θέλω να βοηθάω την Εθνική για όσο περισσότερο μπορώ. Το να εκπροσωπώ τη χώρα μου είναι κάτι πολύ μεγάλο για μένα. Είμαι πολύ περήφανος που είμαι από τη Σενεγάλη».
Η ρήξη χιαστού και η μεγάλη επιστροφή
Η σοβαρότερη δοκιμασία ήρθε τον Δεκέμβριο του 2024, όταν υπέστη ρήξη χιαστού σε αγώνα EuroLeague κόντρα στην Παρτίζαν στο Βελιγράδι. Επέστρεψε, όμως, και κατάφερε να ξανακερδίσει σημαντικό ρόλο στη Βιλερμπάν.
Το πόσο εκτιμούσαν στην ASVEL όχι μόνο τον παίκτη αλλά και τον άνθρωπο φάνηκε από τα λόγια του Τόνι Πάρκερ:
«Εμπαγέ, δεν έχω λόγια. Η ενέργεια και η εργατικότητά σου αποτελούν παράδειγμα για όλους τους μπασκετμπολίστες. Είσαι απίστευτος, πραγματικά. Έχω δει πολύ μπάσκετ στη ζωή μου και είσαι πραγματικό πρότυπο. Κάθε παιδί θα έπρεπε να σε βλέπει ως παράδειγμα».
Αυτή η δήλωση ίσως συμπυκνώνει καλύτερα το προφίλ του Εντιαγέ.
Ένα παιδί που μπήκε στο μπάσκετ ακολουθώντας τις αδελφές του, έστειλε μέρος του πρώτου μισθού του πίσω στη Σενεγάλη, επέλεξε τον χρόνο συμμετοχής αντί για την ασφάλεια, ξεπέρασε έναν σοβαρό τραυματισμό και εξακολουθεί να περιγράφει τον εαυτό του όχι ως σταρ, αλλά ως «στρατιώτη».
