Η υπόθεση Τόμας Ουόκαπ – Ολυμπιακός έχει περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο, με τις δύο πλευρές στα άκρα και τον παίκτη να επιλέγει τη μονομερή καταγγελία του συμβολαίου του.
Πίσω από το «ποιος έχει δίκιο», όμως, υπάρχει μια μεγαλύτερη αλήθεια που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί στο σύγχρονο μπάσκετ.
Ο Ολυμπιακός έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι ο Ουόκαπ δεν τήρησε τη συμβατική του δέσμευση. Το συμβόλαιο του 33χρονου γκαρντ ισχύει έως το 2027, δεν περιλαμβάνει buy-out κι οι «ερυθρόλευκοι» απέρριψαν τις προτάσεις της Ντουμπάι. Ταυτόχρονα, όμως, αν ο παίκτης παραμείνει χωρίς να έχει αλλάξει η σημερινή κατάσταση, ο Ολυμπιακός θα έχει στις τάξεις του έναν βασικό παίκτη που έχει ξεκαθαρίσει ότι θέλει να βρίσκεται αλλού.
Ο Ουόκαπ βρίσκεται στον Ολυμπιακό από το 2021 και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ομάδας, όχι μόνο για όσα προσφέρει στατιστικά, αλλά και για την άμυνα, την οργάνωση και τη συνολική του επιρροή. Γι’ αυτό κι η υπόθεση είναι τόσο δύσκολη: ένα συμβόλαιο μπορεί να δεσμεύει έναν παίκτη, δεν μπορεί όμως να δημιουργήσει την ίδια διάθεση όταν εκείνος έχει αποφασίσει να φύγει.
Εδώ έρχεται το players’ empowerment. Οι παίκτες έχουν πλέον μεγαλύτερο έλεγχο στην καριέρα τους και στην αναζήτηση καλύτερων ευκαιριών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν πάντα δίκιο ή ότι μπορούν να αγνοούν τα συμβόλαιά τους. Στην περίπτωση του Ουόκαπ, μάλιστα, υπάρχει και σημαντικό οικονομικό κίνητρο, με την πρόταση της Ντουμπάι να φέρεται να αγγίζει τα 3 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, δικαιούται να υπερασπιστεί το συμβόλαιό του, όμως πρέπει να σταθμίσει και την αγωνιστική πραγματικότητα. Δεν είναι πάντα καλύτερο να κρατήσεις έναν παίκτη μόνο και μόνο επειδή μπορείς. Αν ο Ουόκαπ δεν θέλει πραγματικά να βρίσκεται στον Ολυμπιακό, η παραμονή του μπορεί να εξελιχθεί σε μεγαλύτερο πρόβλημα από την αποχώρησή του.
Γιατί στο τέλος το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο στα συμβόλαια, αλλά παίζεται στο παρκέ και χρειάζεται παίκτες που θέλουν πραγματικά να βρίσκονται εκεί.