Συνηθισμένοι στην τοξικότητα, τον φανατισμό, το οπαδιλίκι και την καφρίλα, δηλώσεις σαν αυτές που έκανε πρόσφατα ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στη NOVA, μας προκαλούν τεράστια εντύπωση:
«Ακούστε, όλα μου τα χρόνια, τόσο τα 13 που πέρασα εδώ, όσο και αυτά στο Βελιγράδι όπου το Παρτιζάν-Ερυθρός Αστέρας έχει πολλές ομοιότητες με το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός προσπαθούσα να κάνω αυτό το πράγμα. Θα το κάνω ξανά με ό,τι δυνάμεις έχω.
Με τον Γιώργο (σ.σ. Μπαρτζώκα) έχω αυτή τη σχέση. Το είπε και εκείνος, θα το πω επαναλάβω και εγώ. Πρέπει οι προπονητές να δίνουμε το παράδειγμα σε όλους. Να είναι απλά ένα παιχνίδι μπάσκετ. Ένα άθλημα. Ήταν πολύ καλή ομάδα πέρυσι και όλα αυτά τα χρόνια. Έχουν συνέχεια σαν ομάδα με αυτόν στον πάγκο. Είναι μεγάλο πλεονέκτημα αυτό».
Και είναι πολλές οι φορές που τέτοια λόγια μας έχουν κάνει να ενθουσιαστούμε, λες και είναι η εξαίρεση που γενικώς επιβεβαιώνει τον κανόνα. Είναι βέβαια πασίδηλο πως όλη αυτή η θεμελιωμένη αρνητικίλα και έχθρα δύσκολα εξαλείφεται ή ακόμα κι έστω υποχωρεί.
Αλλά όταν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, τα ίδια τα ιερά τοτέμ των σπορ όπως -εν προκειμένω- ο Ζοτς, μιλούν καθ’ αυτόν τον τρόπο, σε κάνει να σκέφτεσαι διπλά και τριπλά προτού βρίσεις τη μάνα κάποιου παίκτη σε ένα ματς, απλά επειδή αντί για το (τάδε) χρώμα φορά το (δείνα). Όταν ο ένας παραδέχεται τον άλλον, όταν η ειλικρίνεια των ίδιων σε κάνει να αισθάνεσαι πραγματικά χαζός, που έχεις ξοδέψει τόσο σάλιο και φαιά ουσία, ώστε να κράξεις έναν παίκτη, τότε συνειδητοποιείς την πραγματική επίδραση που έχουν τα λόγια εκείνων.
«Να έχουμε μια υγιή ατμόσφαιρα σε κάθε γήπεδο που θα πάμε. Στο τέλος της ημέρας είναι απλά μπάσκετ. Όπως λέω πρέπει να καταλάβουμε πως πρέπει να είμαστε υγιείς και οτι έχουμε μια ζωή. Ας ευχαριστηθούμε την ζωή, ας μιλήσουμε για θετικά πράγματα, ας σεβαστούμε έναν άνθρωπο, ας κάνουμε τα πάντα για να δείξουμε στον κόσμο πόσο σεβασμό έχουμε».
