Ένας σοβαρός τραυματισμός «πάγωσε» την καριέρα του πριν καν αρχίσει πραγματικά στο NBA. Τώρα, ο Ι Τζέι Λιντέλ φτάνει στη Θεσσαλονίκη, κουβαλώντας μαζί του μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες της νέας εποχής του Άρη.
Υπάρχουν παίκτες που δεν τα καταφέρνουν επειδή δεν ήταν αρκετά καλοί. Υπάρχουν παίκτες που χάνονται επειδή δεν εξελίχθηκαν όσο περίμεναν οι ομάδες. Και υπάρχουν κι εκείνοι που βρίσκονται στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, βλέποντας την καριέρα τους να αλλάζει πορεία πριν προλάβουν να ανακαλύψουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. Η ιστορία του Ι Τζέι Λιντέλ ανήκει στην τελευταία κατηγορία.
Γιατί αν υπάρχει ένα συμπέρασμα που προκύπτει από κάθε στάδιο της διαδρομής του, από το Ιλινόις μέχρι το Οχάιο Στέιτ κι από εκεί στο NBA, είναι ότι το ταλέντο δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα. Αντίθετα, όσοι παρακολουθούσαν την εξέλιξή του μιλούσαν για έναν παίκτη που συνδύαζε σχεδόν όλα όσα ζητά το σύγχρονο μπάσκετ από έναν φόργουορντ: δύναμη, αθλητικότητα, αμυντική συνέπεια και την ικανότητα να επηρεάζει το παιχνίδι σε πολλές διαφορετικές πλευρές του παρκέ.
Στο Οχάιο Στέιτ δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να ξεχωρίσει. Χρόνο με τον χρόνο μετατρεπόταν σε κάτι περισσότερο από έναν απλό πρωταγωνιστή των Μπάκαϊς. Έγινε ο παίκτης γύρω από τον οποίο «χτιζόταν» ολόκληρη η λειτουργία της ομάδας. Σκόραρε, μάζευε ριμπάουντ, προστάτευε το καλάθι και αναλάμβανε τις πιο δύσκολες αμυντικές αποστολές, δείχνοντας μια ωριμότητα που σπάνια συναντά κανείς σε παίκτες της ηλικίας του.
Όταν ολοκλήρωσε την κολεγιακή του καριέρα, ελάχιστοι αμφισβητούσαν ότι ήταν έτοιμος για το επόμενο βήμα. Ίσως να μην είχε το εκτόπισμα ενός lottery pick, όμως θεωρούνταν μία από τις πιο… ασφαλείς επιλογές της γενιάς του. Ένας παίκτης που, ακόμα κι αν δεν εξελισσόταν σε σταρ, έμοιαζε βέβαιο ότι θα έβρισκε τη θέση του στο NBA. Και κάπου εκεί άρχισε να ξεδιπλώνεται μια ιστορία που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει.
Το καλοκαίρι του 2022 οι Πέλικανς τον επέλεξαν στο Draft κι όλα έδειχναν ότι η μετάβαση στο επαγγελματικό επίπεδο θα γινόταν ομαλά. Ο οργανισμός πίστευε στις δυνατότητές του, ο ίδιος είχε μπροστά του την πρώτη μεγάλη ευκαιρία της ζωής του και το μόνο που απέμενε ήταν να ξεκινήσει να «χτίζει» τη θέση του στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου. Μόνο που μερικές φορές μια καριέρα μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Κατά τη διάρκεια του Summer League υπέστη ρήξη χιαστού, έναν από τους πιο σοβαρούς τραυματισμούς που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας αθλητής. Μέσα σε μια στιγμή, η rookie σεζόν που περίμενε για χρόνια είχε χαθεί. Και μαζί της χάθηκε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: ο χρόνος.
Στο NBA, ειδικά για έναν παίκτη που έχει επιλεγεί στον δεύτερο γύρο, ο χρόνος είναι συχνά πιο πολύτιμος από το ταλέντο. Οι ομάδες προχωρούν γρήγορα, τα ρόστερ αλλάζουν διαρκώς κι οι ευκαιρίες δεν περιμένουν. Όταν ο Λιντέλ επέστρεψε στη δράση, βρέθηκε ουσιαστικά να κυνηγά ξανά ένα… τρένο που είχε ήδη ξεκινήσει.
Αυτό είναι το κομμάτι της ιστορίας που συνήθως χάνεται πίσω από τους τίτλους. Οι περισσότεροι θυμούνται τον τραυματισμό. Λίγοι θυμούνται τι ακολουθεί μετά. Τις αμέτρητες ώρες αποκατάστασης, τη σωματική και ψυχολογική φθορά, την προσπάθεια να πείσεις πρώτα τον εαυτό σου και μετά τους άλλους ότι μπορείς να επιστρέψεις στο επίπεδο που βρισκόσουν πριν.
Ο Λιντέλ πέρασε όλη αυτή τη διαδικασία δουλεύοντας σκληρά και περιμένοντας τη στιγμή που θα του δινόταν ξανά η ευκαιρία να δείξει ποιος πραγματικά είναι ως παίκτης. Κι όταν αυτή η στιγμή ήρθε, έδειξε ξανά ψήγματα του αθλητή που κάποτε θεωρούνταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φόργουορντ του κολλεγιακού πρωταθλήματος.
Οι εμφανίσεις του προς το τέλος της παρουσίας του στους Νετς υπενθύμισαν ότι το ταλέντο δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Απλώς βρέθηκε για καιρό εγκλωβισμένο ανάμεσα σε τραυματισμούς, αβεβαιότητα και περιορισμένες ευκαιρίες. Ίσως γι’ αυτό η μετακίνησή του στον Άρη να παρουσιάζει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Όχι επειδή πρόκειται για έναν πρώην NBAer που έρχεται στην Ευρώπη. Αυτές οι ιστορίες υπάρχουν κάθε καλοκαίρι. Η περίπτωση του Λιντέλ είναι διαφορετική, επειδή αφορά έναν παίκτη που βρίσκεται ακόμα σε ηλικία εξέλιξης, έναν αθλητή που δεν έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να κλείσει την καριέρα του, αλλά για να ανακαλύψει ξανά τη διαδρομή που κάποτε φαινόταν προδιαγεγραμμένη.
Στα 25 του χρόνια, το κεφάλαιο του NBA μπορεί να μην έχει γραφτεί όπως το φανταζόταν. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η ιστορία έχει τελειώσει. Αντιθέτως, ίσως για πρώτη φορά μετά από καιρό να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου θα έχει τον χώρο, τον χρόνο και τον ρόλο που χρειάζεται για να δείξει τι πραγματικά μπορεί να προσφέρει. Τότε, ενδεχομένως, να γίνει ξεκάθαρο αυτό που όσοι τον παρακολουθούσαν από τα χρόνια του Οχάιο Στέιτ γνώριζαν ήδη. Ότι στην περίπτωση του Ι Τζέι Λίντελ, δεν ήταν ποτέ θέμα ταλέντου. Ήταν θέμα συγκυριών… Και κάποιες φορές, στο μπάσκετ όπως και στη ζωή, αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά από όλες.