Είναι η επιφάνεια παιχνιδιού, που αποτελείται από ένα ορθογώνιο πάτωμα, με καλάθια σε κάθε άκρο. Τα κλειστά γήπεδα καλαθοσφαίρισης είναι σχεδόν πάντα κατασκευασμένα από ξύλινο παρκέ, συνήθως σφενδάμου, με μπασκέτες οι οποίες βρίσκονται σε ύψος 3,05 μέτρων από το έδαφος σε κάθε καλάθι. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και αρκετά γήπεδα που έχουν γυάλινο δάπεδο.
(Κρατήστε το αυτό, ίσως οδηγήσει κάπου. Μπορεί, από την άλλη, να κάναμε το λάθος copy-paste από την Wikipedia).
Τολιόπουλος… no more
Η ανακάλυψη της πενικιλίνης. Η «πλημμύρα μελάσας» στη Βοστώνη το 1919 (ψάξτε το, αλήθεια αξίζει). Το «στρατιώτες VS πουλιά»- γνωστό και ως «Πόλεμος του Έμου»- στην Αυστραλία. Και, φυσικά, η απόσυρση του ενδιαφέροντος για την εξαγορά του Βασίλη Τολιόπουλου από τον ΠΑΟΚ.
Αυτά είναι, μέσες-άκρες, τα 4 πιο αναπάντεχα γεγονότα στα χρονικά της ανθρωπότητας. Κι αν για τα τρία πρώτα υπάρχουν μυριάδες μελέτες και αναλύσεις, το 4ο, που είναι προφανέστατα και το τελευταίο χρονικά, «υστερεί» σ’ αυτόν τον τομέα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: ο Δικέφαλος του Βορρά, μετά την εκκωφαντικών διαστάσεων απόκτηση του Τζέντι Όσμαν από τον Παναθηναϊκό, έριξε στο τραπέζι πακτωλό χρημάτων και για τον Τολιόπουλο.
Το ποσό που φαίνεται να ήταν διατεθειμένος να πληρώσει ο κ. Μυστακίδης για να κλείσει το deal ήταν στα πέριξ του 1.5 εκατομμυρίου, εν είδει άτυπου buy-out, στο Τριφύλλι και 5.000.000 για τρία χρόνια στον παίκτη. Αν στα μαθηματικά είχατε, όπως και ο γράφων, κάτω από τη βάση, αυτό μας κάνει 7.500.000 6.500.000 στο σύνολο.
Με το πόσο να προκαλεί ζάλη στις Τρύπες αλλά και σε πολλούς ακόμα, η συμφωνία θεωρήθηκε δεδομένη. Οι φήμες για υπογραφή προσυμφώνου έδιναν κι έπαιρναν, ενώ γραφόταν ξανά και ξανά πως ο 30χρονος γκαρντ εθεάθη στο «Παλατάκι» όπου και υπέγραψε, σεβόμενος τον χώρο, το βασιλικό του συμβόλαιο.
Εν τέλει… δεν: προσύμφωνο δεν υπογράφηκε, συμφωνία δεν υπήρξε, ο «Τολιό» δεν θα φορέσει την ασπρόμαυρη φανέλα.
«Γιατί;», είναι η προφανής ερώτηση.
Η απάντηση, όμως, δεν είναι εξίσου προφανής.
Παναθηναϊκός, Άρης ή πληρότητα;
Το πρωί της Τετάρτης (15/7) ο ΠΑΟΚ, αιφνιδίως, γνωστοποίησε πως αποσύρει το ενδιαφέρον του. Αυτοστιγμεί, φυσικά, στα social έγινε το διασημότερο κάγκελο του κόσμου.
Οι Αρειανοί πανηγύριζαν καθώς θεωρούσαν πως η (υπαρκτή) εμπλοκή της ομάδας τους στην υπόθεση ανάγκασε τον συμπολίτη να κάνει πίσω, υπό το φόβο πως θα του «κλέψει» τον παίκτη ο Σπανούλης και μετά θα δυσκολεύονται οι φίλοι του ΠΑΟΚ να κυκλοφορήσουν στην συμπρωτεύουσα.
Οι Παναθηναϊκοί- στους οποίους ξεκάθαρα κάνει γκελ ο Τολιόπουλος- χάρηκαν καθώς δεν ήθελαν να χάσουν και δεύτερο παίκτη τους από την ομάδα του Τρινκιέρι, ενώ αναπτερώθηκαν οι ελπίδες πως ίσως και συνεχίσει να φοράει, για τα ματς της GBL κυρίως, την πράσινη φανέλα ο “Kill-Bill” ο… δεύτερος.
Και οι ΠΑΟΚτσήδες; Αυτοί βρίσκονταν στην πιο περίεργη κατάσταση. Από τη μία είδαν ένα παιδί που θεωρούσαν κλεισμένο να «χάνεται», από την άλλη, όμως, όταν έχουν γίνει τέτοιες μεταγραφές κι έχεις αυτό το προπονητικό σταφ πρέπει να δείξεις εμπιστοσύνη στις επιλογές του συλλόγου.
Οι Θεσσαλονικείς, λέει το ρεπορτάζ, έκριναν πως είναι πλήρεις στις θέσεις των γκαρντ και ότι πιθανός επαναπατρισμός του άλλοτε combo guard τους ήταν περιττός. Εν ολίγοις, και για να μην παρεκκλίνουμε ιδιαίτερα από τον Γιάννη Αγγελάκα που αναφέραμε παραπάνω, του είπαν «Δεν χωράς πουθενά, πουθενά-πουθενά, πουθενάααα».
Αυτό, βέβαια, δεν εξηγεί σε απόλυτο βαθμό το γιατί επί σειρά ημερών κυνήγησαν με σθένος τον Βασίλη και έστρωσαν χαλί καμωμένο από ευρώ στα πόδια του.
Αν όμως πράγματι αυτός ήταν ο λόγος, έχει και τόσο άδικο ο Ιταλός coach των Ασπρόμαυρων;
Χαμός-χαμός-συνωστισμός
Νικ Καλάθης, Τρέβορ Χάτζινς, Νάσος Μπαζίνας, Μάρκους Φόστερ, Μπριν Ταϊρί, Ναζ Μήτρου-Λονγκ.
Αυτή είναι η εξάδα παικτών που διαθέτει ο ΠΑΟΚ στο «1» και το «2». Πάει να πει: έχει εμπειρία, φρέσκα πόδια, παιδιά που μπορούν να βάλουν την μπάλα στο καλάθι πανεύκολα, ballers (και street-ballers) του υψίστου επιπέδου.
Εν ολίγοις, στις δύο θέσεις των γκαρντ ο Δικέφαλος του Βορρά δεν είναι απλά καλά, είναι… Τρίκαλα (Markos Seferlis entered the chat). Μετά από πολλά χρόνια- και, φυσικά, με την απαραίτητη οικονομική υπέρβαση από πλευράς διοίκησης- ο ΠΑΟΚ διαθέτει μία περιφέρεια ικανή να τον οδηγήσει μέχρι το τέλος του δρόμου στο Eurocup και στα πολύ ψηλά στρώματα της Α1.
Χωρούσε, λοιπόν, εκεί ο Τολιόπουλος; Προφανώς και ναι: ειδικά στο ελληνικό πρωτάθλημα ο διεθνής γκαρντ θα «καθάριζε» πολλούς αγώνες μόνος του, ενώ και στην Ευρώπη, ερχόμενος από τον πάγκο, θα προσέφερε εύκολο και γρήγορο σκοράρισμα σε μέρες που η επίθεση θα «κολλούσε».
Σημαίνει αυτό πως με τη μη απόκτησή του ο ΠΑΟΚ έχει θέμα; Εξυπακούεται πως όχι. Ο Τρινκιέρι έχει ένα καταπληκτικό υλικό στα χέρια του (δεν είναι μόνο ο Όσμαν, τσεκάρετε τι άλλο έχει στους forward και στο «5» ο ΠΑΟΚ και θα καταλάβετε) και μπορεί να πετύχει τους στόχους της ομάδας και χωρίς τον Βασίλη.
Το συμπέρασμα; Ναι, επικοινωνιακά συνιστά ήττα για τους Θεσσαλονικείς, ιδίως αν ο παίκτης καταλήξει στον Άρη. Αν μείνει στον Παναθηναϊκό (σενάριο που δεν συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες αυτή την στιγμή, όμως γνωρίζετε πόσο γρήγορα αλλάζουν τα δεδομένα στον επαγγελματικό αθλητισμό…), η όποια καζούρα θα μετριαστεί.
Το ζητούμενο, βέβαια, είναι άλλο.
Αυτό που προσπαθούμε να πούμε από την αρχή της κουβέντας και μας επικρίνατε για ένα ctrl+c/ ctrl+v που κάναμε…
Copy/Paste
Η πλάκα μεταξύ των οπαδών είναι καταπληκτική. Υπέροχη. Πανέμορφη- αρκεί, βέβαια, να μην παθαίνουν διαλείψεις οι εγκεφαλικές λειτουργίες ορισμένων και νομίζουν πως το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο είναι τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή, αντί για το 11ο και ο 12ο (ή κάπου εκεί, τέλος πάντων).
Και η «αφύπνιση» της κοιμώμενης μπασκετομάνας αποτελεί φανταστικά νέα για σύσσωμο το γαλανόλευκο οικοδόμημα. Ωστόσο…
Ωστόσο, να: είναι εκείνο το ορθογώνιο πάτωμα με τα καλάθια σε κάθε άκρο. Το ξύλο σφενδάμου και οι μπασκέτες σε ύψος 3.05 μέτρων. Οι 4 γραμμές.
Το παρκέ, δηλαδή. Εκεί που συμβαίνουν όλα κι εκεί που θα κριθούν οι ομάδες, οι επιλογές τους, οι προπονητές, οι παίκτες, οι πάντες. Το κοινότοπο «Καθρέφτης είναι το γήπεδο» μπορεί να έχει, πια, διττή σημασία (μην ξεχνάμε πως ο Παναθηναϊκός διαθέτει glass floor), όμως η αναντίρρητη αλήθεια είναι πως κάθε τι καθρεφτίζεται σ’ αυτό όταν υψωθεί η μπάλα για το πρώτο τζάμπολ της σεζόν.
Οι εντυπώσεις, ειδικά το καλοκαίρι, είναι μέρος του παιχνιδιού.
Αλλά, ξέρετε, έχουν περάσει 135 χρόνια από τότε που ανακαλύφθηκε το μπάσκετ.
Και, διάολε, δεν έχουμε δει ποτέ σ’ αυτό το διάστημα μία εντύπωση να βάζει έστω κι ένα καλάθι.
