Όταν μια περιθωριακή έρευνα για τις ρήξεις αχιλλείου τένοντα… πάτησε τον κάλο της Λίγκας. Το SKWEEK αναλύει την αμυντική στάση του NBA και τα ιατρικά μυστικά που κρύβει επιμελώς στα συρτάρια του.
Τον περασμένο μήνα, το ιατρικό περιοδικό Orthopaedic Journal of Sports Medicine αποφάσισε να δημοσιεύσει μια επιστημονική εργασία από γιατρούς και ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια (UCSF). Η έρευνα επιχείρησε να ρίξει φως σε ένα από τα πιο ανησυχητικά ιατρικά φαινόμενα του σύγχρονου μπάσκετ, αναζητώντας συσχετίσεις και αιτίες πίσω από την ασυνήθιστη αύξηση στις ρήξεις αχιλλείου τένοντα μεταξύ των παικτών του NBA.
Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι πριν από μόλις δύο σεζόν, η λίγκα είδε επτά διαφορετικούς παίκτες να πέφτουν θύματα αυτού του καταστροφικού τραυματισμού. Ανάμεσά τους ο Τζέισον Τέιτουμ, ο Ντέιμιαν Λίλαρντ και ο Ταϊρίς Χαλιμπάρτον, οι οποίοι υπέστησαν τις ρήξεις κατά τη διάρκεια των εξαιρετικά απαιτητικών playoffs. Η εν λόγω μελέτη, λοιπόν, έβαλε στο μικροσκόπιο μεταβλητές όπως η ηλικία, η θέση στο παρκέ, ο ρόλος, η πυκνότητα του προγράμματος πριν από τη ζημιά και ο συνολικός φόρτος των λεπτών συμμετοχής.
Το συμπέρασμα των επιστημόνων ήταν ξεκάθαρο, αλλά σε καμία περίπτωση επιθετικό. Εντόπισαν σημαντικές εξάρσεις στον φόρτο συμμετοχής στα 10 με 15 παιχνίδια που προηγήθηκαν των ρήξεων. Σύμφωνα με τα ευρήματα, οι βετεράνοι παίκτες έφεραν βαρύτερο αθροιστικό φόρτο, ενώ οι νεότεροι υπέστησαν τις ρήξεις υπό ελαφρύτερη χρήση.
Αν και το πόρισμα δεν ακουγόταν τρομερά οριστικό ή απόλυτα τεκμηριωμένο, η συσχέτιση ανάμεσα στους βετεράνους και τον αθροιστικό φόρτο εργασίας έχει βάση. Είναι μια συζήτηση που άνοιξε βίαια το 2013, όταν ο Κόμπι Μπράιαντ υπέστη τη μοιραία ρήξη αχιλλείου στο τέλος μιας πραγματικά εξαντλητικής σεζόν για τον ίδιο. Ωστόσο, αντί να αφήσει το θέμα να περάσει στα ψιλά, το NBA επέλεξε να περάσει σε μια εντελώς αχρείαστη αντεπίθεση, αμφισβητώντας επίσημα μια… μάλλον άγνωστη ιατρική μελέτη.
Ο διευθυντής αθλητιατρικής του NBA βγήκε μπροστά και δήλωσε στο The Athletic ότι η συγκεκριμένη εργασία είχε «σημαντικούς μεθοδολογικούς περιορισμούς». Επιπλέον, έσπευσε να υποστηρίξει ότι οι εσωτερικές έρευνες της λίγκας δεν καταδεικνύουν απολύτως καμία σχέση μεταξύ των τραυματισμών και των λεπτών συμμετοχής πριν από το συμβάν.
Η όλη αντίδραση είναι ελαφρώς κωμική και σίγουρα δυσανάλογη. Μοιάζει σαν να προσπαθείς να σφυρίξεις αδιάφορα ενώ το σπίτι σου έχει πιάσει φωτιά, φωνάζοντας στο πλήθος πως «δεν υπάρχει τίποτα να δείτε εδώ». Γιατί άραγε το κορυφαίο πρωτάθλημα του πλανήτη να νιώσει την ανάγκη να διαψεύσει με τόσο στόμφο ένα τυχαίο ιατρικό άρθρο;
Είναι γνωστό ότι το NBA πραγματοποιεί τις δικές του, πανάκριβες και εκτενείς έρευνες, επιστρατεύοντας μέχρι και εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης για τον εντοπισμό μοτίβων γύρω από αυτή τη ραγδαία αύξηση των τραυματισμών. Το πραγματικό παράδοξο είναι ότι η λίγκα δεν έχει ανακοινώσει ποτέ τα αποτελέσματα των δικών της ερευνών!
Στην πραγματικότητα, η μελέτη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια δεν ήταν επ’ ουδενί καταδικαστική. Η λίγκα δεν χρειαζόταν να απαντήσει καν. Ίσως, όμως, αυτή η υπερβολικά αμυντική στάση να αποτελέσει την αφορμή για να δουν επιτέλους το φως της δημοσιότητας τα πολύτιμα δεδομένα που κρατά το NBA κλειδωμένα στα συρτάρια του…