Είναι παράδοξο, δεν βρίσκετε;
Καλοκαίρι, η θερμοκρασία να φλερτάρει ξεδιάντροπα- σαν άλλος Αγαμέμνωνας με την Φαίη Σκορδά (α, είστε Gen Z και δεν το προλάβατε αυτό, ε;)- με τα πρώτα 40άρια, ο ιδρώτας να στάζει από κάθε πόρο του κορμιού μας σα να είμαστε meme του Τζόρνταν Πιλ κι εμείς…
Κι εμείς σας ζητάμε να σκεφτείτε μία κρύα νύχτα του χειμώνα, που τον έχετε δαγκώσει σε σημείο που να κοιτάτε μ’ επιτιμητικό βλέμμα τους Λοκομόντο και τα «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα» τους.
Ωστόσο, υπομονή. Γίνεται καλύτερο: ναι μεν έχει παγώσει το μεδούλι σας και αρχίζετε να καταλαβαίνετε πώς αισθανόταν ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο στην τελευταία (του) σκηνή στον Τιτανικό, όμως είστε μπροστά σε ένα υπέροχο τζάκι. Μέσα του «χορεύουν» αρκετά καυσόξυλα που σας ζεσταίνουν. Τα βλέφαρά σας βαραίνουν. Αποκοιμιέστε.
Πρωί, πια. Θέλουμε να δείτε εκείνο το ημιθανές τελευταίο ξύλο, στο βάθος. Εκείνο με την κόκκινη καρδιά και το μαύρο «κέλυφος». Δεν έχει καεί ολότελα, μα θα συμβεί κι αυτό. Έτσι δεν είναι;
Περιμένετε: μην γκουγκλάρετε ακόμη «Μα τι πίνουν στο SKWEEK και δε μας δίνουν;». Όλα τα παραπάνω είναι μια απλή, «κίβδηλης» υφής, παρομοίωση: ο Άρης είναι αυτό το ακροτελεύτιο, εναπομείναν ξύλο.
Μετά τα χρόνια της τηλαυγούς Αυτοκρατορίας, η ομάδα της Θεσσαλονίκης, σε βάθος 35 ετών, είχε ορισμένες εκλάμψεις και έτερο ουδέν. Πολλοί υπέθεταν πως η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη και πως ο σύλλογος, μοιρολατρικά θαρρείς, θα «σβήσει» κινούμενος σε μία αιώνια μετριότητα.
Enter, Βασίλης Σπανούλης.
Κάτι παραπάνω από ένας «απλός» coach
Βέβαια, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι και ν’ αποδώσουμε τα του Αυτοκράτορος τω Αυτοκράτορι, η προσπάθεια επιστροφής στο προσκήνιο από τα βάθη της αραχνώδους αφάνειας ξεκίνησε μετά την εξαγορά της ΚΑΕ από τον Ρίτσαρντ Σιάο πριν από έναν χρόνο και την πρόσληψη του Νίκου Ζήση.
Η αποπληρωμή, επιτέλους, των χρεών έβγαλε από το λαιμό της ομάδας ένα βαρίδι που αποτελούσε τροχοπέδη σε ό,τι ήθελε να κάνει σύσσωμος ο οργανισμός στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι, ενώ η παρουσία του πρώην διεθνούς παίκτη στον ρόλο του GM κατέστησε σαφές στην (ευρύτερη) αγορά πως οι «Κιτρινόμαυροι» θέλουν ν’ αποτινάξουν σιγά-σιγά την ταμπέλα του φτωχού συγγενή και να γίνουν υπολογίσιμος, έστω, μπατζανάκης.
Ωστόσο, μετά από μία μετρίως μέτρια (σε Ελλάδα και Ευρώπη) πρώτη αναγνωριστική χρονιά ο Άρης όφειλε, τρόπον τινά, ν’ αποδείξει ότι είναι έτοιμος για το επόμενο επίπεδο. Και για να συμβεί αυτό έπρεπε να βρει τον ηγέτη εκείνον που θα λειτουργούσε σαν έμπορος ελπίδας.
Κι ευτυχώς για τους Θεσσαλονικείς η Μονακό σχεδόν διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη, με αποτέλεσμα να γίνει διαθέσιμος ο Βασίλης Σπανούλης. Ναι «Ο» Βασίλης Σπανούλης. Αυτός, δηλαδή, που οδήγησε την εθνική μας στο πρώτο της μετάλλιο μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς (ή, τουλάχιστον, τόσο φάνηκε σε μας) και που πήγε το Πριγκιπάτο στον τελικό της Euroleague πριν από 1 χρόνο.
Το να πούμε για νιοστή φορά το πώς το απατηλό όνειρό μετετράπη σε «Ρε λες;», από κει σε «50-50» και, τέλος, στο «Και θα πω και μία ιεροσυλία: ο Βασίλης Σπανούλης θα λατρευτεί στον Άρη περισσότερο κι από τον Γκάλη! ΒΑΑΑΑΑΣΣΣΙΙΙΛΗΗΗΣ ΣΠΑΝΟΥΥΥΥΥΥΥΛΗΗΗΗΣ», δεν έχει και τόσο νόημα.
Εκείνο που μετράει είναι ότι ο αλλοτινός Αυτοκράτορας μετά από πάρα πολλά χρόνια βρήκε τον άνθρωπο που μπορεί ν’ ανάψει εκ νέου τη φλόγα.
Γιατί;
Μα γιατί η φωτιά καίει πρωτίστως τα δικά του σωθικά.
Μεταγραφές που δείχνουν πολλά και δύο «μπαμ»
Έχουμε και λέμε: Ντιμιτρίεβιτς- ένα «κανονικό» πλέι μέικερ που κάνει… τρέλες εσχάτως με την Μπάγερν στους τελικούς του γερμανικού πρωταθλήματος και θα λειτουργήσει ως «στρατηγός» στο παρκέ, συνεπικουρούμενος από τον (σαφέστατα πιο street-baller) Μήτρου-Λονγκ.
Μπιρτς: ένα πεντάρι που έψαχναν χρόνια οι Κίτρινοι, με τρομερές εμφανίσεις στα playoffs της Euroleague απέναντι στην Ζάλγκιρις. Μπορεί να μη διάγει την πρώτη του νιότη, όμως το στοίχημα να δώσει λιγότερα από τον Φόρεστερ στις μεγάλες εταιρίες έχει την ένδειξη «Μ.Δ.Ρ.Φ.» (Μας Δουλεύεις Ρε Φίλε;»).
Ο Λιντέλ είναι ένα εξαιρετικά αθλητικό- ιδίως για τα ευρωπαϊκά δεδομένα- «4άρι» μ’ εμπειρία από το ΝΒΑ, ενώ ο Μοκόκα (ο MVP των τελικών του φετινού Eurocup, για να μην ξεχνιόμαστε) έχει το μάκρος και τα σωματικά προσόντα να διαλύσει οποιοδήποτε γκαρντ βρει στο δύσμοιρο διάβα του. Στο σουτ δεν τον λες ακριβώς «φονιά», βέβαια, αλλά αν ήταν και καλός σουτέρ μάλλον θα έπαιζε σε ομάδα που διεκδικεί την Ευρωλίγκα.
Ο Χαραλαμπόπουλος θα έρχεται από τον πάγκο και θα προσφέρει πολύτιμους πόντους (τονώνοντας, παράλληλα, και το ελληνικό στοιχείο της ομάδας), ενώ η διαφαινόμενη παραμονή Μποχωρίδη και Κώστα Αντετοκούνμπο θα βοηθήσει τα μέγιστα στη συνοχή του συνόλου.
Το πιο σημαντικό για τον Άρη, όμως, είναι οι 2 που θα υπογράψουν αργότερα: όπως μαθαίνει το SKWEEK κατόπιν παθιασμένου φιλήματος κατουρημένων ποδιών, ο Kill Bill και ο Ζήσης θα πάνε για μεγαλειώδες φινάλε με έναν πολύ καλό σκόρερ είτε από το ΝΒΑ είτε από το κορυφαίο επίπεδο της Γηραιάς Ηπείρου, ενώ κάτι αντίστοιχο αναμένεται να συμβεί και στις θέσεις των ψηλών.
Όχι, ο Μάικ Τζέιμς παραμένει όνειρο θερινής νυκτός (καταπληκτικός ο τρόπος που απάντησε επί του θέματος ο coach στην παρουσίασή του), όμως μείνετε συντονισμένοι.
Οι πήχεις του Άρη έχουν μουδιάσει από τη χρόνια απραξία.
Μην περιμένετε, λοιπόν, να κάτσει κι άλλο με σταυρωμένα τα χέρια.
Και τώρα, τι;
Ωραία όλ’ αυτά, όμως δεν παύουν να είναι θεωρία διατυπωμένη στο ηλεκτρονικό χαρτί. Τι θα γίνει στην πράξη όταν υψωθεί η μπάλα για το πρώτο τζάμπολ της χρονιάς;
Ταπεινή εκτίμηση πως θα πάρει αρκετούς μήνες «να το βρουν» οι Θεσσαλονικείς, όμως είναι ξεκάθαρα μία ομάδα που μπορεί να φτάσει στην τετράδα του Εurocup (μετά, το αν θα πάρει το τρόπαιο είναι και λίγο θέμα τύχης- τύχης και… ΠΑΟΚ), και σαφέστατα θα δώσουν μάχη για την 3η θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Αυτά, όμως, είναι δευτερεύοντα. Το άμεσο μέλλον δεν είναι ο αυτοσκοπός, μα το απώτερο. Κι ευτυχώς για τον Αυτοκράτορα, βρήκε το κατάλληλο πρόσωπο.
Νομίζετε ότι μας χτύπησε ο ήλιος του καλοκαιριού, έτσι δεν είναι;
Κακώς: το μυαλό μας είναι ακόμη κολλημένο σ’ εκείνο το τζάκι. Δεν μπορούμε να πάρουμε τα μάτια μας από το ακροτελεύτιο ξύλο. Τον Άρη- θυμάστε;
Όλοι νομίζαμε πως η φωτιά του είχε σβήσει οριστικά. Έτσι, αρχίσαμε ν’ ανακατεύουμε τις στάχτες του.
Και τώρα, δείτε: κάψαμε τα χέρια μας.
