Πέντε αγωνιστικές μετά την έναρξη της EuroLeague, η Αρμάνι Μιλάνο βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με ερωτήματα που δεν περίμενε να προκύψουν τόσο νωρίς. Το ρεκόρ 1-4, η δυσλειτουργική επίθεση, τα σοβαρά αμυντικά προβλήματα και η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των φιλάθλων έχουν μετατρέψει τη φιλόδοξη καλοκαιρινή αναδόμηση σε μια δύσκολη δοκιμασία για τον Πέπε Ποέτα και τους παίκτες του.
Η εντός έδρας ήττα από τη Ρεάλ Μαδρίτης με 98-89 ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Η Μιλάνο προηγήθηκε με 25-21 στο πρώτο δεκάλεπτο, αλλά δέχθηκε 32 πόντους στη δεύτερη περίοδο, βρέθηκε μέχρι και στο -21 και ουσιαστικά έχασε τον έλεγχο της αναμέτρησης πολύ πριν από το φινάλε.
Για τον Ποέτα, το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στο γεγονός ότι μια ομάδα με πολλές αλλαγές χρειάζεται χρόνο για να αποκτήσει χημεία. Αρκετοί από τους σημαντικότερους παίκτες της δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στους ρόλους για τους οποίους αποκτήθηκαν, ενώ το αγωνιστικό σύνολο δεν έχει ακόμη διαμορφώσει τις κατάλληλες συνθήκες για να αξιοποιήσει τις δυνατότητές τους.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη του Άλεκ Πίτερς, του πρώην φόργουορντ του Ολυμπιακού, ο οποίος βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της κριτικής στην Ιταλία.
Μια ομάδα με ποιότητα, αλλά χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα
Η Μιλάνο μπήκε στη σεζόν με υψηλές προσδοκίες και ένα σημαντικά ανανεωμένο ρόστερ. Η διοίκηση εμπιστεύτηκε στον Ποέτα, ο οποίος διαδέχθηκε τον Έτορε Μεσίνα κατά τη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου και κατέκτησε το ιταλικό πρωτάθλημα και το Κύπελλο, τη δημιουργία μιας νέας αγωνιστικής ταυτότητας.
Η απόκτηση έμπειρων παικτών της EuroLeague, όπως ο Πίτερς, ο Μάρκο Γκούντουριτς και ο Ντάριους Τόμπσον, σε συνδυασμό με τις προσθήκες του Αρ Τζέι Κόουλ και του Τζέιμς Μπερνέλ, δημιουργούσε την εικόνα ενός συνόλου με σημαντικές δυνατότητες.
Στην πράξη, όμως, η Αρμάνι εξακολουθεί να αναζητά τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργήσει επιθετικά.
Οι αποχωρήσεις παικτών όπως ο Αρμόνι Μπρουκς και ο Σαβόν Σιλντς στέρησαν από την ομάδα δύο σημαντικές πηγές προσωπικής δημιουργίας και σκοραρίσματος. Η Μιλάνο διαθέτει καλούς σουτέρ και έμπειρους παίκτες που μπορούν να εκτελέσουν μέσα από οργανωμένες συνεργασίες, αλλά δυσκολεύεται να δημιουργήσει πλεονεκτήματα όταν η πρώτη επιθετική επιλογή δεν αποδίδει.
Ο Τόμπσον δεν έχει καταφέρει να προσφέρει την απαιτούμενη σταθερότητα στην οργάνωση, ο Κόουλ προσπαθεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της EuroLeague και ο Γκούντουριτς δεν έχει αναλάβει με συνέπεια τον δημιουργικό ρόλο που αναμενόταν.
Αποτέλεσμα είναι ο Λεάντρο Μπολμάρο και ο Ντέβον Χολ να καλούνται συχνά να δώσουν λύσεις πέρα από τις βασικές αγωνιστικές τους αρμοδιότητες.
Ο ίδιος ο Ποέτα παραδέχθηκε μετά την ήττα από τη Ρεάλ ότι η ομάδα του αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στη δημιουργία, συνδέοντας μάλιστα τις επιθετικές δυσκολίες με την απώλεια συγκέντρωσης στην άμυνα.
Και πράγματι, τα δύο προβλήματα δεν είναι ανεξάρτητα. Οι κακές επιθετικές κατοχές δημιουργούν συνθήκες για εύκολους πόντους των αντιπάλων, ενώ οι αμυντικές αστοχίες επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία των παικτών.
Η άμυνα και τα ερωτήματα για το σύστημα του Ποέτα
Η αμυντική εικόνα της Αρμάνι προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία.
Πριν από την αναμέτρηση με τη Ρεάλ, η Μιλάνο είχε ήδη το χειρότερο defensive rating της EuroLeague, δεχόμενη περίπου 126 πόντους ανά 100 κατοχές, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλέστηκε η Gazzetta dello Sport.
Πίσω από τους αριθμούς βρίσκεται ένα σημαντικό ζήτημα αγωνιστικής προσαρμογής. Ο Ποέτα χρησιμοποιεί συχνά τις αλλαγές στα μαρκαρίσματα, μια τακτική που απαιτεί αθλητικότητα, ταχύτητα στις μετακινήσεις, σωστή επικοινωνία και δυνατότητα αντιμετώπισης διαφορετικών αντιπάλων.
Ωστόσο, αρκετοί παίκτες του δεν διαθέτουν τα χαρακτηριστικά που επιτρέπουν σε μια τέτοια άμυνα να λειτουργεί αποτελεσματικά σε σταθερή βάση.
Ο Πίτερς είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν αναγκάζεται να αντιμετωπίσει ταχύτερους περιφερειακούς ή να ακολουθήσει διαδοχικές αλλαγές μακριά από τη φυσική του θέση, οι αδυναμίες του γίνονται περισσότερο εμφανείς. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ευθύνεται αποκλειστικά εκείνος. Η αποτελεσματικότητα μιας άμυνας εξαρτάται από την πίεση στην μπάλα, τις βοήθειες, την επικοινωνία και τη συνολική συνέπεια.
Η Μιλάνο παρουσιάζει ελλείψεις σε όλους αυτούς τους τομείς. Επομένως, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι παίκτες προσπαθούν αρκετά, αλλά και κατά πόσο το αμυντικό πλάνο του Ποέτα ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά του υπάρχοντος ρόστερ.
Η περίπτωση Πίτερς: Από την ασφάλεια στην αβεβαιότητα
Η μεταγραφή του Άλεκ Πίτερς στην Αρμάνι συνοδεύτηκε από υψηλές προσδοκίες. Ο Αμερικανός είχε αποδείξει στον Ολυμπιακό ότι αποτελεί έναν από τους πιο αξιόπιστους σουτέρ της EuroLeague, με εξαιρετική αντίληψη των αποστάσεων και σημαντική αποτελεσματικότητα όταν αξιοποιείται σωστά.
Ωστόσο, η μετάβαση από μια ομάδα με εδραιωμένο σύστημα σε ένα σύνολο που αναζητά την ταυτότητά του αποδεικνύεται πολύ δυσκολότερη από ό,τι αναμενόταν.
Στον Ολυμπιακό, ο Πίτερς γνώριζε ακριβώς τον ρόλο του. Το επιθετικό σύστημα του Γιώργου Μπαρτζώκα, με τη συνεχή κυκλοφορία της μπάλας, τις συνεργασίες και τις σωστές αποστάσεις, δημιουργούσε ευκαιρίες για να εκμεταλλεύεται το σουτ του και να τιμωρεί τις αμυντικές περιστροφές. Επιπλέον, δεν χρειαζόταν να αποτελεί σε κάθε παιχνίδι την πρώτη επιθετική επιλογή, ιδιαίτερα όταν συνυπήρχε στο ρόστερ με τον Σάσα Βεζένκοφ.
Στη Μιλάνο, οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές. Ο Πίτερς αποκτήθηκε για να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά η ομάδα δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει με συνέπεια τις προϋποθέσεις ώστε να αξιοποιήσει τα δυνατά του στοιχεία.
Δεν πρόκειται για έναν παίκτη που συνηθίζει να δημιουργεί μόνος του μεγάλο αριθμό επιθέσεων. Η αξία του βρίσκεται κυρίως στην εκτέλεση, στην κίνηση χωρίς την μπάλα, στο διάβασμα των συνεργασιών και στην αποτελεσματική αξιοποίηση των ευκαιριών.
Όταν η κυκλοφορία της μπάλας είναι προβληματική και οι περιφερειακοί δυσκολεύονται να δημιουργήσουν πλεονεκτήματα, η επιθετική του συμμετοχή περιορίζεται.
Ο Ποέτα είχε ήδη αναγνωρίσει το πρόβλημα πριν από την αναμέτρηση με τη Ρεάλ, παραδεχόμενος ότι η προσαρμογή του Αμερικανού εξελίσσεται πιο αργά από όσο περίμενε. Όπως είχε εξηγήσει, όταν ένας παίκτης έχει περάσει πολλά χρόνια μέσα σε ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό σύστημα, δεν είναι εύκολο να προσαρμοστεί άμεσα σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Η αναμέτρηση με τη Ρεάλ ανέδειξε με τον πιο έντονο τρόπο αυτές τις δυσκολίες. Ο Πίτερς ολοκλήρωσε τον αγώνα με μόλις έναν πόντο σε περίπου 15 λεπτά συμμετοχής, χωρίς να καταφέρει να επηρεάσει ουσιαστικά την επιθετική λειτουργία της ομάδας του.
Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα αποτέλεσε η αμυντική του παρουσία.
Στο τρίτο δεκάλεπτο, με τη Ρεάλ να προηγείται 80-59, ένα χαμένο μαρκάρισμα απέναντι στον Τσούμα Οκέκε και τα διαδοχικά λάθη του Αμερικανού προκάλεσαν την αντίδραση των φιλάθλων. Από τις εξέδρες του Forum άρχισε να ακούγεται ρυθμικά το όνομα του αρχηγού, Πίπο Ρίτσι, με τον κόσμο να ζητά την αντικατάσταση του Πίτερς. Λίγες στιγμές αργότερα, ο Ποέτα προχώρησε ακριβώς σε αυτή την αλλαγή, με τον Ρίτσι να γνωρίζει την αποθέωση και τον πρώην παίκτη του Ολυμπιακού να μην επιστρέφει ξανά στο παρκέ.
Ο Ιταλός προπονητής ξεκαθάρισε στη συνέντευξη Τύπου ότι η απόφασή του δεν επηρεάστηκε από τις αντιδράσεις της εξέδρας, αλλά από δύο συνεχόμενα αμυντικά λάθη του Πίτερς. Χαρακτήρισε μάλιστα την αλλαγή μια κίνηση απελπισίας, παραδεχόμενος ότι όταν ένας παίκτης με το επίπεδο και τον ρόλο του Αμερικανού δεν μπορεί να αγωνιστεί περισσότερα από περίπου 14 λεπτά, η ομάδα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα.
Το περιστατικό δεν αποδεικνύει ότι ο Πίτερς δεν μπορεί να πετύχει στη Μιλάνο. Αποτυπώνει, όμως, το πόσο γρήγορα ένας παίκτης που αποκτήθηκε για να αποτελέσει σημείο αναφοράς μπορεί να βρεθεί στο επίκεντρο της αμφισβήτησης.
Και κυρίως αναδεικνύει τη διαφορά ανάμεσα στην ποιότητα ενός παίκτη και στην καταλληλότητά του για έναν συγκεκριμένο ρόλο.
Ο Πίτερς παραμένει ένας εξαιρετικός σουτέρ με μεγάλη ευρωπαϊκή εμπειρία. Το ζήτημα είναι αν η Μιλάνο μπορεί να τον χρησιμοποιήσει με τρόπο που θα αναδείξει αυτές τις αρετές, χωρίς να απαιτεί διαρκώς πράγματα που δεν αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του.
Ο Ποέτα, η δημόσια κριτική και η διαχείριση των αποδυτηρίων
Η ήττα από τη Ρεάλ συνοδεύτηκε από την πιο αυστηρή δημόσια τοποθέτηση του Ποέτα από την έναρξη της σεζόν.
Ο Ιταλός προπονητής υποστήριξε ότι ορισμένοι παίκτες δεν αγωνίζονται με την απαραίτητη καρδιά και αποφασιστικότητα, ξεχωρίζοντας τον Ντέβον Χολ και τον Λεάντρο Μπολμάρο ως παραδείγματα σωστής νοοτροπίας.
Η δυσαρέσκειά του είναι κατανοητή. Μια ομάδα με τις φιλοδοξίες και το μπάτζετ της Αρμάνι δεν μπορεί να χάνει τη συνοχή της κάθε φορά που ο αντίπαλος πραγματοποιεί ένα σημαντικό σερί.
Ωστόσο, η δημόσια κριτική αποτελεί πάντα μια λεπτή διαδικασία, ιδιαίτερα όταν οι σχέσεις και οι ρόλοι μέσα σε ένα ανανεωμένο σύνολο δεν έχουν ακόμη σταθεροποιηθεί.
Η περίπτωση του Πίτερς είναι ενδεικτική. Ανεξάρτητα από το αν η αντικατάστασή του ήταν αγωνιστικά δικαιολογημένη, το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά τις αντιδράσεις του κόσμου δημιούργησε μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση για τον Αμερικανό. Ο Ποέτα έχει δικαίωμα να απαιτεί περισσότερα από τους παίκτες του, αλλά οφείλει παράλληλα να διαχειριστεί την αυτοπεποίθησή τους και να διατηρήσει τη συνοχή των αποδυτηρίων.
Πρόκειται για μια σημαντική δοκιμασία για έναν προπονητή που, παρά τις εγχώριες επιτυχίες του, βρίσκεται ακόμη στην αρχή της διαδρομής του ως πρώτος προπονητής σε αυτό το επίπεδο της EuroLeague.
Προς το παρόν, η διοίκηση της Μιλάνο εξακολουθεί να τον στηρίζει. Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το ANSA στις 9 Οκτωβρίου, ο σύλλογος εξέφρασε πλήρη εμπιστοσύνη στον Ποέτα, παρά το απογοητευτικό ξεκίνημα.
Η στήριξη αυτή είναι σημαντική, αλλά δεν αναιρεί την ανάγκη για άμεση αγωνιστική βελτίωση.
Τι μπορεί να αλλάξει και πόσο χρόνο έχει η Αρμάνι;
Η ευρεία νίκη επί της Τρεβίζο με 106-77 στο ιταλικό πρωτάθλημα έδειξε ότι η Μιλάνο μπορεί να παίξει με καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας, περισσότερη επιθετική συμμετοχή και μεγαλύτερη αμυντική ένταση. Ωστόσο, η αμέσως επόμενη ήττα από τη Ρεάλ επιβεβαίωσε ότι η ομάδα δυσκολεύεται να διατηρήσει αυτά τα χαρακτηριστικά απέναντι σε αντιπάλους υψηλότερου επιπέδου.
Η πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι η αποσαφήνιση των ρόλων. Ο Τόμπσον και ο Κόουλ χρειάζονται ένα πιο συγκεκριμένο πλαίσιο για την οργάνωση του παιχνιδιού, ο Γκούντουριτς πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη στη δημιουργία και ο Πίτερς χρειάζεται καλύτερες επιθετικές προϋποθέσεις, αλλά και αμυντικές αποστολές που δεν θα τον εκθέτουν διαρκώς.
Παράλληλα, ο Ποέτα καλείται να εξετάσει κατά πόσο οι συνεχείς αλλαγές στα μαρκαρίσματα αποτελούν την κατάλληλη επιλογή για το συγκεκριμένο ρόστερ. Η μεταγραφική αγορά προσφέρει μια ακόμη πιθανή διέξοδο, ιδιαίτερα εάν η Αρμάνι αποφασίσει ότι χρειάζεται έναν περιφερειακό με μεγαλύτερη ικανότητα προσωπικής δημιουργίας.
Ωστόσο, ακόμη και μια σημαντική προσθήκη δεν θα λύσει αυτομάτως τα προβλήματα στην αμυντική λειτουργία, στις αποστάσεις και στην αγωνιστική συνοχή. Ο Ποέτα έχει ήδη επισημάνει ότι, πριν εξεταστούν αλλαγές στο ρόστερ, πρέπει πρώτα να αποκτήσει η ομάδα κοινή αγωνιστική κατεύθυνση.
Το πρόβλημα είναι ότι το πρόγραμμα δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια.
Η Μιλάνο υποδέχεται την Ντουμπάι στην επόμενη αγωνιστική της EuroLeague, ενώ ακολουθούν απαιτητικές αναμετρήσεις με την Μπαρτσελόνα και εκτός έδρας παιχνίδια απέναντι στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό.
Το 1-4 δεν είναι καταδικαστικό τόσο νωρίς στη σεζόν. Ωστόσο, σε μια διοργάνωση με τόσο υψηλό ανταγωνισμό, μια παρατεταμένη περίοδος κακών αποτελεσμάτων μπορεί να δημιουργήσει σημαντική βαθμολογική πίεση.
Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν ο Ποέτα μπορεί να προσαρμόσει την αγωνιστική του φιλοσοφία, αν οι σημαντικότεροι παίκτες της ομάδας θα ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και αν ο Πίτερς θα καταφέρει να εξελιχθεί στον πρωταγωνιστή που περίμενε η Αρμάνι όταν τον απέκτησε από τον Ολυμπιακό.
Η ποιότητα υπάρχει και η βελτίωση παραμένει απολύτως εφικτή. Όμως, τα πρώτα πέντε παιχνίδια έχουν δείξει ότι ο χρόνος από μόνος του δεν αρκεί.
Η Μιλάνο δεν χρειάζεται απλώς να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή της. Χρειάζεται να δημιουργήσει ένα αγωνιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο οι σημαντικότεροι παίκτες της θα μπορούν να αποδίδουν με συνέπεια.
Και στην περίπτωση του Άλεκ Πίτερς, αυτό αποτελεί πλέον μια από τις πιο επείγουσες προκλήσεις της.