Δεν είναι ακριβώς ερώτηση. Είναι περισσότερο μια υπενθύμιση. Γιατί μέσα στην κουβέντα για την ηλικία, την απόσυρση, την αναμονή και το επόμενο βήμα της καριέρας του, κάπου ξεχάσαμε ποιος είναι ο Νίκολα Μίροτιτς. Η παρουσία του στη Βαλένθια φροντίζει ήδη να μας το θυμίσει.
Τελικά, είναι καλός παίκτης ο Νίκολα Μίροτιτς; Η αλήθεια είναι πως, αν κάποιος παρακολουθούσε μόνο όσα συνέβησαν το περασμένο καλοκαίρι, θα μπορούσε να έχει τις αμφιβολίες του.
Ο Μίροτιτς περίμενε κι η επόμενη ομάδα του δεν ήταν δεδομένη. Το όνομά του συνδέθηκε με διαφορετικά σενάρια, υπήρξαν συζητήσεις ακόμη και για το ενδεχόμενο να σταματήσει το μπάσκετ, ενώ στη διαδρομή εμφανίστηκε κι ο ΠΑΟΚ. Για έναν παίκτη που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αποτελούσε σχεδόν αυτονόητη επιλογή για οποιαδήποτε ομάδα είχε βλέψεις στην κορυφή της EuroLeague, η εικόνα ήταν τουλάχιστον ασυνήθιστη.
Kάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, φτάσαμε να συζητάμε αν ο Νίκολα Μίροτιτς μπορεί ακόμη να είναι σημαντικός παίκτης στο υψηλότερο επίπεδο. Μόνο που ο ίδιος δεν μπήκε στη διαδικασία να απαντήσει, έδωσε την «απάντηση» του στο παρκέ και μετά από τρεις αγωνιστικές, αυτή απέδειξε ότι είναι αρκετά πιο απλή από όσο χρειαζόταν να γίνει η συζήτηση το καλοκαίρι: 16 πόντοι κατά μέσο όρο, 86% στα δίποντα, 47% στα τρίποντα και 94% στις βολές.
Στο τελευταίο παιχνίδι της Βαλένθια, απέναντι στην ASVEL, 22 πόντοι και 24 βαθμοί στο σύστημα αξιολόγησης, σε μια εμφάνιση που ήρθε σε ένα παιχνίδι το οποίο η ισπανική ομάδα χρειάστηκε να γυρίσει από το -18. Ο Μίροτιτς δεν ήταν απλώς ένας από τους παίκτες που συμμετείχαν στην ανατροπή, αλλά ήταν εκείνος που έδωσε στην επίθεση της Βαλένθια την ποιότητα και την προσωπικότητα που απαιτούσε η περίσταση.
Η Βαλένθια δεν μοιάζει με ομάδα που πήρε τον Μίροτιτς για να του προσφέρει ένα τελευταίο, όμορφο κεφάλαιο πριν από το τέλος. Τουλάχιστον μέχρι τώρα, μοιάζει περισσότερο με ομάδα που απέκτησε έναν παίκτη ικανό να ανεβάσει το ταβάνι της.
Η ισπανική ομάδα έχει ξεκινήσει τη φετινή EuroLeague με 3-0, δείχνοντας πολύ καλύτερο πρόσωπο από εκείνο που ίσως περίμενε η πλειοψηφία πριν από την έναρξη της διοργάνωσης. Ο Μίροτιτς δεν είναι μόνος του σε αυτή την προσπάθεια, ούτε θα ήταν σωστό να παρουσιάσουμε την ομάδα ως ένα one-man show. Όμως η παρουσία ενός παίκτη με τη δική του ποιότητα αλλάζει τις ισορροπίες.
Δεν χρειάζεται πλέον να είναι ο Μίροτιτς που έπρεπε να σκοράρει 20 πόντους κάθε βράδυ, άλλωστε δεν χρειάζεται να παίρνει 20 κατοχές ή δεν χρειάζεται να κουβαλάει μια ομάδα για 35 λεπτά. Αυτό είναι ίσως και το μεγάλο λάθος στον τρόπο με τον οποίο αξιολογούμε τους παίκτες όσο μεγαλώνουν. Θεωρούμε ότι επειδή δεν μπορούν να κάνουν όσα έκαναν στα 28 τους, δεν μπορούν να είναι πλέον κορυφαίοι. Σαν να υπάρχει μόνο το «prime» και μετά το τίποτα.
Ο Μίροτιτς στα 35 του δεν είναι ο ίδιος Μίροτιτς που αναδείχθηκε MVP της κανονικής περιόδου της EuroLeague, αλλά από την άλλη δεν είναι απαραίτητο και να είναι… Έχει πλέον την εμπειρία για να καταλαβαίνει πότε πρέπει να επιτεθεί, πότε να εκτελέσει, πότε να δημιουργήσει χώρο και πότε να αφήσει το παιχνίδι να έρθει σε εκείνον. Ενδεχομένως, αυτή η έκδοση του Μίροτιτς, να είναι κι αυτή που χρειάζεται περισσότερο μια ομάδα όπως η Βαλένθια.
Ένας παίκτης που δεν χρειάζεται να «φωνάζει» ότι είναι σταρ, αυτό το ξέρουν όλοι και το έχει αποδείξει εδώ και χρόνια, ενώ αν χρειάζεται μια υπενθύμιση, αρκεί να κοιτάξει κανείς τα νούμερα. Ο Μίροτιτς έχει γράψει μέχρι σήμερα 307 συμμετοχές στην EuroLeague, με 14,4 πόντους, 5,2 ριμπάουντ και 17,1 PIR κατά μέσο όρο. Έχει υπάρξει MVP της διοργάνωσης και έχει περάσει από Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Μιλάνο και Μονακό πριν από τη Βαλένθια.
Δεν είναι αυτό που τον κάνει καλό παίκτη σήμερα, αλλά είναι μια υπενθύμιση του γιατί ήταν λίγο παράξενο να φτάσουμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε αν μπορεί ακόμη να παίξει. Η απάντηση, άλλωστε, δεν βρίσκεται στο παρελθόν του, αλλά βρίσκεται σε αυτά τα πρώτα παιχνίδια της σεζόν.
Η εικόνα στη Λιόν «μιλάει» από μόνη της: η Βαλένθια να κυνηγά μια τεράστια ανατροπή και τον Μίροτιτς να βρίσκεται εκεί, να εκτελεί, να δημιουργεί, να παίρνει αποφάσεις και τελικά να φεύγει από το παρκέ έχοντας αφήσει τη σφραγίδα του. Ίσως, λοιπόν, η σωστή ερώτηση να μην είναι αν είναι καλός παίκτης ο Νίκολα Μίροτιτς, αλλά γιατί, κάθε φορά που ένας σπουδαίος παίκτης μεγαλώνει, αισθανόμαστε την ανάγκη να τον… τελειώσουμε πριν μας αποδείξει ότι δεν τελείωσε. Ο Μίροτιτς δεν χρειάζεται να επιστρέψει στο παρελθόν, χρειάζεται απλώς να συνεχίσει να είναι αυτό που είναι σήμερα.