Ο Τόμας Γουόκαπ υπήρξε για χρόνια ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του Bartzokas Ball: άμυνα στην μπάλα, πίεση, δημιουργία, έλεγχος ρυθμού, σωστές αποφάσεις και, κυρίως, η ικανότητα να κάνει πολλά πράγματα που δεν αποτυπώνονται απαραίτητα στη στατιστική. Μετά τις μεταγραφές των Μοντέρο και ΜακΙντάιρ, είναι ακόμη αναντικατάστατος στο ρόστερ των «ερυθρόλευκων»;
Ο Τόμας Γουόκαπ έχει υπηρετήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύστημα του Ολυμπιακού τα τελευταία πέντε χρόνια, όντας ο «εγκέφαλος» της ομάδας και η προέκταση του προπονητή του στο γήπεδο, σε μια ομάδα που υπό την θητεία του ήταν κάθε χρόνο στο Final 4 και φέτος κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο. Η προσφορά του 33χρονου Γουόκαπ στην ομάδα είναι αδιαμφισβήτητη, όπως πέραν κάθε αμφισβήτησης είναι και το γεγονός πως «έλαμψε» στον Ολυμπιακό όντας σταρ στον ρόλο του. Μια «πετυχημένη συνταγή» μπασκετικά, άλλωστε, στηρίζεται πάντοτε σε αμφίδρομη σχέση και προσφορά.
Η Ντουμπάι στην εξίσωση
Όπως έχει γίνει εδώ και αρκετό καιρό γνωστό, ο Γουόκαπ έχει μια πρόταση από «χρυσό» στα χέρια του. Φυσικά, ο παίκτης δεσμεύεται με συμβόλαιο για την επερχόμενη σεζόν από την ομάδα του Πειραιά, και κάπως έτσι έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Τι θα σήμαινε, όμως, για τον Ολυμπιακό μια ενδεχόμενη αποχώρηση του Γουόκαπ;
Οι κινήσεις του Ολυμπιακού
Στο παρελθόν, ο κόουτς των πρωταθλητών Ευρώπης είχε αναφέρει σε δηλώσεις του ότι το γκαρντ του δεν είχε πολλές «αρμοδιότητες» όσον αφορά το σκοράρισμα, σε πολλαπλές ερωτήσεις συναδέλφων για superstar guards. Ο φετινός Ολυμπιακός μοιάζει να έχει χτίσει μια διαφορετική περιφέρεια. Η προσθήκη του Γιαν Μοντέρο και του Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν προσθέτει απλώς δύο ακόμη γκαρντ, αλλά αλλάζει, ουσιαστικά, το τι μπορεί να ζητήσει ο Μπαρτζώκας από την περιφέρεια του.
Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι πιο κοντά στο αγωνιστικό προφίλ του Γουόκαπ, ένας floor general που διαβάζει πολύ καλά το γήπεδο, είναι πάντοτε θετικός στην αξιολόγηση όταν αγωνίζεται με rim-running ψηλό (βλέπε Τζόουνς και Χολ), είναι καλός αμυντικός, μπορεί να τρέξει στο transition, και σε σχέση με τον Γουόκαπ είναι πιο «απειλητικός» προς το καλάθι. Τον έχουμε δει και σε πολλές clutch στιγμές, δεν φοβάται την ευθύνη. Τη σεζόν που μας πέρασε ήταν ο δεύτερος κατά σειρά χειριστής των περισσότερων και ποιοτικότερων Pick and Roll της λίγκας, είχε 7,4 ασίστ ανά παιχνίδι με 2,6 συντελεστή ασίστ-λάθους. Μένει να δούμε πώς θα χρησιμοποιηθεί από τον κόουτς Μπαρτζώκα ένας παίκτης που «ζει και πεθαίνει» με το Pick and Roll σε μια ομάδα που εκτελεί λιγότερο από όλες τις υπόλοιπες της λίγκας τον συγκεκριμένο τύπο επίθεσης.
Ο Μοντέρο, από την άλλη, φέρνει την «αστερόσκονη» ενός combo-guard, αναβαθμίζοντας το κάθετο παιχνίδι του Ολυμπιακού, ενώ παράλληλα αποτελεί επένδυση στο μέλλον του συλλόγου. Δεν είναι ο κλασικός floor general, παρά το γεγονός πως είναι καλός πασέρ (3,5 στον συντελεστή ασίστ-λάθους με πολύ υψηλό usage!), αλλά βρίσκει τη σωστή πάσα λόγω του πλεονεκτήματος που δημιουργεί στην επίθεση. Λειτουργεί καλά δίπλα σε άλλα γκαρντ, πράγμα πολύ σημαντικό για τα επερχόμενα lineups του Ολυμπιακού. Προσωπικό σκορ, δημιουργία από το pick-and-roll και hand-off, ικανός στην close-out επίθεση με το τρομερό του πρώτο βήμα, και φυσικά τρέχει τρομερά στον αιφνιδιασμό, πολλές φορές μετά από δικά του κλεψίματα πάνω στη μπάλα.
Ο Ολυμπιακός κινήθηκε αρκετά γρήγορα αυτή τη σεζόν, προσθέτοντας δύο παίκτες που βρισκόντουσαν ψηλά στις λίστες των κορυφαίων ομάδων της EuroLeague. Από τη μία ο «βιονικός» ΜακΙντάιρ, που μπορεί να την οξυδέρκειά του να υπηρετήσει πολλά διαφορετικά στιλ παιχνιδιού και από την άλλη το «υπερ-ταλέντο» του Γιαν Μοντέρο που έκανε όλη την EuroLeague να παραμιλά φέτος. Συν τοις άλλοις, ο Ολυμπιακός «έδεσε» στο λιμάνι και τον Τζόσεφ.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό ενδιαφέρον: πόσο απαραίτητος είναι αγωνιστικά ο Γουόκαπ αυτή τη στιγμή;
Οι άνθρωποι του Ολυμπιακού υπολογίζουν κανονικότατα τον Γουόκαπ στον σχεδιασμό τους. Ο αθλητής έχει καταπονηθεί πολύ ανά τα χρόνια και ο ρόλος του αναμένεται μειωμένος. Είναι, όμως, απαραίτητος; «Στα χαρτιά» όχι, βάσει των αρετών του ΜαικΙντάιρ και Μοντέρο και την «ασφάλεια» του Τζόσεφ. Στη συνοχή της ομάδας και τη λειτουργία της, όμως ναι. Ο Γουόκαπ είναι ο αγαπημένος τύπος παίκτη του κόουτς Μπαρτζώκα, είναι εκείνος που ηγείται δια του παραδείγματος (lead by example). Ένας παίκτης ομάδας, σε ένα σύνολο που λειτουργεί όλα τα χρόνια με το «εγώ» παραγκωνισμένο για χάρη του «κοινού καλού». Μπορεί ο Ολυμπιακός να μπει σε νέα εποχή και να φύγει από την ασφάλεια που του προσφέρει ένας αθλητής σαν τον Γουόκαπ;