Στα 40 του, ο Ντουάιτ Χάουαρντ ετοιμάζεται για έναν ακόμη σταθμό, αυτή τη φορά στη Γεωργία. Δεν πρόκειται απλώς για την τελευταία σελίδα μιας σπουδαίας καριέρας, αλλά για ακόμη ένα κεφάλαιο σε μια διαδρομή που είχε δόξα, απογοητεύσεις, θόρυβο, δικαίωση και –πάνω απ’ όλα– την αίσθηση ότι μπορούσε να δώσει ακόμη περισσότερα.
Το παιδί που μπήκε κατευθείαν στο NBA
Το 2004, ο Χάουαρντ άφησε το λύκειο και επιλέχθηκε στο Νο1 του draft από τους Ορλάντο Μάτζικ. Ήταν ένα σπάνιο αθλητικό φαινόμενο: 2.08μ., εκρηκτικός, γρήγορος για το μέγεθός του και με ένστικτο που τον έκανε να μοιάζει ικανός να κυριαρχήσει σε κάθε σημείο του παρκέ.
Στο Ορλάντο δεν άργησε να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς. Δεν ήταν μόνο ο σέντερ που κάρφωνε με δύναμη ή μάζευε ριμπάουντ. Ήταν ο παίκτης γύρω από τον οποίο μπορούσες να χτίσεις ολόκληρη ομάδα.
Ο πραγματικός «Superman»
Το 2008, με την κάπα του «Superman» στον διαγωνισμό καρφωμάτων, έγινε παγκόσμιο θέαμα. Όμως η ουσία του δεν βρισκόταν στο σόου. Από το 2009 έως το 2011 κατέκτησε τρεις συνεχόμενες φορές το βραβείο του Αμυντικού της Χρονιάς και έφτασε τους Μάτζικ στους τελικούς του NBA το 2009.
Εκείνη την περίοδο, ο Χάουαρντ ήταν ο πιο επιβλητικός ψηλός της λίγκας. Ένας παίκτης που μπορούσε να αλλάξει ένα παιχνίδι μόνο με την παρουσία του στη ρακέτα, να προστατεύσει το καλάθι, να τελειώσει φάσεις πάνω από κάθε αντίπαλο και να επιβάλει τον ρυθμό του.
Η κορυφή που δεν είχε συνέχεια
Κι όμως, η συνέχεια δεν ήταν ποτέ αντίστοιχη της εκκίνησης. Η αποχώρησή του από το Ορλάντο, η πρώτη δύσκολη θητεία στους Λέικερς, οι τραυματισμοί και οι αλλαγές ομάδων δημιούργησαν μια εικόνα αστάθειας γύρω από έναν παίκτη που κάποτε έμοιαζε προορισμένος να μείνει για χρόνια στην κορυφή.
Η πιο μεγάλη του δικαίωση ήρθε το 2020. Επέστρεψε στους Λέικερς με διαφορετικό ρόλο, άφησε πίσω του τον εγωισμό της πρώτης γραμμής και κατέκτησε το πρωτάθλημα δίπλα στους ΛεΜπρόν Τζέιμς και Άντονι Ντέιβις. Ήταν ίσως η πιο ώριμη στιγμή της καριέρας του.
Μια ιστορία που δεν τελειώνει εύκολα
Η ζωή και η καριέρα του Χάουαρντ δεν κύλησαν ποτέ σε ευθεία γραμμή. Η δημόσια εικόνα του, οι επιλογές του και οι συνεχείς συζητήσεις γύρω από το όνομά του έκαναν συχνά πιο θολό το καθαρά μπασκετικό του αποτύπωμα.
Κι όμως, αυτό παραμένει τεράστιο: οκτώ συμμετοχές σε All-Star Game, τρεις τίτλοι κορυφαίου αμυντικού, ένας τίτλος NBA και μια θέση ανάμεσα στους πιο ξεχωριστούς σέντερ της γενιάς του. Η Γεωργία δεν είναι απλώς ένας ακόμη προορισμός. Είναι η απόδειξη ότι ο «Superman» εξακολουθεί να ψάχνει το επόμενο κάρφωμα, την επόμενη πρόκληση και, ίσως, μια τελευταία ευκαιρία να θυμίσει σε όλους πόσο σπουδαίος υπήρξε.