Ο Ντανίλο Γκαλινάρι έβαλε μόνος του τον εαυτό του σε μια πολύ μεγάλη συζήτηση. Θεωρεί ότι ίσως είναι το μεγαλύτερο «what if» στην ιστορία του μπάσκετ. Είναι όμως;
«Ίσως να είμαι ο αθλητής που αντιπροσωπεύει όσο κανένας άλλος το “what if” στην ιστορία του αθλήματος», είπε ο Ιταλός σε συνέντευξή του στο HoopsHype, όταν ρωτήθηκε για το πώς θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η καριέρα του αν οι Νικς δεν τον είχαν συμπεριλάβει στο trade που έφερε τον Καρμέλο Άντονι στη Νέα Υόρκη.
Η δήλωση ακούγεται μεγάλη. Ίσως και υπερβολική. Γιατί όταν μιλάμε για τα μεγαλύτερα «what if» στην ιστορία του NBA, υπάρχουν ονόματα όπως ο Γκρεγκ Όντεν, ο Ντέρικ Ρόουζ, ο Μπράντον Ρόι ή ακόμη και ο Πένι Χάρνταγουεϊ. Παίκτες που είδαμε να αγγίζουν την κορυφή, αλλά οι τραυματισμοί δεν τους επέτρεψαν να μείνουν εκεί.
Ο Γκαλινάρι δεν έφτασε ποτέ σε αυτό το επίπεδο. Κι όμως, η περίπτωσή του έχει κάτι διαφορετικό: δεν χρειάζεται να φανταστείς τι θα μπορούσε να γίνει. Είδαμε στην πράξη πόσο καλός μπορούσε να είναι.
Το Νο6 του Draft το 2008 από τους Νικς ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρωπαϊκά prospects της εποχής. Στη Νέα Υόρκη χρειάστηκε λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί, αλλά στη δεύτερη σεζόν του έδειξε ήδη ότι υπήρχε κάτι ξεχωριστό. Το μέγεθος, το σουτ, η ικανότητα να δημιουργεί για τον εαυτό του και η άνεση να κινείται σε διαφορετικούς ρόλους για έναν παίκτη ύψους 2,08 μ. τον έκαναν πολύ δύσκολο matchup.
Τον Φεβρουάριο του 2011, όμως, η ιστορία άλλαξε. Ο Γκαλινάρι συμπεριλήφθηκε στο πακέτο που έστειλαν οι Νικς στο Ντένβερ για να αποκτήσουν τον Καρμέλο Άντονι. Οι Νάγκετς απέκτησαν, μεταξύ άλλων, τον Ιταλό, τον Γουίλσον Τσάντλερ, τον Ρέιμοντ Φέλτον και τον Τιμοφέι Μοζγκόφ, ενώ ο Άντονι πήρε τον δρόμο για τη Νέα Υόρκη. Στο Ντένβερ ο Γκαλινάρι όχι μόνο δεν χάθηκε, αλλά έγινε βασικό κομμάτι μιας ομάδας που έδειχνε ικανή να κάνει μεγάλα πράγματα.
Τη σεζόν 2012/13 είχε 17,9 πόντους και 5,7 ριμπάουντ σε 71 παιχνίδια, αμφότερα career highs εκείνη την εποχή. Ήταν μία από τις βασικές αιτίες που οι Νάγκετς έφτασαν στις 57 νίκες, το καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία τους μέχρι τότε. Και τότε ήρθε η στιγμή που άλλαξε ξανά την πορεία του: στις 4 Απριλίου 2013 υπέστη ρήξη χιαστού, χάνοντας τα playoffs και ολόκληρη την επόμενη σεζόν.
Biggest what-if in NBA history?!
Gallinari played 14 seasons in the NBA but suffered two ACL tears and had back surgery in 2008. pic.twitter.com/kD2BHz76Tj
— theScore (@theScore) September 10, 2026
Από εκεί και πέρα, η καριέρα του έγινε μια διαρκής προσπάθεια να επιστρέψει στο επίπεδο που μπορούσε να φτάσει και το εντυπωσιακό είναι ότι το κατάφερε, αρκετά χρόνια αργότερα, όταν πολλοί θα θεωρούσαν ότι το παράθυρο είχε κλείσει. Τη σεζόν 2018/19, στους Κλίπερς, ο Γκαλινάρι έκανε την κορυφαία σεζόν της καριέρας του: 19,8 πόντους, 6,1 ριμπάουντ και 2,6 ασίστ, με 43,3% από το τρίποντο και 46,3% συνολικά. Ήταν ο πιο αποτελεσματικός και ολοκληρωμένος Γκαλινάρι που είδαμε ποτέ στο NBA και δεν σταμάτησε εκεί! Την επόμενη σεζόν στην Οκλαχόμα είχε 18,7 πόντους και 5,2 ριμπάουντ, ενώ σούταρε 40,5% από το τρίποντο. Αυτό είναι ίσως και το καλύτερο επιχείρημα υπέρ του…
Ο Γκαλινάρι δεν ήταν ένας παίκτης που απλώς τραυματίστηκε κι έμεινε με την απορία του «τι θα γινόταν αν», έφτασε να γίνει ένας εξαιρετικός NBA σκόρερ, ένας από τους πιο ποιοτικούς stretch forwards της γενιάς του κι ένας παίκτης που μπορούσε να τιμωρήσει τις άμυνες με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
Συνολικά έμεινε στο NBA για 14 σεζόν και αγωνίστηκε σε 777 παιχνίδια, έχοντας 14,9 πόντους και 4,7 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στα playoffs, σε 51 αγώνες, ανέβασε την παραγωγή του στους 13,2 πόντους και τα 4,5 ριμπάουντ. Ήταν λοιπόν ο μεγαλύτερος «what if» στην ιστορία του μπάσκετ; Λογικά η απάντηση είναι «όχι». Ήταν όμως ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς; Χωρίς αμφιβολία.
Γιατί το «what if» του Γκαλινάρι δεν αφορά μόνο το τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε τραυματιστεί. Αφορά και το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν είχε μείνει υγιής, αν δεν είχε χάσει τόσο χρόνο, αν εκείνη η ομάδα του Ντένβερ είχε τον ίδιο διαθέσιμο στα playoffs του 2013 και, φυσικά, αν η καριέρα του στη Νέα Υόρκη είχε συνεχιστεί διαφορετικά.
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η μεγαλύτερη αδικία στην περίπτωσή του: όχι ότι δεν έγινε σπουδαίος παίκτης, αλλά ότι ποτέ δεν μάθαμε πόσο σπουδαίος θα μπορούσε να γίνει και για έναν παίκτη με 14 χρόνια στο NBA και σχεδόν 15 πόντους μέσο όρο καριέρας, είναι ίσως το πιο πειστικό «what if» απ’ όλα.