«Θα σε πιάσω».
Το παρελθόν συσσωρεύεται. Το μέλλον μειώνεται. Το παρόν; Εύπλαστο. Και αμφίβολο. Μετά τα 40, λένε, υπάρχει ο φόβος πως ό,τι βλέπεις μπορεί να είναι γι’ ακροτελεύτια φορά.
Και, αλήθεια, έχουν δίκιο: ποιος ξέρει μέχρι πότε αυτός ο 41χρονος τύπος θα τρέχει το γήπεδο, θα παίρνει ριμπάουντ, θα δίνει no-look πάσες που θα ζήλευε και ο Όμηρος (κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με το “no-look”), θα καρφώνει, θα σκοράρει, θα συνθλίβει δικά του ρεκόρ;
Αν δε θέλετε να δώσετε βάση στις λεκτικές μας αμφιβολίες, κοιτάξτε τον αποκρουστικό τύπο στις κερκίδες. Ναι, εκείνον που μοιάζει να έχει προαιώνια λέπρα και δείχνει να τρέφεται με χαλασμένους δείκτες ξεχαρβαλωμένων βιολογικών ρολογιών.
@thatissocrazi #fypシ #funny #lebron #nba #meme ♬ original sound – memezer
(Κάτι λέει. Τρεις λέξεις.)
Είκοσι τρεις σεζόν. Που θα γίνουν είκοσι τέσσερις. Τα χρόνια στους Λέικερς, όμως, θα μείνουν πεισματικά κολλημένα στα 8. Ως εδώ ήταν. Ο υπέργηρος, μπασκετικά, Βασιλιάς αποφάσισε να πάρει το στέμμα του και να πάει σ’ άλλη παραλία. Ίσως για να προσθέσει λίγους ακόμα κόκκους στην κλεψύδρα. Δεν του απομένει πολύς χρόνος και το να τον σπαταλάς άσκοπα σ’ αυτή την ηλικία δεν είναι ένας απλός «θάνατος». Είναι αγωνιστική αυτοκτονία.
(ΘΑ)
Ο ΛεΜπρόν Τζέιμς σόκαρε, για νιοστή φορά, το κοινό που περίμενε πως και το 2026-2027 θα τον έβρισκε στο Λος Άντζελες. Ωστόσο, ο ίδιος αποφάσισε να πάρει το καπελάκι του και να πάει σ’ άλλες πολιτείες, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο στον Μπρόνι Λούκα Ντόντσιτς να γίνει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του Λ.Α.
Το πού θα καταλήξει είναι δευτερεύουσας σημασίας. Είτε φορέσει, επιτέλους, την ίδια φανέλα με τον Στεφ, είτε γυρίσει στο Μαϊάμι για να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Γιάννη και να κάνουν Μπαμ (Αντεμπάγιο), είτε επιστρέψει στους Καβς για ένα ύστατο τουρ έμπλεο συναισθηματικών πινελιών, μικρή σημασία έχει.
Το αξιοθαύμαστο είναι πως ένας τύπος που βαδίζει στο λυκόφως αποφάσισε ν’ αφήσει το υπέρλαμπρο Λος Άντζελες και τη ζωή που είχε χτίσει εκεί από το 2018 κι έπειτα, προκειμένου να έχει μία έσχατη ελπίδα για τον τίτλο.
(ΣΕ)
Ο Χρόνος. Περνά. Αδυσώπητα γρήγορα. Στην πορεία δεν αλλάζει ακριβώς τους πραγματικά σπουδαίους. Τους «ξετυλίγει» και φέρνει στην επιφάνεια την, επί σειρά ετών κρυμμένη, θνητότητά τους. Κλέβει μερικές ίντσες στο άλμα, λίγα δέκατα του δευτερολέπτου στο πρώτο βήμα, μερικές ανάσες στα μέσα της 4ης περιόδου.
Ο Χρόνος. Υπέρτατος δάσκαλος, μα τα μαθήματά του είναι ένα αέναο σεμινάριο εξουθένωσης των μαθητών του.
Ο LBJ είναι ο πιο πείσμων πολέμιός του. Ποτέ ξανά στην μπασκετική ιστορία δεν βρέθηκε κάποιος να τον κοιτάξει για 23 ολόκληρα χρόνια στα μάτια και να τον αναγκάσει να κατεβάσει το βλέμμα. Όχι ηττημένος, φυσικά. Εκείνος ο αποκρουστικός, φθισικός γέρος στις κερκίδες δεν ηττάται ποτέ. Δεν πεθαίνει. Γι’ αυτό ωρύεται με φωνή που θυμίζει σπασμένα νύχια που σέρνονται σε μαυροπίνακα.
(ΠΙΑΣΩ!).
Μπορείς, όμως, να τον ταπεινώσεις- έστω και προσωρινά. Αν είσαι ο ΛεΜπρόν, αν είσαι αυτό το κινούμενο θαύμα της φύσης, μπορείς να προσθέσεις λίγο ακόμη παρόν στο θνησιμαίο σου μέλλον. Μπορείς ν’ αφήσεις το απαστράπτον παρελθόν να φωσφορίζει στην αγκαλιά της ζωογόνου λήθης, όσο συνεχίζεις να γράφεις τον επίλογο της καριέρας σου.
Είκοσι τέσσερις σεζόν, πια. Σε ένα νέο (;) σπίτι. Ο Τζέιμς θα δέσει και φέτος τα sneakers του, θα μπει στα παρκέ του ΝΒΑ και θα παραμείνει το σημείο αναφοράς για μία ολόκληρη λίγκα.
Δεν έχει σημασία αν είστε φαν του ή αν τον σιχαίνεστε. Αυτό που κάνει δεν το έχουμε δει ποτέ ξανά και είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα το ξαναδούμε. Εκτός κι αν ξέρετε πολλούς που βαδίζουν στην 5η δεκαετία της ζωής τους να «γράφουν» 23.2 πόντους, 6.7 ριμπάουντ, 7.3 ασίστ και 1.3 κλεψίματα στα playoffs.
Ο έφηβος που μπήκε το 2003 στην αρένα με τους άντρες είναι- θαρρείς χάρη σε μια μεφιστοφελική συμφωνία- ακόμη εδώ. Ο «Πατέρας Χρόνος» έρχεται να εισπράξει, μα φαίνεται πως για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχει χαρίσει μία στερνή ευχή στον μεσήλικα γιο του.
Κι ο 42χρονος Βασιλιάς του παραμυθιού ευχήθηκε όταν μεγαλώσει να γίνει ξανά ένα 18χρονο αγόρι. Μπορεί να μη μοιάζει με τέτοιο, μπορεί τα μούσια να είναι πιο άσπρα κι από εκείνα του Γκάνταλφ του Λευκού, μπορεί οι τρίχες των μαλλιών του να θυμίζουν μαλωμένες κολλητές και να ’χουν αραιώσει, όμως κοιτάτε στο λάθος σημείο. Δείτε την καρδιά: βλέπετε καμιά ρυτίδα εκεί;
Ναι, εντάξει. Ξέρουμε το τέλος. «Θα σε πιάσω»- έτσι δεν είναι; Κανείς δεν γλυτώνει, ούτε καν ο ΛεΜπρόν Τζέιμς.
Τώρα, όμως, διαβάστε ξανά την πρόταση. Η πιο υπέροχη λέξη μάλλον σας διέφυγε.
Αυτό δεν είναι το τέλος.
Έχει χρόνο.
Έχουμε χρόνο.
Θα.