Το ευρωπαϊκό μπάσκετ μπαίνει σε μια περίοδο κατά την οποία η παραδοσιακή σχέση ανάμεσα στην αγωνιστική επιτυχία, την οικονομική ισχύ και την πρόσβαση στην ελίτ δοκιμάζεται περισσότερο από ποτέ. Και ίσως ελάχιστες ομάδες αποτυπώνουν αυτή την αντίφαση καλύτερα από την Μπουργκ.
Η γαλλική ομάδα έφτασε στους τελικούς του EuroCup το 2024 και δύο χρόνια αργότερα έκανε το επόμενο βήμα, κατακτώντας τον τίτλο και μαζί το αγωνιστικό δικαίωμα να ανέβει στη EuroLeague. Μόνο που η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο σύνθετη από την απλή αποδοχή ενός εισιτηρίου που κερδήθηκε στο παρκέ.
Η Μπουργκ λειτουργεί σε εντελώς διαφορετική οικονομική κλίμακα από αρκετούς συλλόγους που διαμορφώνουν σήμερα την αγορά. Τα μπάτζετ αυξάνονται, οι μισθοί εκτοξεύονται και νέα projects με σημαντική ιδιωτική χρηματοδότηση αλλάζουν τα δεδομένα ακόμη και στο EuroCup.
Το ελληνικό στοιχείο είναι έντονο σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός παραμένουν ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις της EuroLeague, ενώ ένα επίπεδο χαμηλότερα ΠΑΟΚ και Άρης έχουν μπει στο EuroCup με αυξημένες φιλοδοξίες και πόρους.
Την ίδια στιγμή, η Μπουργκ βίωσε από πρώτο χέρι την αντίφαση του νέου ευρωπαϊκού τοπίου. Παρότι πρωταθλήτρια του EuroCup, έμεινε τελικά εκτός του νέου EuroLeague SuperCup στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Σχεδόν ταυτόχρονα, όμως, ο Παναθηναϊκός την προσκάλεσε στην Αθήνα για το τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος», δίνοντάς της την ευκαιρία να αναμετρηθεί με ομάδες επιπέδου EuroLeague πριν επιστρέψει στη διοργάνωση που κατέκτησε.
Στο κέντρο αυτής της ιστορίας βρίσκεται ο Φρανσουά Λαμί. Στα 50 του, ο αθλητικός διευθυντής της Μπουργκ έχει γνωρίσει το ευρωπαϊκό μπάσκετ από σχεδόν κάθε πλευρά του. Εργάστηκε για περισσότερες από δύο δεκαετίες ως ατζέντης, εκπροσωπώντας εκατοντάδες παίκτες και έχοντας παρασκηνιακό ρόλο στην εντυπωσιακή άνοδο της Ναντέρ, προτού περάσει στη διοίκηση συλλόγων.
Το 2019 εντάχθηκε στη Βιλερμπάν του Τόνι Πάρκερ και συμμετείχε στη μετάβασή της στη EuroLeague και στη διαδικασία που κατέληξε στη μόνιμη άδεια το 2021. Ακολούθησε η Ζάλγκιρις Κάουνας, όπου έγινε ο πρώτος Γάλλος παράγοντας που ανέλαβε αντίστοιχη διοικητική θέση σε ξένο σύλλογο της EuroLeague, πριν πάει στην Μπουργκ το 2022. Έκτοτε, ο γαλλικός σύλλογος έφτασε σε δύο τελικούς EuroCup μέσα σε τρία χρόνια και το 2026 πανηγύρισε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της ιστορίας του.
Στη μεγάλη συνέντευξή του στο SKWEEK, ο Λαμί μιλά για την απόφαση της Μπουργκ να μην παίξει στη EuroLeague, αποκαλύπτει το πραγματικό της μπάτζετ, σχολιάζει τις επενδύσεις του ΠΑΟΚ, εξηγεί γιατί τον ενόχλησε ο αποκλεισμός από το SuperCup και τι σήμαινε αντίθετα η πρόσκληση του Παναθηναϊκού.
Και μέσα από όλα αυτά θέτει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: πόσο χώρο έχει απομείνει στην κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ για ομάδες των οποίων το σημαντικότερο πλεονέκτημα δεν είναι τα χρήματα, αλλά η ποιότητα της δουλειάς τους;
«Θα ήταν μη βιώσιμο»
Κατακτήσατε το EuroCup και αποκτήσατε αγωνιστικά το δικαίωμα να ανεβείτε, αλλά αποφασίσατε ότι η συμμετοχή στη EuroLeague θα μπορούσε να είναι οικονομικά επικίνδυνη — την έχετε περιγράψει ακόμη και ως σχεδόν «αυτοκτονική». Ποια οικονομικά δεδομένα σας οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα;
«Είναι δύσκολο να υπολογιστεί το ακριβές κόστος. Το LRL της EuroLeague, στο πλαίσιο των κανονισμών Financial Fair Play, αυξήθηκε αυτή τη σεζόν. Για έναν συνδεδεμένο σύλλογο μέσω του EuroCup, είναι κατά 3 εκατομμύρια ευρώ καθαρά υψηλότερο από όσα θα δαπανήσουμε εμείς για το ρόστερ μας την ερχόμενη σεζόν. Με δεδομένο το γαλλικό φορολογικό σύστημα, θα ήταν μη βιώσιμο.
Ο φόρτος εργασίας από τα συνεχή εκτός έδρας παιχνίδια θα είχε επίσης αφόρητες συνέπειες για τους εργαζόμενους του συλλόγου. Αυτό εννοούσα με εκείνη την έκφραση. Θα ήταν κάτι για μία μόνο σεζόν και ο σύλλογος θα μπορούσε να χάσει το μισό προσωπικό του, αν όχι περισσότερο, με ανθρώπους να αποχωρούν έπειτα από μια τόσο επιβαρυμένη χρονιά».
«Το καθαρό κόστος του ρόστερ μας είναι 1,6 εκατ. ευρώ»
Πού βρίσκεται η Μπουργκ οικονομικά σε μια αγορά όπου βλέπουμε πλέον ακόμη και ομάδες του EuroCup με καθαρά μπάτζετ παικτών 5-10 εκατομμυρίων ευρώ;
«Όπως μόλις ανέφερα, οι καθαρές δαπάνες μας για το ρόστερ αυτή τη σεζόν θα είναι 1,6 εκατομμύρια ευρώ. Υπάρχουν ομάδες που αγωνίζονται με πολύ μικρότερα μπάτζετ, αλλά πιστεύω ότι βρισκόμαστε στο χαμηλότερο κομμάτι της κλίμακας, πιθανότατα κάπου μεταξύ 15ης και 20ής θέσης ανάμεσα στους 32 συλλόγους.
Σε σύγκριση με τις μεγάλες δυνάμεις που προετοιμάζονται να διεκδικήσουν franchises της EuroLeague, βρισκόμαστε πάρα πολύ πίσω, πιθανότατα κατά τρεις έως έξι φορές».
«Το project του ΠΑΟΚ είναι καλά μελετημένο»
Τι πιστεύετε για όσα χτίζουν Άρης και ΠΑΟΚ; Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου ομάδες που παραδοσιακά βρίσκονταν εκτός EuroLeague μπορούν ξαφνικά να επενδύουν σε επίπεδο EuroLeague, προετοιμαζόμενες για όσα έρχονται;
«Αυτές οι ομάδες προετοιμάζονται για το άλμα σε μια εντελώς νέα πραγματικότητα με τη EuroLeague 3.0. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο υπήρξε τόσο υψηλό επίπεδο επενδύσεων αυτό το καλοκαίρι και, κατά συνέπεια, πολύ σημαντικός πληθωρισμός στους μισθούς σε ολόκληρη την αγορά.
Δεν γνωρίζω αρκετά για τα σχέδια ή το project του Άρη. Μου παρουσίασαν, όμως, όσα θέλει να δημιουργήσει ο ΠΑΟΚ, όπως και τις ιδέες και τα σχέδια του ιδιοκτήτη του, και μου φάνηκε ένα καλά μελετημένο και προσεκτικά σχεδιασμένο μακροπρόθεσμο project, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει ένα υγιές κομμάτι της συνολικής εικόνας».
Το «όπλο» της Μπουργκ απέναντι στα χρήματα
Ως πρωταθλήτρια του EuroCup, πώς μπορεί η Μπουργκ να ανταγωνιστεί ομάδες που διαθέτουν πέντε φορές περισσότερους πόρους; Τι μπορεί να προσφέρει όταν δεν μπορεί να κερδίσει μια οικονομική δημοπρασία για έναν παίκτη;
«Αποφασίσαμε να αποτελούμε ένα εφαλτήριο για παίκτες που έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές το 2023-24 με τον Ζακαρί Ρισασέ, αλλά και με τους Αϊζάια Μάικ, Τζέρεμι Μόργκαν και Μποντιάν Μασά. Αυτοί οι παίκτες έκαναν μεγάλα βήματα στην καριέρα τους μετά την υπογραφή τους στην Μπουργκ.
Προσπαθούμε να είμαστε ακριβείς στον εντοπισμό των προφίλ των παικτών που πιστεύουμε ότι μπορούμε να βοηθήσουμε να φτάσουν στο επόμενο επίπεδο. Είμαστε ρεαλιστές, εργατικοί άνθρωποι που προσφέρουμε ένα περιβάλλον χωρίς δράματα, στο οποίο οι παίκτες μπορούν να επικεντρωθούν στην εξέλιξή τους μέσα από τα συλλογικά αποτελέσματα».
Ο παίκτης του απεριόριστου μπάτζετ
Αν αύριο μπορούσατε να αποκτήσετε οποιονδήποτε παίκτη του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ποιον θα επιλέγατε;
«Ο Τόνι Πάρκερ μού είχε κάνει κάποτε αυτή την ερώτηση και τότε είχα απαντήσει τον Τόκο Σενγκέλια. Ήταν πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια.
Σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη πόσο έχει στραφεί το μπάσκετ στους γκαρντ, θα ήταν σίγουρα ένας γκαρντ. Οι γκαρντ της Βαλένθια ήταν πραγματικά εκπληκτικοί την περασμένη σεζόν, αλλά αν έπρεπε να επιλέξω έναν σήμερα, θα ήταν ο Γιαν Μοντέρο. Η ενέργεια και η αυτοπεποίθησή του είναι μαγευτικές· έχεις την αίσθηση ότι δεν υπάρχει όριο για αυτόν τον ακόμη νεαρό παίκτη».
Παναθηναϊκός, SuperCup και η ειρωνεία της αγωνιστικής αξιοκρατίας
Ως πρωταθλήτρια του EuroCup, η Μπουργκ επρόκειτο να συμμετάσχει στο νέο EuroLeague SuperCup, αλλά τελικά έμεινε εκτός, ενώ Ολυμπιακός, Φενέρμπαχτσε, Ρεάλ Μαδρίτης και Ντουμπάι συγκροτούν την τετράδα. Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Παναθηναϊκός σάς προσκάλεσε στο «Παύλος Γιαννακόπουλος» ακριβώς λόγω όσων πετύχατε. Υπάρχει μια ειρωνεία σε αυτό;
«Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορικά ταραχώδη σχέση μεταξύ του Παναθηναϊκού και της διοίκησης της EuroLeague, ναι, υπάρχει μια κάποια ειρωνεία. Αλλά τα πράγματα φαίνεται ότι έχουν εξομαλυνθεί.
Δεν μου άρεσε αυτή η αλλαγή σχεδίων από τη διοίκηση της EuroLeague. Την καταλαβαίνω, αλλά δεν μου αρέσει. Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι μπορούν να εμπνευστούν από ιστορίες Σταχτοπούτας, ειδικά στον σημερινό κόσμο. Το να επιβραβευτεί το επίτευγμά μας —και ιδιαίτερα το γεγονός ότι φτάσαμε στον τελικό το 2024 και στη συνέχεια καταφέραμε να κερδίσουμε το 2026— θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, μια καλή ιδέα.
Θα έστελνε επίσης ένα θετικό μήνυμα σε όλους τους συλλόγους που δεν προορίζονται να παίξουν στη EuroLeague, δείχνοντάς τους ότι μπορούν παρ’ όλα αυτά να αισθάνονται μέρος αυτού του οικοσυστήματος. Αυτή η αλλαγή στους κανόνες συμμετοχής στο SuperCup με έκανε να αισθανθώ ότι οι μικρότεροι οργανισμοί δεν αποτελούν μέρος αυτού του οικοσυστήματος.
Παρ’ όλα αυτά, νιώθουμε εξαιρετική τιμή και ευγνωμοσύνη προς τον Παναθηναϊκό για την πρόσκληση που μας απηύθυνε και για το γεγονός ότι μας προσφέρει μια γεύση από EuroLeague πριν από την έναρξη της σεζόν».
«Η αγωνιστική αξιοκρατία δεν επιβιώνει»
Μήπως αυτό δείχνει κάτι βαθύτερο; Μετακινείται το ευρωπαϊκό μπάσκετ από μια αγωνιστική ιεραρχία σε μια ιεραρχία που βασίζεται κυρίως στην οικονομική αξία; Πού επιβιώνει η αγωνιστική αξιοκρατία;
«Η απάντηση βρίσκεται στην ερώτηση: δεν επιβιώνει. Και πάλι, όσο κι αν διαφωνώ με αυτό και πιστεύω ότι στέλνει το λάθος μήνυμα στο ευρύ κοινό, κατανοώ τις οικονομικές πραγματικότητες πίσω από αυτό.
Υπάρχει μια σκληρή θεσμική μάχη σε εξέλιξη στο πανευρωπαϊκό μπάσκετ, η οποία μοιάζει πολύ με μπρα-ντε-φερ. Προφανώς, η συγκέντρωση όσο το δυνατόν μεγαλύτερης οικονομικής υποστήριξης πίσω από το προϊόν σου είναι ένας τρόπος να επιδείξεις τη δύναμή σου.
Ας πούμε ότι η Μπουργκ ήταν άτυχη ως προς το timing. Θα μπορούσε και θα έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί με πολύ μεγαλύτερη κομψότητα και σεβασμό — όχι μόνο προς το αποτέλεσμά μας και τον σύλλογό μας, αλλά και προς τη σημαντική έννοια της αγωνιστικής αξιοκρατίας».
Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός και η έκρηξη των επενδύσεων
Όταν βλέπετε Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, Χάποελ και Ντουμπάι, πρόκειται απλώς για φιλόδοξους συλλόγους ή για συμπτώματα της «κερδοσκοπικής φούσκας» για την οποία έχετε προειδοποιήσει;
«Αυτοί οι σύλλογοι και η οικονομική τους δύναμη είναι ζωτικής σημασίας για το επαγγελματικό μπάσκετ. Ένα από τα θεμελιώδη κίνητρα στον πρωταθλητισμό είναι η δυνατότητα να μεγιστοποιήσεις τις δυνατότητές σου και να ανταμειφθείς για το ταλέντο και την προσπάθειά σου με ένα συμβόλαιο που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Μόνο σύλλογοι με σημαντικούς πόρους μπορούν να το προσφέρουν αυτό, επομένως η επένδυση αυτή καθαυτή δεν είναι το πρόβλημα.
Η γραμμή ξεπερνιέται όταν οι δαπάνες παύουν να έχουν αξιόπιστη σχέση με τα επαναλαμβανόμενα έσοδα και όταν ολόκληρο το project εξαρτάται είτε από έναν ιδιοκτήτη που αποδέχεται μόνιμα τις ζημιές είτε από την υπόσχεση μιας μελλοντικής αποτίμησης που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί.
Τα χρήματα δεν είναι εγγενώς το πρόβλημα· το πρόβλημα είναι το περιβάλλον που δημιουργούν γύρω τους οι θεσμοί. Μπορεί να ακούγεται ιδεαλιστικό, αλλά οι αθλητικοί οργανισμοί πρέπει να είναι ιδεαλιστικοί. Ο σκοπός τους δεν μπορεί να περιορίζεται στη μεγιστοποίηση των βραχυπρόθεσμων οικονομικών συμφερόντων των ισχυρότερων stakeholders».
Ποιος πληρώνει τελικά την έκρηξη του ευρωπαϊκού μπάσκετ;
Αν οι ομάδες πληρώνουν 5-6 εκατομμύρια ευρώ καθαρά σε μεμονωμένους παίκτες και δημιουργούν μπάτζετ 50-60 εκατομμυρίων, ενώ τα εμπορικά έσοδα του ευρωπαϊκού μπάσκετ δεν πλησιάζουν εκείνα του NBA, ποιος πληρώνει τελικά τη διαφορά; Και τι θα συμβεί αν οι επενδυτές διαπιστώσουν ότι οι αποτιμήσεις που τους υποσχέθηκαν δεν μπορούν να επιτευχθούν;
«Προς το παρόν, τη διαφορά την πληρώνουν κυρίως ιδιοκτήτες, μέτοχοι και χορηγοί που αποδέχονται ότι η επένδυσή τους μπορεί να μην υποστηρίζεται από τα άμεσα εμπορικά έσοδα του συλλόγου. Δεν υπάρχει κάτι εγγενώς λανθασμένο σε αυτό. Πολλά σημαντικά αθλητικά projects έχουν οικοδομηθεί μέσω υπομονετικών επενδύσεων. Αν όμως οι αποτιμήσεις που υπόσχονται πρόκειται να γίνουν πραγματικότητα, κάποιος θα πρέπει τελικά να καταναλώνει το προϊόν σε επίπεδο ικανό να τις υποστηρίξει.
Η αξία του μπάσκετ ως εμπορικού προϊόντος εξαρτάται τελικά από το ενδιαφέρον του κοινού και από τη δημιουργία τακτικών, προσιτών και βιώσιμων καταναλωτικών συνηθειών. Υπάρχουν προφανώς έσοδα business-to-business, χορηγίες και άλλες πηγές που μπορούν να στηρίξουν το μοντέλο, αλλά η περίοδος του Covid μάς υπενθύμισε ότι η θεμελιώδης αξία του επαγγελματικού αθλητισμού εξακολουθεί να προέρχεται από τη σύνδεσή του με το κοινό.
Είμαι απολύτως ανοιχτός στο αισιόδοξο σενάριο στο οποίο το ευρωπαϊκό μπάσκετ αναπτύσσεται σημαντικά και δημιουργεί τα έσοδα που απαιτούνται για να δικαιολογήσει αυτά τα μπάτζετ. Αν όμως το οικονομικό μοντέλο υποθέτει ότι ο μέσος θεατής σύντομα θα μπορεί και θα θέλει να πληρώνει 150 ευρώ για έναν αγώνα μπάσκετ υψηλού επιπέδου, δεν πιστεύω ότι αυτό αντανακλά την πραγματικότητα του μεγαλύτερου μέρους του ευρωπαϊκού κοινού σήμερα.
Αν τα αναμενόμενα έσοδα και οι αποτιμήσεις δεν υλοποιηθούν, υπάρχουν μόνο μερικές πιθανότητες. Οι ιδιοκτήτες συνεχίζουν να χρηματοδοτούν τη διαφορά χωρίς οικονομική απόδοση, οι ομάδες μειώνουν τις δαπάνες τους, το κόστος μεταφέρεται προς τους φιλάθλους και τους εμπορικούς συνεργάτες ή κάποιοι επενδυτές τελικά αποχωρούν.
Ο κίνδυνος είναι οι ομάδες να έχουν δημιουργήσει μόνιμα κόστη και προσδοκίες γύρω από κεφάλαια που ήταν μόνο προσωρινά. Η χρηματιστικοποίηση μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη αυτού του οικοσυστήματος, αλλά δεν μπορεί να το αντικαταστήσει με βιώσιμο τρόπο».
EuroLeague εναντίον NBA Europe
Συνδέετε μεγάλο μέρος αυτής της εισροής κεφαλαίων με την επερχόμενη μάχη μεταξύ EuroLeague και NBA Europe. Πώς φαντάζεστε τον χάρτη του ευρωπαϊκού μπάσκετ σε πέντε χρόνια και πού χωράει η Μπουργκ, αν η πρόσβαση στην κορυφή εξαρτάται ολοένα περισσότερο από το μέγεθος της αγοράς και τα κεφάλαια και λιγότερο από τα αποτελέσματα;
«Εξακολουθώ να υποστηρίζω αυτή τη σκέψη, παρότι μπορεί τελικά να αποδειχθώ λάθος μετά τη συνάντηση της 5ης Οκτωβρίου στην Ιταλία. Παραμένω στην άποψη ότι η EuroLeague έχει χαράξει διαφορετική πορεία τους τελευταίους μήνες. Και πάλι, καταλαβαίνω γιατί το έκανε και σε καμία περίπτωση δεν την επικρίνω γι’ αυτό.
Για να ενωθούν τα δύο projects, το NBA Europe και η FIBA θα έπρεπε να εγκαταλείψουν πολλές, αν όχι όλες, από τις βασικές αρχές που έχουν επικοινωνήσει για τη δημιουργία του NBA Europe. Έχει γίνει ολοένα δυσκολότερο να προβλέψεις τι θα συμβεί σε τρεις μήνες, επομένως το να κοιτάξουμε πέντε χρόνια μπροστά είναι μια άκρως υποθετική άσκηση.
Πιστεύω ότι η EuroLeague θα συνεχίσει να υπάρχει ως εμπορική οντότητα και ότι το NBA Europe θα πρέπει επίσης να υπάρξει. Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι τα δύο δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Το NBA έχει γνωστοποιήσει ποιες βασικές αγορές σκοπεύει να στοχεύσει κατά την έναρξη του project και, αν δεν κάνω λάθος, πρόκειται για αγορές που τα τελευταία χρόνια δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν οικονομική αξία για τη EuroLeague συνολικά.
Ελπίζω κυρίως ότι θα υπάρχει χώρος για περισσότερους από τους περίπου 40 ελίτ συλλόγους που μπορεί τελικά να καταλάβουν αυτόν τον χώρο και ότι οι αρμόδιοι θεσμοί δεν θα ξεχάσουν την αποστολή τους να διασφαλίσουν ότι αυτή η ελίτ δεν θα καταβροχθίσει το γενικό συμφέρον».
Τόνι Πάρκερ και δύο διαφορετικές οπτικές
Γνωρίζετε πολύ καλά τον Τόνι Πάρκερ και συνεργαστήκατε στενά μαζί του στην ASVEL. Τι καταλαβαίνει για το επιχειρηματικό κομμάτι του ευρωπαϊκού μπάσκετ που συχνά διαφεύγει από ανθρώπους εκτός του χώρου και πού διαφωνείτε ως προς το μέλλον του;
«Ο Τόνι έγινε φίλος και παραμένει φίλος. Κάνουμε πολύ άμεσες και ειλικρινείς συζητήσεις. Περάσαμε δύο υπέροχα χρόνια όσο ήμουν στην ASVEL και η εξασφάλιση της άδειας της EuroLeague ήταν πράγματι το μεγαλύτερο επίτευγμά μας, παρότι είχαμε επίσης πολύ αξιοπρεπή αγωνιστικά αποτελέσματα εκείνα τα χρόνια.
Τα μεγαλύτερα προσόντα του Τόνι είναι η αισιοδοξία του και η απαράμιλλη ενέργεια και αφοσίωσή του. Είναι ένα “προϊόν” του NBA και κατανοεί την αξία αυτού του παγκόσμιου brand και τη δύναμη του οργανισμού.
Διαφωνούμε συχνά, όπως πρέπει να συμβαίνει στις υγιείς φιλίες, αλλά πιθανότατα θα μου έλεγε ότι θα ήταν καλό για τη EuroLeague και το NBA Europe να βρουν έναν κοινό δρόμο, ενώ το δικό μου πιο επιφυλακτικό μυαλό θα του έλεγε ότι αυτό είναι απίθανο να συμβεί για τους λόγους που εξήγησα προηγουμένως».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Φοτού και η ταυτότητα «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ»
Τι είναι αυτό που κάνει τον Φρεντερίκ Φοτού τόσο κατάλληλο για την Μπουργκ; Και όταν έρθει η ημέρα που θα πρέπει να τον αντικαταστήσετε, θα αναζητήσετε κάποιον σαν εκείνον ή έναν διαφορετικό προπονητή για να αρχίσει ο επόμενος κύκλος;
«Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας του Φρέντι ταιριάζει πολύ καλά στη νοοτροπία “Δαβίδ εναντίον Γολιάθ” της Μπουργκ, παρότι τα καθήκοντά του ως ομοσπονδιακού προπονητή τον βοηθούν να αναπτύξει μια διαφορετική οπτική, η οποία θα τον ωφελήσει στο μέλλον, καθώς παραμένει ένας νέος προπονητής. Είναι εξαιρετικός στην εξέλιξη παικτών, καθώς και ρεαλιστής και υπομονετικός — σημαντικές αρετές για προπονητές που εργάζονται σε περιβάλλοντα όπως αυτό της JL Bourg.
Πιστεύω ότι έχουμε αναπτύξει κάτι σαν σήμα κατατεθέν ως προς αυτό που φέρνει στο τραπέζι η Μπουργκ και η δουλειά μου ήταν να διασφαλίσω ότι αυτή η ταυτότητα θα ριζώσει και θα παραμείνει, ανεξαρτήτως του ποιος είναι ο προπονητής ή ακόμη και ο general manager. Η ιδέα θα είναι να διατηρήσουμε την ίδια φιλοσοφία και τον ίδιο χαρακτήρα: να μπαίνουμε σε κάθε μάχη με θετική νοοτροπία, να προσπαθούμε συνεχώς να ξεπερνάμε τις δυνατότητές μας και να επιδιώκουμε την εξέλιξη των παικτών».
Μπορεί η καλή δουλειά να νικήσει ακόμη το χρήμα;
Αν η Παρί και η Βιλερμπάν φτάσουν κάποτε να είναι σχεδόν απρόσιτες εντός Γαλλίας λόγω του μεγέθους των αγορών τους, ποιο κίνητρο απομένει σε έναν εξαιρετικά διοικούμενο σύλλογο από το Μπουργκ για να συνεχίσει να τις κυνηγά; Υπάρχει ένα σημείο όπου ακόμη και η άριστη διαχείριση δεν μπορεί πλέον να υπερνικήσει τη γεωγραφία και το κεφάλαιο;
«Κάποια στιγμή πιστεύω ότι είναι σημαντικό να είσαι ευχαριστημένος με αυτά που έχεις. Το μέγεθος της αγοράς αποτελεί πλέον συστατικό της αξίας ενός συλλόγου και θα ήταν αντιπαραγωγικό να μην αναγνωρίζουμε αυτή την πραγματικότητα. Και πάλι, βρίσκεται στα χέρια των θεσμών που διοργανώνουν τις διοργανώσεις να διασφαλίσουν ότι παραμένει αθλητισμός και ότι οι διοργανώσεις λειτουργούν με στόχο την εξισορρόπηση των ανισοτήτων.
Στο τέλος, κανείς δεν θα είναι ικανοποιημένος αν παρακολουθεί συνεχώς έναν heavyweight να βγάζει νοκ άουτ έναν lightweight στον πρώτο γύρο. Όπως ανέφερα, όμως, αυτές οι μεγάλες δυνάμεις είναι επίσης απαραίτητες σε ένα επαγγελματικό αθλητικό περιβάλλον και μια διοργάνωση χρειάζεται τη φιλοδοξία να διαθέτει μια κορυφή για να παραμένει ελκυστική. Πρέπει να βρεθεί η σωστή ισορροπία.
Μιλάω ανοιχτά όταν πρόκειται για αδικίες ή, ακόμη χειρότερα, για παράνομες πρακτικές. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτο, αλλά έτσι λειτουργώ και δεν έχω καμία πρόθεση να αλλάξω αυτή τη συνήθεια».
«Ελπίζω οι αποφάσεις να καθορίζονται ξανά από το ίδιο το μπάσκετ»
Τι σας ανησυχεί περισσότερο για την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού μπάσκετ και τι σας ενθουσιάζει περισσότερο; Τι θα έπρεπε να έχει συμβεί ώστε σε πέντε χρόνια να μπορείτε να πείτε ότι αυτή η μεταμόρφωση πέτυχε;
«Έχω δει το ευρωπαϊκό μπάσκετ μέσα από μια συγκεκριμένη οπτική, που σχετίζεται με τον τρόπο που λειτουργώ και με το γεγονός ότι οι γαλλικοί επαγγελματικοί σύλλογοι συχνά βρίσκονται σε μια θέση όπου πρέπει να ξεπερνούν τις δυνατότητές τους. Δεν θα ήθελα να παραλείψω την περίοδο που πέρασα στην Ναντέρ από το 2012 έως το 2017, η οποία ήταν μια πολύ ξεχωριστή εποχή σε έναν πολύ ξεχωριστό οργανισμό που θα έχει πάντα θέση στην καρδιά μου.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει λόγος ανησυχίας, αφού οι περισσότερες από τις αποφάσεις που θα ληφθούν βρίσκονται πέρα από τον έλεγχο του 99,99% των ανθρώπων του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Είναι πάντα μάταιο να ανησυχείς για κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Ελπίζω ότι αποφάσεις που καθορίζονται από το ίδιο το μπάσκετ θα αρχίσουν ξανά να διαμορφώνουν ορισμένες από τις πραγματικότητες του παγκόσμιου οικοσυστήματός μας.
Το μπάσκετ απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από τις περισσότερες συζητήσεις και μου φαίνεται επίσης ότι η ποιότητα της δουλειάς απουσιάζει από τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούνται τα projects. Έχουμε την τάση να αποκτούμε εμμονή με κατατάξεις που βασίζονται στην οικονομική ισχύ. Η οικονομική ισχύς είναι σημαντική, αλλά δεν είναι αυτή που δημιουργεί βιώσιμη επιτυχία.
Δεν πιστεύω ότι βρίσκομαι καν κοντά στους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για να διαμορφώσουν όσα έρχονται και δεν θα έχω το δικαίωμα να πω “κάναμε σωστά αυτή τη μεταμόρφωση”. Ελπίζω, όμως, σίγουρα να μπορώ να πω: “Το έκαναν σωστά”».