Λίγοι προπονητές στο ευρωπαϊκό μπάσκετ έχουν κερδίσει το δικαίωμα να μιλούν για την επιτυχία, τη σταθερότητα, την πίεση και την αλλαγή με την αυθεντία του Πάμπλο Λάσο.
Ο πρώην προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης, μία από τις πιο επιτυχημένες προσωπικότητες του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ, μπαίνει στο πρώτο του πλήρες καλοκαίρι ως προπονητής της Αναντολού Εφές, αφού ανέλαβε την ομάδα στα μέσα μιας ταραχώδους αγωνιστικής περιόδου.
Οι τραυματισμοί, η αστάθεια στο ρόστερ, η συνεχής φημολογία και ένα απογοητευτικό φινάλε στην EuroLeague έκαναν τους πρώτους του μήνες στην Κωνσταντινούπολη κάθε άλλο παρά εύκολους.
Ωστόσο, όπως εξηγεί ο Λάσο σε όλη τη διάρκεια αυτής της συζήτησης με το SKWEEK, η πρόκληση που έχει μπροστά του δεν αφορά την αντικατάσταση του Σέιν Λάρκιν, την ανοικοδόμηση γύρω από έναν μόνο σταρ ή την αναζήτηση γρήγορων λύσεων, αλλά τη δημιουργία μιας βιώσιμης ομάδας, ικανής να ανταγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο σε βάθος χρόνου.
Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου Προπονητών της EuroLeague στην Αθήνα, ο Λάσο αναφέρθηκε σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που ξεπερνούν κατά πολύ την ίδια την Εφές.
Συζήτησε για τη διαρκώς πιο χαοτική φύση της σύγχρονης μεταγραφικής αγοράς, την έκρηξη της πληροφορίας και των φημών στο μπάσκετ, καθώς και για τη δυσκολία να ξεχωρίσει κανείς την αλήθεια από τη φαντασία σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κινούνται συχνά πιο γρήγορα από την πραγματικότητα.
Εξήγησε γιατί η αποχώρηση ενός παίκτη τόσο σημαντικού όσο ο Σέιν Λάρκιν δεν μπορεί να καθορίσει το μέλλον ενός συλλόγου και ανέλυσε τους τομείς στους οποίους η Εφές πρέπει να βελτιωθεί αν θέλει να επιστρέψει στην ελίτ της EuroLeague.
Ο Λάσο έδωσε επίσης λεπτομερή εικόνα για τον σχεδιασμό του ρόστερ, εξηγώντας τις προσθήκες παικτών όπως ο Ντάριο Σάριτς και ο Ματ Στράζελ, ενώ μίλησε και για την αποκατάσταση του Γιώργου Παπαγιάννη, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ισορροπίας της ομάδας πάνω από μεμονωμένα άτομα.
Διευκρίνιση: Η συζήτηση με τον Πάμπλο Λάσο πραγματοποιήθηκε πριν η Αναντολού Εφές ολοκληρώσει την απόκτηση του Μάικ Τζέιμς με συμβόλαιο 1+1 ετών. Ως εκ τούτου, ούτε η άφιξη του 36χρονου γκαρντ ούτε ο πιθανός ρόλος του στο μέλλον της ομάδας συζητούνται στη συνέντευξη.
Ένας προπονητής δεν είναι ποτέ πραγματικά χαλαρός το καλοκαίρι, έτσι δεν είναι; Υπάρχουν πάντα πράγματα να σκεφτεί.
Ένας προπονητής που είναι ήρεμος εξακολουθεί να σκέφτεται τις κινήσεις της αγοράς, το πώς μπορούν να επηρεάσουν την ομάδα, την προετοιμασία της σεζόν. Πάντα δίνεις προσοχή σε κάθε μικρή λεπτομέρεια και νομίζω ότι αυτό, στο τέλος, σου δίνει μια συγκεκριμένη ενέργεια.
Η δουλειά είναι διαφορετική σε σχέση με τη διάρκεια της σεζόν, αλλά παραμένει δουλειά. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς συχνά λέμε ότι η οικογένειά σου σε ρωτάει: «Και τώρα τι;».
Τώρα υπάρχουν διαφορετικές ανησυχίες, αλλά γενικά είναι πάνω-κάτω όπως κάθε καλοκαίρι, όταν έχεις μια δουλειά μπροστά σου και προφανώς είναι κάτι συναρπαστικό.
Πριν από μερικούς μήνες είχατε πει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Εφές δεν ήταν τα αποτελέσματα αλλά η αδυναμία να προπονηθεί με πλήρες ρόστερ λόγω των τραυματισμών. Κοιτάζοντας πίσω, ήταν η σεζόν καταδικασμένη από την αρχή ή εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι η ομάδα μπορούσε να φτάσει πολύ πιο μακριά;
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.
Υπήρχε ένα παιχνίδι του τουρκικού πρωταθλήματος που κερδίσαμε απέναντι σε μια ομάδα των χαμηλότερων θέσεων της βαθμολογίας. Σε εκείνο το παιχνίδι, καθισμένοι στον πάγκο τραυματίες, είχαμε τον Ροντρίγκ Μπομπουά, τον Βενσάν Πουαριέ, τον Τζόρνταν Λόιντ, τον Πι Τζέι Ντόζιερ και άλλους. Ο Γιώργος Παπαγιάννης δεν ήταν καν εκεί.
Μόλις σας ανέφερα έξι παίκτες που μαζί πιθανότατα θα μπορούσαν να αγωνιστούν σε ένα Final Four. Ήταν όλοι εκτός.
Μερικές φορές είμαι πολύ πρακτικός. Θυμάμαι να ρωτάω έναν από τους συνεργάτες μου: «Πόσα χρήματα έχουμε να κάθονται στον πάγκο;». Και αυτό αφορούσε μόνο ένα παιχνίδι.
Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσαν να παίξουν. Το επόμενο πρωί δεν μπορούσαν ούτε να προπονηθούν. Έτσι, το αν παίζαμε καλά ή άσχημα σχεδόν περνούσε σε δεύτερη μοίρα.
Με ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα δεν έχεις χρόνο να βελτιωθείς. Απλώς παίζεις και προσπαθείς να είσαι ανταγωνιστικός. Γι’ αυτό πιστεύω ότι το πρόγραμμα σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς έκανε τη σεζόν εξαιρετικά δύσκολη για εμάς. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι οι καλύτερες στιγμές μας ήρθαν αφού αποκλειστήκαμε από τη EuroLeague.
Ξαφνικά είχαμε περισσότερο χρόνο για προπόνηση και περισσότερο χρόνο για να επανεντάξουμε παίκτες. Και μπορούσες αμέσως να δεις τη διαφορά.
Πώς βλέπετε την αγορά αυτό το καλοκαίρι;
Νομίζω ότι αυτή ήταν η χρονιά της έκρηξης της πληροφορίας. Φέτος ζήσαμε με ειδήσεις για παίκτες, προπονητές, μεταγραφικές κινήσεις, νέες ομάδες, νέες διοργανώσεις. Λαμβάνουμε πληροφορίες για την αγορά νωρίτερα από ποτέ και σε μεγαλύτερο όγκο από ποτέ.
Άρα η δική μου ερώτηση θα ήταν η εξής: θα ήταν αδύνατον να είναι όλα ήταν αλήθεια, θα ήταν αδύνατο. Γιατί υπάρχουν ομάδες που θα είχαν τέσσερις προπονητές. Ομάδες που θα είχαν 35 παίκτες. Αυτό είναι αδύνατο.
Άρα νομίζω ότι χρειάζεσαι την ικανότητα, τη σοφία, την υπομονή και πολλά άλλα πράγματα για να αποδεχτείς ότι αυτές οι πληροφορίες δεν μπορούν να αλλάξουν την πορεία σου.
Όταν ήρθατε στην Εφές, είχατε πει ότι η πρόκληση ήταν να χτίσετε μια ομάδα και όχι να βρείτε έναν αντικαταστάτη για τον Σέιν Λάρκιν. Τώρα που είχατε ένα ολόκληρο καλοκαίρι να δουλέψετε, πώς θέλετε να παίζει η Εφές την επόμενη σεζόν;
Νομίζω ότι η ομάδα έχει βελτιωθεί σε πολλούς τομείς, αλλά πάνω απ’ όλα σε έναν τομέα που είναι πολύ σημαντικός για μένα: το πνευματικό κομμάτι.
Η περσινή μας σεζόν ήταν πολύ δύσκολη. Είχαμε πολλούς τραυματισμούς. Ένας νέος προπονητής ήρθε στα μέσα της σεζόν με νέες ιδέες.
Η περσινή χρονιά ήταν πολύ δύσκολη για εμάς, πολύ περίπλοκη και προφανώς όχι ικανοποιητική όσον αφορά τα αποτελέσματα.
Θέλουμε να το βελτιώσουμε αυτό. Ξέρουμε ότι η Εφές είναι μια ομάδα που πρέπει να βρίσκεται ψηλότερα στη βαθμολογία. Αλλά πρέπει επίσης να αποδεχτούμε ότι θα χρειαστεί να κάνουμε πολλά πράγματα πολύ καλά.
Η Εφές πρέπει να είναι πάνω από οποιονδήποτε παίκτη. Αν με ρωτούσατε τώρα για τον Σέιν Λάρκιν, θα σας έλεγα ότι είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες που έχουν αγωνιστεί στην Ευρώπη τα τελευταία 10-15 χρόνια, σε σημείο που κατέκτησε πρωταθλήματα με την Εφές.
Αν λέγαμε: «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που φεύγει ο Σέιν Λάρκιν», θα μου λέγατε: «Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια». Και θα είχατε δίκιο γιατί δεν είναι αλήθεια. Αλλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε ως ομάδα. Πρέπει να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς θα βελτιωθούμε.
Μερικές φορές αυτό συμβαίνει με παίκτες που βρίσκονται εδώ για πολύ καιρό. Μερικές φορές συμβαίνει φέρνοντας νέους παίκτες.
Αφού αναφερθήκαμε στην αποχώρηση του Σέιν Λάρκιν, φάνηκε πως ήταν δική του απόφαση να φύγει. Πώς διαχειριστήκατε την κατάστασή του;
Προσπαθώ πάντα να κατανοώ τέτοιες αποφάσεις, είτε βρίσκομαι από τη μία πλευρά είτε από την άλλη. Αν ο Σέιν Λάρκιν φεύγει επειδή είναι κακός παίκτης, τότε πιστεύω ότι κάνουμε λάθος, γιατί είναι ένας πολύ καλός παίκτης. Αν φεύγει επειδή κερδίζει 100 εκατομμύρια ευρώ, τότε ίσως πήραμε τη σωστή απόφαση, γιατί γλιτώνουμε 100 εκατομμύρια ευρώ, που είναι πάρα πολλά χρήματα.
Επομένως, πρέπει να βρεις την ισορροπία και, πάνω απ’ όλα, να σκεφτείς ότι αυτή η κατάσταση μπορεί μόνο να μας βοηθήσει να γίνουμε καλύτεροι.
Είχατε κάποια συζήτηση μαζί του πριν φύγει;
Όχι, δεν μίλησα μαζί του.
Ήταν παίκτης με συμβόλαιο και, δυστυχώς, όταν έφτασα τον Δεκέμβριο, ο Σέιν ουσιαστικά δεν μπόρεσε να ενταχθεί στην ομάδα μέχρι τον Απρίλιο. Έτσι, έζησα μια κατάσταση στην οποία προσπαθούσε να επιστρέψει και να βοηθήσει την ομάδα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Από τον Απρίλιο, όταν επέστρεψε στην ομάδα, πιστεύω ότι μας βοήθησε πολύ.
Αν πίστευα ότι η ομάδα δεν μπορεί να γίνει καλύτερη χωρίς τον Σέιν Λάρκιν, τότε κατά κάποιον τρόπο θα έκανα λάθος. Εγώ πρέπει να σκέφτομαι πώς θα βελτιώσω την ομάδα. Αυτή είναι η μοναδική μου εμμονή. Δεν έχει σημασία αν ο Σέιν Λάρκιν μείνει ή φύγει.
Ποια είναι η πρώτη αλλαγή που έχετε στο μυαλό σας όταν χτίζετε την ομάδα της επόμενης σεζόν;
Νομίζω ότι στη θέση του σέντερ είχαμε έναν παίκτη που, για μένα, ήταν ένας από τους πιο κυριαρχικούς ψηλούς στην Ευρώπη: τον Βενσάν Πουαριέ.
Το συμβόλαιό του έληξε. Υπήρχε μια οψιόν, αλλά δυστυχώς ο τραυματισμός του σήμαινε ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε μαζί του. Οπότε πιστεύω ότι έπρεπε να ενισχύσουμε αυτή τη θέση.
Η απόκτηση του Ντάριο Σάριτς μάς βοηθά ακριβώς σε αυτό. Γνωρίζει τον σύλλογο, γνωρίζει την πόλη και βοηθά να ενισχύσουμε το παιχνίδι μας κοντά στο καλάθι, επειδή είναι ένας παίκτης που μπορεί να αγωνιστεί τόσο στο «4» όσο και στο «5».
Με την αποχώρηση του Νικ Ουάιλερ-Μπαμπ, πιστεύω επίσης ότι χρειαζόμαστε περισσότερους δημιουργούς.
Πριν μιλήσαμε για ασίστ, αλλά στην πραγματικότητα αυτό για το οποίο μιλάω είναι η δημιουργία παιχνιδιού. Και επίσης πρέπει να βελτιωθούμε σωματικά στη θέση «3».
Ας εξηγήσω αυτά τα δύο τελευταία σημεία. Το θέμα της δημιουργίας είναι πιο εύκολο να κατανοηθεί.
Πιστεύω ότι η απόκτηση του Μάθιου Στράζελ πηγαίνει ξεκάθαρα προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι ήδη παίκτης EuroLeague. Μπορεί να παίξει στο «1», στο «2». Μπορεί να σκοράρει, να πασάρει, να διαβάζει καλά τις καταστάσεις και πιστεύουμε ότι εξακολουθεί να εξελίσσεται.
Αλλά αν πιστεύουμε ότι μία μεταγραφή θα αλλάξει τα πάντα, τότε του βάζουμε υπερβολική πίεση. Γι’ αυτό πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ακόμη παίκτες που θα συμπληρώσουν το γκρουπ που ήδη έχουμε.
Ο Τζόρνταν Λόιντ παραμένει μαζί μας και πιστεύω ότι έκανε πολύ καλή σεζόν. Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται τον Τζόρνταν ως σκόρερ. Ως προπονητής, θα σας έλεγα ότι είναι περισσότερο δημιουργός παρά σκόρερ. Είναι ικανός να κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα και στις δύο πλευρές του γηπέδου.
Μετά υπάρχει ο Πι Τζέι Ντόζιερ. Φέτος αναγκαστήκαμε πολλές φορές να τον χρησιμοποιήσουμε ως «3» λόγω του σώματός του, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο κοντά στο να είναι «1» ή «2» παρά «3». Για μένα, το μοναδικό πραγματικό «3» που είχαμε στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν ήταν ο Ερκάν Γιλμάζ.
Άρα αυτές είναι ξεκάθαρα θέσεις στις οποίες πρέπει να βελτιωθούμε. Όχι επειδή ένας παίκτης θα λύσει τα πάντα, αλλά επειδή η ομάδα πρέπει συλλογικά να απορροφήσει αυτές τις ευθύνες και να γίνει καλύτερη.
Ήταν εύκολη υπόθεση η απόκτηση του Ντάριο Σάριτς;
Πάντα πιστεύω ότι τέτοιες κινήσεις είναι δύσκολες.
Αλλά αυτό που την έκανε πιο εύκολη ήταν το γεγονός ότι ο Ντάριο γνωρίζει την Εφές και η Εφές γνωρίζει τον Ντάριο. Ως προπονητής της Ρεάλ Μαδρίτης τον αντιμετώπισα σε μια σειρά playoffs (σ.σ. το 2015) και πάντα τον θεωρούσα παίκτη εξαιρετικά υψηλού επιπέδου.
Έχει κάνει μεγάλη καριέρα στο ΝΒΑ. Το παιχνίδι εκεί είναι διαφορετικό. Είναι ακόμη ένας παίκτης που θα χρειαστεί χρόνο για να προσαρμοστεί ξανά στην Ευρώπη.
Αλλά πιστεύω επίσης ότι το γεγονός ότι αγωνίζεται με την εθνική Κροατίας και ότι θα κάνει πλήρη προετοιμασία μαζί μας θα βοηθήσει πάρα πολύ.
Τι ρόλο περιμένετε να έχει ο Γιώργος Παπαγιάννης;
Ο Παπαγιάννης προέρχεται από μια πολύ δύσκολη κατάσταση.
Όταν ένας παίκτης πάνω από 2,10 μέτρα τραυματίζεται σοβαρά στο γόνατο και μένει εκτός για δέκα μήνες, αν ως προπονητής πιστεύεις ότι θα επιστρέψει και θα παίξει αμέσως στο 100%, τότε μπορείς να πιστεύεις ό,τι θέλεις — αλλά δεν είσαι ιδιαίτερα έξυπνος.
Είναι πολύ δύσκολο. Δεν πιστεύω ότι ο «Πάπα» μπορεί να είναι στην καλύτερη κατάστασή του στο πρώτο του παιχνίδι μετά την επιστροφή. Νομίζω ότι έχουμε έναν παίκτη που μπορεί να μας προσφέρει πολλά πράγματα. Το μέγεθός του και η ευελιξία του μπορούν να προσθέσουν μια ακόμη διάσταση στο παιχνίδι μας.
Αλλά θα κάναμε λάθος αν περιμέναμε αμέσως την καλύτερη εκδοχή του Παπαγιάννη. Θα χρειαστεί χρόνο για να προσαρμοστεί στον ρυθμό της ομάδας και η ομάδα θα χρειαστεί χρόνο για να προσαρμοστεί σε εκείνον.
Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για έναν παίκτη που πέρασε σχεδόν 10 μήνες χωρίς να αγγίξει μπάλα μπάσκετ.
Πώς είναι σωματικά αυτή τη στιγμή;
Αρκετά καλά. Όταν παίξαμε εναντίον του Παναθηναϊκού στο τελευταίο μας παιχνίδι στην κανονική περίοδο, ήρθε να μας επισκεφθεί.
Οι ιατρικές εξετάσεις ήταν πολύ θετικές. Δουλεύει καλά. Το γόνατο έχει αποκατασταθεί καλά. Στην πραγματικότητα, οι γιατροί τον πιέζουν αρκετά ώστε να επιστρέψει στη φυσική κατάσταση που είχε πριν από τον τραυματισμό.
Άρα είμαστε ήρεμοι όσον αφορά την ίδια την αποκατάσταση, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας.
Συχνά λέτε ότι οι προπονητές σήμερα διαχειρίζονται περισσότερο τα παιχνίδια παρά τις προπονήσεις. Έχει αλλάξει ο τρόπος που προπονείτε σε σχέση με πριν από 10 ή 15 χρόνια;
Ναι, γιατί αναγκάζεσαι να αλλάξεις.
Όταν προπονούσα στη Σαν Σεμπαστιάν, μια μεσαίου επιπέδου ομάδα στην Ισπανία, παίζαμε ένα παιχνίδι την εβδομάδα. Τώρα, με το πρόγραμμα της EuroLeague, υπάρχουν μήνες στους οποίους παίζεις σχεδόν 11 παιχνίδια. Ένα κάθε τρεις ημέρες.
Προσθέστε τα ταξίδια, την αποκατάσταση και την προετοιμασία. Είναι πολύ δύσκολο να προπονηθείς.
Νομίζω ότι οι ομάδες με παίκτες που διαθέτουν υψηλή μπασκετική ευφυΐα έχουν ωφεληθεί πάρα πολύ από αυτή την πραγματικότητα. Αυτοί οι παίκτες μπορούν να προσαρμόζονται πολύ γρήγορα σε ό,τι απαιτεί ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Άλλοι παίκτες χρειάζονται περισσότερο χρόνο προπόνησης.
Το πρόβλημα είναι ότι πλέον δεν υπάρχει αυτός ο χρόνος.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν, υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε πραγματικά ότι το μέλλον σας στην Εφές βρισκόταν υπό αμφισβήτηση;
Ως προπονητής, πάντα πιστεύω ότι το μέλλον ενός προπονητή βρίσκεται υπό αμφισβήτηση. Πάντα.
Κάθε προπονητής σκέφτεται έτσι, όχι μόνο ο Πάμπλο Λάσο. Γιατί συχνά μοιάζει σαν οτιδήποτε συμβαίνει να καταλήγει τελικά να χρεώνεται στον προπονητή. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι κάθε προπονητής το σκέφτεται αυτό.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η πιθανότητα αλλάζει τον τρόπο που δουλεύεις. Για μένα, δεν θα έπρεπε.
Όταν ένας σύλλογος σε προσλαμβάνει, το κάνει εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο εργάζεσαι. Αν σε απολύσει, θα πρέπει να παραμείνεις το ίδιο πρόσωπο. Δεν θα πρέπει ξαφνικά να αλλάξεις τη φιλοσοφία σου επειδή φοβάσαι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τότε από πού προέρχεται η αυτοπεποίθηση; Πόσο σημαντική είναι η εμπιστοσύνη από τη διοίκηση;
Φυσικά και πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη. Πρέπει να υπάρχει είτε ο Πάμπλο Λάσο προπονεί την Εφές είτε οπουδήποτε αλλού.
Αλλά ταυτόχρονα, πάντα βλέπω τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο: Ας υποθέσουμε ότι εσείς κι εγώ είμαστε ιδιοκτήτες ενός συλλόγου. Απολύουμε τον προπονητή. Ποιος είναι υπεύθυνος για την αποτυχία; Ο προπονητής ή ο σύλλογος;
Ο προπονητής χάνει τη δουλειά του. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά η αποτυχία ανήκει στον σύλλογο. Γιατί ο σύλλογος τον προσέλαβε. Ο σύλλογος επέλεξε αυτούς τους παίκτες. Ο σύλλογος πήρε αυτές τις αποφάσεις.
Γι’ αυτό πάντα πίστευα ότι οι προπονητές δεν πρέπει να αλλάζουν αυτό που είναι. Αν ο σύλλογος σε προσέλαβε, το έκανε επειδή πίστευε ότι ήσουν το κατάλληλο πρόσωπο. Αν τα πράγματα πάνε άσχημα, ίσως ο σύλλογος έκανε λάθος που σε επέλεξε. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο προπονητής πρέπει να συνεχίζει να πιστεύει στις ιδέες του και να συνεχίζει να δουλεύει με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι απαραίτητο.
Αν χάνεις κάθε παιχνίδι και η διοίκηση αποφασίσει να σε αντικαταστήσει, τότε χάνεις τη δουλειά σου. Αλλά και η διοίκηση πρέπει να κοιτάξει τον εαυτό της. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η λέξη «αποτυχία» είναι πολύ μεγαλύτερη από έναν προπονητή. Είναι κάτι που ανήκει σε ολόκληρο τον οργανισμό.
Αλλάζουν οι σχέσεις μέσα σε μια ομάδα όταν αλλάζουν τα αποτελέσματα;
Όχι. Τουλάχιστον δεν πιστεύω ότι θα έπρεπε. Αν προσλάβεις έναν παίκτη και του συμπεριφέρεσαι με έναν τρόπο όταν κερδίζεις και με διαφορετικό τρόπο όταν χάνεις, τότε κάνεις λάθος.
Προσπαθείς να κάνεις ό,τι είναι καλύτερο για την ομάδα. Επομένως, όσον αφορά τη φιλοσοφία, τις αξίες, τις σχέσεις με τους παίκτες και πολλά άλλα πράγματα, δεν πιστεύω ότι ένας προπονητής πρέπει να αλλάζει.
Τότε γιατί τόσοι πολλοί σύλλογοι εξακολουθούν να αλλάζουν προπονητές;
Γιατί είναι πιο εύκολο να αντικαταστήσεις έναν προπονητή παρά 11 παίκτες. Αυτό ισχύει τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στο μπάσκετ.
Πάντα θυμάμαι μια υπέροχη ιστορία του Τζον Μπέντζαμιν Τόσακ. Έλεγε ότι μετά από μια ήττα την Κυριακή πήγαινε σπίτι και έλεγε στους συνεργάτες του: «Την επόμενη εβδομάδα κανείς από αυτούς τους 11 παίκτες δεν θα παίξει».
Την Τρίτη σκεφτόταν ότι ίσως τρεις θα έπαιζαν. Την Πέμπτη ίσως έξι. Το Σάββατο ίσως εννέα. Και την Κυριακή κατέβαζε ξανά τους ίδιους 11 μπάσταρδους!
Έτσι ακριβώς έλεγε την ιστορία. Και υπάρχει μια αλήθεια μέσα σε αυτό. Ως προπονητής, η δουλειά σου είναι να βελτιώνεις αυτούς τους 11 παίκτες. Όταν κερδίζεις, ξαφνικά όλοι φαίνονται φανταστικοί. Όταν χάνεις, ξαφνικά όλοι φαίνονται απαίσιοι.
Δεν πιστεύω ότι η πραγματικότητα είναι τόσο απλή. Για μένα, δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Υπήρξε κάποια συζήτηση ή κάποια συγκεκριμένη στιγμή που σας έπεισε να συνεχίσετε με το πρότζεκτ της Εφές;
Στην Εφές βρήκα μια πολύ καλή ομάδα εργασίας, παίκτες και προπονητικό επιτελείο.
Και έχω την αίσθηση ότι αυτή είναι μια ομάδα που πάντα παίζει για να βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο. Έχει κατακτήσει τίτλους EuroLeague. Είναι ένας σύλλογος με καλή οργάνωση και με ανθρώπους που είναι ενεργά εμπλεκόμενοι.
Γι’ αυτό, όταν σκέφτεσαι το μέλλον, πάντα αναρωτιέσαι: «Γιατί να σταματήσω να πιστεύω στην Εφές;».
Προφανώς, όταν έρχεσαι και φιλοδοξείς να πετύχεις συγκεκριμένα πράγματα και βλέπεις να συμβαίνουν πράγματα προς την αντίθετη κατεύθυνση, λες: «Περίμενε, περίμενε, περίμενε».
Αλλά νομίζω ότι, στο τέλος, ο χρόνος με δικαίωσε. Είχα την αίσθηση ότι πήρα τη σωστή απόφαση πηγαίνοντας σε μια νέα ομάδα και είμαι πολύ χαρούμενος εκεί, γιατί μου αρέσει το περιβάλλον και ο τρόπος δουλειάς. Αν δεν πίστευα ότι είμαι ικανός να βελτιώσω αυτή την ομάδα, τότε θα ήμουν ο πρώτος που θα έλεγε: «Δεν το βλέπω πλέον».
Γι’ αυτό είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον. Γιατί πιστεύω ότι η Εφές είναι μια ομάδα ικανή να ανταγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο.
Τι σημαίνει ακριβώς αυτό; Τι ορίζει αυτό το υψηλότερο επίπεδο;
Το επίπεδο του τουρκικού πρωταθλήματος με έχει εκπλήξει πολύ ευχάριστα. Νομίζω ότι υπάρχουν πολλές ανταγωνιστικές ομάδες και ένα καλό συνολικό επίπεδο. Το τουρκικό πρωτάθλημα είναι απαιτητικό. Γνωρίζουμε ότι η EuroLeague είναι απαιτητική.
Και φέτος, από τότε που βρέθηκα εκεί, νομίζω ότι χάσαμε έξι ή οκτώ παιχνίδια με διαφορά μικρότερη των πέντε πόντων. Αν τα είχαμε κερδίσει, θα είχαμε παίξει στα playoffs.
Εντάξει, νομίζω ότι αυτό είναι λίγο οπορτουνιστικό να το λέω γιατί εκείνα τα ματς τα χάσαμε.
Αλλά πιστεύω ότι πρέπει να φιλοδοξούμε να κατακτήσουμε τη EuroLeague. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει να φιλοδοξείς να παίξεις στο Final Four. Πρέπει να φιλοδοξείς να παίξεις στα playoffs. Στην περίπτωση της Εφές, προφανώς πρέπει πρώτα να παίξει στο Play-In. Γιατί δεν πρόκειται να κατακτήσεις την EuroLeague με 12 νίκες, όπως είχαμε φέτος.
Άρα πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε απαιτητικοί με τους εαυτούς μας ώστε να είμαστε ικανοί να ανταγωνιζόμαστε καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Αυτό είναι μόνο το πρώτο μέρος της μεγάλης συνέντευξης του SKWEEK με τον Πάμπλο Λάσο. Στο επόμενο μέρος, ο Βάσκος κόουτς μοιράζεται τις σκέψεις του για την προπονητική αστάθεια στη Ρεάλ Μαδρίτης, την άνοδο του Πέδρο Μαρτίνεθ, την επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, την εμπλοκή του Λούκα Ντόντσιτς στο φιλόδοξο πρότζεκτ της Basketball Club Roma SPQR, το μεταβαλλόμενο τοπίο του ευρωπαϊκού μπάσκετ και πολλά ακόμη.
Μείνετε συντονισμένοι, γιατί ακολουθεί μια συζήτηση ευρείας θεματολογίας με έναν από τους πιο επιδραστικούς προπονητές της γενιάς του.