Κανείς δεν θα εκπλαγεί αν η Εμα Μέσεμαν εμπλουτίσει ακόμη περισσότερο το ήδη εντυπωσιακό βιογραφικό της, οδηγώντας το Βέλγιο σε μια ιστορική επιτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μπάσκετ Γυναικών της FIBA το Βερολίνο.
Μοιάζει να είναι το τελευταίο σπουδαίο επίτευγμα που απομένει να κατακτήσει αυτή η εκπληκτική ομάδα των Cats. Και φυσικά η εξίσου εκπληκτική Εμα Μέσεμαν.
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας το Βέλγιο γνώρισε μια θεαματική άνοδο και καθιερώθηκε στο παγκόσμιο προσκήνιο. Παίζοντας εκπληκτικό ομαδικό μπάσκετ, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιτυχία του είχε ως ηγέτιδα τη μεγαλοπρεπή Μέσεμαν. Μια πραγματική δύναμη της φύσης, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας πορείας κατά την οποία οι παίκτριες των Cats απόλαυσαν πρωτοφανή υποστήριξη από τους Βέλγους φιλάθλους και έγιναν η δημοφιλέστερη αθλητική ομάδα της χώρας.
Για πρώτη φορά, η θρυλική Βελγίδα κάνει μία βαθιά σε ολόκληρη την καριέρα της, σε αυτό το ειδικό αφιέρωμα εις βάθος.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν κύλησαν όλα τόσο ομαλά όσο ίσως φαίνονται από έξω. Στην πραγματικότητα, υπήρξε μια συναρπαστική διαδρομή με πολλά σκαμπανεβάσματα, πολλές κορυφαίες στιγμές, αλλά και ορισμένες απογοητεύσεις.
Τα συναρπαστικά πρώτα κεφάλαια
Σε ηλικία μόλις 15 ετών, η Μέσεμαν άρχισε τη διαδρομή της στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών U16 του 2008. Έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στην ίδια διοργάνωση, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο το 2009 και αναδείχθηκε MVP.
Ήταν ένα σημάδι όσων θα ακολουθούσαν, καθώς βοήθησε επίσης το Βέλγιο να φτάσει στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος U17 και στη συνέχεια να στεφθεί πρωταθλήτρια στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών U18, κατακτώντας παράλληλα ακόμη ένα βραβείο MVP. Ωστόσο, δεν είναι τα αποτελέσματα, τα μετάλλια ή τα βραβεία εκείνα που ξεχωρίζουν περισσότερο.
«Νομίζω ότι, αν κοιτάξεις πίσω, ήταν πιο σημαντικό απ’ όσο είχα συνειδητοποιήσει, επειδή μου έδειξε πόσο διασκεδαστικό είναι το διεθνές μπάσκετ και ότι πραγματικά ήθελα να συνεχίσω να το κάνω», πρόσθεσε.
Τόσο το να αγωνίζομαι με την εθνική ομάδα όσο και το να βλέπω τον κόσμο. Νομίζω ότι αυτό ήταν κάτι που πάντοτε περίμενα με ανυπομονησία.
«Ήμασταν απλώς παιδιά και, ξέρετε, αντιμετωπίζαμε όλο το άγχος μαζί. Παράλληλα, όμως, περνούσαμε καταπληκτικά στα ξενοδοχεία. Υπήρχαν περισσότεροι περιορισμοί επειδή ήμασταν παιδιά —για παράδειγμα, δεν μπορούσαμε να βγαίνουμε και να εξερευνούμε—, αλλά δημιουργούσαμε πάρα πολλές όμορφες στιγμές.
«Επίσης, άρχιζες να γνωρίζεις τις άλλες ομάδες. Αν ήταν το δεύτερο ή το τρίτο σου πρωτάθλημα, τότε έβλεπες τους ίδιους ανθρώπους να επιστρέφουν. Και τώρα, στην πραγματικότητα, αγωνίζομαι μαζί με αυτούς τους ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο.
«Νομίζω ότι αυτό θυμάμαι περισσότερο. Όχι απαραίτητα το ίδιο το μπάσκετ ή οτιδήποτε κάναμε, αλλά απλώς εκείνες τις στιγμές εκτός γηπέδου».
Ένα παραμυθένιο πρώτο πλασάρισμα στο βάθρο
Αντί για μια ομαλή μετάβαση από τις επιτυχίες στις μικρές ηλικίες σε εκείνες σε επίπεδο γυναικών, χρειάστηκε λίγο περισσότερος χρόνος απ’ όσο περίμεναν οι περισσότεροι. Το 2017 όλα άλλαξαν, όταν το Βέλγιο επέστρεψε στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών για πρώτη φορά έπειτα από μία δεκαετία.
Κατέκτησε το πρώτο μετάλλιο της ιστορίας του (χάλκινο) στην Πράγα της Τσεχίας, με τη Μέσεμαν να ηγείται της προσπάθειας και να επιλέγεται στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης.
«Θυμάμαι ότι κάναμε πολλές συνεδρίες με έναν mental coach πριν από τη διοργάνωση και λέγαμε: “Ποιος είναι ο στόχος σας;”. Ο πρώτος μας στόχος ήταν: “Εντάξει, να μην τερματίσουμε τελευταίες” ή “ίσως να φτάσουμε στην πρώτη οκτάδα”.
«Στη συνέχεια, όμως, προχωρούσαμε συνεχώς στην ερώτηση: “Ποιος θα ήταν ένας εκπληκτικός στόχος;”. Υπήρχαν αυτά τα διαφορετικά επίπεδα σχετικά με το τι είδους στόχος θα μπορούσε να είναι. Υπήρχε επίσης ένας μεγάλος στόχος —εκείνος που θα ονειρευόμασταν, αλλά πιθανότατα δεν θα πραγματοποιούνταν. Και αυτός ήταν ένα μετάλλιο.
»Και τελικά, πράγματι, κατακτήσαμε ένα μετάλλιο!
»Κατά κάποιον τρόπο, αυτό ενίσχυσε την προσέγγισή μου. Το κομμάτι της πορείας βήμα προς βήμα, κατά το οποίο αντιμετωπίζαμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και παράλληλα απολαμβάναμε κάθε στιγμή. Και αυτό ήταν κάτι που κάναμε.
»Τα πάντα ήταν καινούργια για εμάς, καθώς ήταν η πρώτη μας φορά και δεν είχαμε καμία εγγύηση ότι θα υπήρχε επόμενη.
»Απ’ όσο γνωρίζαμε, θα μπορούσε να ήταν κάτι που θα συνέβαινε μία φορά στη ζωή μας.
»Ζούσαμε κάθε στιγμή και, σε εκείνες τις συνεδρίες στις οποίες προχωρούσαμε βήμα προς βήμα, αναρωτιόμασταν ποιο θα ήταν το πιο απίθανο πράγμα που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε στόχο. Ένα μετάλλιο. Και το πετύχαμε».
Το απίστευτο ντεμπούτο των Cats στο Παγκόσμιο Κύπελλο
Το επιπλέον όφελος από την πρώτη παρουσία του Βελγίου στο βάθρο ήταν ότι εξασφάλισε και την παρθενική πρόκρισή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μπάσκετ Γυναικών. Και οι Βελγίδες αξιοποίησαν στο έπακρο την ευκαιρία φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά στην Τενερίφη το 2018, στην πρώτη εμφάνισή τους σε παγκόσμια διοργάνωση, με τη Μέσεμαν να κερδίζει ακόμη μία θέση στην καλύτερη πεντάδα.
«Είχαμε συνέχεια ως ομάδα και αυτή αποδείχθηκε πάρα πολύ σημαντική για την εξέλιξή μας. Νομίζω ότι κατά τα πρώτα δύο ή τρία χρόνια μας, τα πάντα συνέβαιναν για πρώτη φορά», δήλωσε.
«Αν με ρωτήσεις ποια διοργάνωση ήταν η πιο εκπληκτική, εξακολουθούν να είναι εκείνες οι δύο: η πρώτη, το 2017, και επίσης η Τενερίφη, εξαιτίας εκείνου του συναισθήματος ότι γράφαμε ιστορία για τη χώρα μας. Ήμασταν όλες μαζί και ήταν κάτι τόσο απίστευτο.
«Όλοι στο Βέλγιο θυμούνται ακόμη το άρθρο που έγραψε, “Η ημέρα που το Βέλγιο έσωσε το μπάσκετ Γυναικών” σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο το Βέλγιο αναδεικνύει το όμορφο ομαδικό μπάσκετ. Και αυτό ήταν πραγματικά που απολαμβάναμε περισσότερο να κάνουμε. Εξακολουθούμε να προσπαθούμε να το κάνουμε και τώρα.
«Στην Τενερίφη πήγαμε με την ίδια προσέγγιση —βήμα προς βήμα—, αλλά αναρωτιόμασταν επίσης: “Τι θα κάνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο;”. Κατά κάποιον τρόπο, όμως, επιβεβαιώσαμε ότι το μετάλλιό μας το 2017 δεν ήταν τυχαίο.
«Για εμάς, λοιπόν, αυτό αποτέλεσε μια επιβεβαίωση για το μέλλον. Ήταν σαν να λέγαμε: “Περιμένετε ένα λεπτό, οι Ολυμπιακοί Αγώνες…”, και εκείνο το ερωτηματικό άρχισε πλέον να σβήνει.
«Δεν κατακτήσαμε μετάλλιο στην Τενερίφη, αλλά νικήσαμε πραγματικά ορισμένες σπουδαίες ομάδες».
Η πρώτη φορά που δεν έφτασαν στον στόχο
Όταν το Βέλγιο πήγε στο Ευρωμπάσκετ του 2019 υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός έπειτα από τα δύο υπέροχα χρόνια που είχαν προηγηθεί. Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με το σενάριο, καθώς οι Cats αναγκάστηκαν να αρκεστούν στην πέμπτη θέση.
«Ήταν δύσκολο, επειδή ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να διαχειριστούμε τις προσδοκίες», αναλογίστηκε η Μίσεμαν.
«Και νομίζω ότι μας χρονιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν υπήρχαν καθόλου προσδοκίες, ούτε από εμάς τις ίδιες ούτε από τους ανθρώπους έξω από την ομάδα. Ξαφνικά, όμως, ο Τύπος έλεγε: “Ένα μετάλλιο για το Βέλγιο, ένα χρυσό μετάλλιο. Γιατί όχι;”.
»Και δεν νομίζω ότι ήμασταν ικανές να το διαχειριστούμε. Το αρνούμασταν, αρνούμασταν ότι αυτό αποτελούσε πλέον πραγματικότητα. Νομίζω, όμως, ότι κάπου μέσα μας μάς επηρέασε περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε. Ήταν μια διαδικασία μάθησης.
»Στο τέλος, καταφέραμε παρ’ όλα αυτά να προκριθούμε στο Προολυμπιακό Τουρνουά, κάτι που αποτελούσε τον βασικό μας στόχο. Επομένως, είμαι χαρούμενη που τουλάχιστον το πετύχαμε».
Αγωνιζόμενο στην έδρα του, στην Οστάνδη, τον επόμενο Φεβρουάριο, το Βέλγιο επανόρθωσε για την αποτυχία του στη Σερβία, εξασφαλίζοντας για πρώτη φορά την πρόκρισή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ωστόσο, λίγες εβδομάδες αργότερα ξέσπασε η πανδημία του Covid και η ανανεωμένη δυναμική της ομάδας ανακόπηκε.
Μια γλυκόπικρη επιστροφή στο βάθρο
Το ολυμπιακό καλεντάρι άλλαξε, ως γνωστόν, λόγω του Covid, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο 2020 να μετατίθενται για το 2021. Αυτό σήμαινε ότι, για πρώτη φορά, δημιουργήθηκε η πρωτοφανής συνθήκη να διεξαχθούν το Ευρωμπάσκετ Γυναικών και οι Ολυμπιακοί Αγώνες με διαφορά μόλις λίγων εβδομάδων.
«Για εμένα, ο Covid δεν ήταν κάτι καταστροφικό, επειδή τον είδα ως έναν επιπλέον χρόνο για να γίνουμε καλύτερες. Θυμάμαι ότι αυτό σκεφτόμουν», θυμήθηκε η Μέσεμαν.
«Φυσικά, βρισκόμασταν σε μια κατάσταση κατά την οποία η Αν Βάουτερς ήταν στο τέλος της καριέρας της και αυτός ο επιπλέον χρόνος επρόκειτο να την επιβαρύνει. Κατάφερε, όμως, να το ξεπεράσει.
«Εγώ προσπαθούσα να το μετατρέψω σε κάτι θετικό, επειδή πηγαίναμε τόσο καλά και μπορούσαμε σίγουρα να αξιοποιήσουμε έναν επιπλέον χρόνο για να ωριμάσουμε και να αποκτήσουμε περισσότερες εμπειρίες. Ακόμη περισσότερες παίκτριες άρχισαν να αγωνίζονται εκτός Βελγίου, σε ισχυρότερα πρωταθλήματα.
«Επομένως, δεν νομίζω ότι έπρεπε απαραίτητα να είναι κάτι κακό. Φυσικά, όμως, ήταν επίσης ένα πολύ απαιτητικό καλοκαίρι, με το Ευρωμπάσκετ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες».
Το Βέλγιο ολοκλήρωσε τη διοργάνωση στη Βαλένθια κατακτώντας το δεύτερο μετάλλιό του σε Ευρωμπάσκετ και ανεβαίνοντας στο τρίτο σκαλί του βάθρου, με τη Μέσεμαν να συμπεριλαμβάνεται ξανά στην καλύτερη πεντάδα.
«Θυμάμαι ότι, σε προσωπικό επίπεδο, δεν πανηγύρισα το χάλκινο μετάλλιο», παραδέχθηκε.
«Ένιωθα ότι θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει περισσότερα. Γενικά, είμαι εντάξει με τα αποτελέσματα, εφόσον γνωρίζω ότι δώσαμε τα πάντα, ότι δεν έχουμε μετανιώσει για κάτι και ότι η άλλη ομάδα ήταν απλώς καλύτερη από εμάς. Σε εκείνη την περίπτωση, όμως, δεν ήταν έτσι.
«Νομίζω ότι χάσαμε από τη Σερβία στον ημιτελικό με έναν πόντο και ήταν απλώς ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ένιωθα καλά, δεν έπαιξα καλά ή με τον τρόπο που ήθελα. Δεν μπορούσα να πω: “Εντάξει, η Σερβία είναι απλώς η καλύτερη ομάδα αυτή τη στιγμή”, επειδή ένιωθα ότι υπήρχε κάτι περισσότερο που μπορούσαμε να κάνουμε.
«Επομένως, θυμάμαι απλώς εκείνο το συναίσθημα. Φυσικά, εξακολουθώ να είμαι χαρούμενη που έχω ένα χάλκινο μετάλλιο, αλλά μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι περισσότερο».
Τα πρώτα ολυμπιακά βήματα
Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την αναχώρησή τους από την Ισπανία, η Μέσεμαν και το Βέλγιο βρίσκονταν στο Τόκιο, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η πορεία ολοκληρώθηκε μέσα στην απόγνωση, καθώς ηττήθηκαν από την Ιαπωνία σε ένα διαχρονικό ντέρμπι, ένα δραματικό προημιτελικό που έγραψε ιστορία. Παρά το γεγονός ότι δεν έφτασαν στα ημιτελικά, πάλι η σπουδαίο Βελγίδα κέρδισε επάξια μια θέση στην καλύτερη πεντάδα.
«Ήταν οι πρώτοι μου Ολυμπιακοί Αγώνες, επομένως δεν μπορούσα να τους συγκρίνω με οτιδήποτε άλλο», είπε.
«Είχα ζήσει τη “φούσκα” του WNBA, οπότε είχα κάποιου είδους εμπειρία από μια τέτοια κατάσταση. Μόλις, όμως, μπήκα στο Ολυμπιακό Χωριό, ήταν παράδεισος για εμένα. Εβέπες όλους αυτούς τους αθλητές.
«Δεν θα έπρεπε να έχει σημασία αν υπήρχε κόσμος στις εξέδρες ή όχι. Η οικογένειά μου εξακολουθούσε να παρακολουθεί και αυτό που κάναμε παρέμενε εκπληκτικό.
«Δεν ήθελα να κοιμηθώ. Θα ήθελα απλώς να διαρκέσει για πάντα, επειδή ήταν τόσο εκπληκτικό. Έβλεπες όλες αυτές τις χώρες μαζί. Ένιωθα σαν να είχα επιστρέψει στους Προσκόπους. Συνήθιζα να πηγαίνω στο Τζάμπορι στην Αγγλία και ήταν το ίδιο συναίσθημα.
«Όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί είχαν έναν στόχο και είχαν δουλέψει ολόκληρη τη ζωή τους γι’ αυτόν. Αγωνίζεσαι για τη χώρα σου ή κάνεις οτιδήποτε κάνεις για το όνειρό σου, χωρίς ίσως να παίρνεις πολλά ως αντάλλαγμα. Τα συναισθήματα, όμως, που βιώνουμε και οι αναμνήσεις που δημιουργούμε δεν έχουν τιμή».
«Θυμάμαι την επόμενη ημέρα από εκείνη την ήττα απέναντι στην Ιαπωνία. Ήμουν συντετριμμένη και δεν νομίζω ότι είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο κοντά βρισκόμασταν σε ένα ολυμπιακό μετάλλιο.
»Θυμάμαι ότι την επόμενη ημέρα είπα: “Ελπίζω κάποτε να μπορέσω να κοιτάξω πίσω και να είμαι υπερήφανη γι’ αυτό”. Χρειάστηκε χρόνος, αλλά είμαι υπερήφανη και γνωρίζω ότι, προσωπικά, δεν θα μπορούσα να είχα κάνει τίποτε περισσότερο. Ούτε σωματικά ούτε πνευματικά. Ήμουν παρούσα στη στιγμή. Έδωσα τα πάντα.
«Δεν υπήρχε τίποτε που περνούσε από το χέρι μου και θα μπορούσα να είχα κάνει για να αλλάξω το αποτέλεσμα. Θα ήταν, λοιπόν, κρίμα να έχω αρνητικά συναισθήματα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επειδή, παρά τον Covid, εξακολουθούσαν να είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες.
«Είναι κάτι μαγικό, που ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα ήμουν ικανή να ζήσω».
Σίδνεϊ 2022 και ένα αναπόφευκτο καμπανάκι αφύπνισης
Έπειτα από τη συγκίνηση του ντεμπούτου τους τέσσερα χρόνια νωρίτερα, οι Βελγίδες ήθελαν να πετύχουν σπουδαία πράγματα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μπάσκετ του 2022 στο Σίδνεϊ.
Ωστόσο, ένας τραυματισμός της Μέσεμαν κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης εκτροχίασε κάθε ρεαλιστική πιθανότητα κατάκτησης του πρώτου μεταλλίου τους σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς περιορίστηκαν στην —αξιόλογη παρ’ όλα αυτά— πέμπτη θέση.
«Εκείνη τη στιγμή ήταν απογοητευτικό, αλλά είναι κάτι που έπρεπε να μου είχε συμβεί, επειδή έκανα υπερβολικά πολλά», παραδέχθηκε με ωμή ειλικρίνεια.
«Τα έκανα όλα μέσα σε μία σεζόν. Ερχόμουν από το Σικάγο, μόλις είχα αποκλειστεί στα ημιτελικά του WNBA και πήγαινα κατευθείαν στην Αυστραλία. Το σώμα μου είπε “όχι”.
«Και ήδη αγχωνόμουν. Σκεφτόμουν: “Αχ, είμαι τόσο κουρασμένη. Πώς θα τα καταφέρω μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο;”. Μόλις το σώμα μου είπε “όχι”, ένιωσα το βάρος να φεύγει από τους ώμους μου.
«Για εμένα, ήταν η πρώτη στιγμή κατά την οποία έμαθα ότι δεν είναι μόνο το μπάσκετ. Πρέπει να φροντίζεις τον εαυτό σου. Και αν είσαι εξαντλημένη και πνευματικά, θα πρέπει να πάρεις λίγο χρόνο μακριά από όλα. Έπειτα θα αισθανθείς καλύτερα.
«Στην πραγματικότητα, είμαι ευγνώμων γι’ αυτόν τον τραυματισμό, επειδή νομίζω ότι, αν δεν είχε συμβεί, θα είχα πέσει πάνω σε έναν τοίχο αργότερα».
Πρωταθλήτριες Ευρώπης για πρώτη φορά
Έξι χρόνια μετά τη μαγεία του πρώτου μεταλλίου του Βελγίου σε Ευρωμπάσκετ Γυναικών, η Μέσεμαν αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης των Cats και αναδείχθηκε MVP στην πορεία προς τον παρθενικό τίτλο τους. Κατέκτησαν το τρόπαιο με μια σπουδαία ομαδική προσπάθεια το 2023 στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Ήταν η κορυφαία στιγμή στην ιστορία του βελγικού μπάσκετ.
Η Μέσεμαν είπε: «Δεν ήταν τυχαίο, καθώς νομίζω ότι πραγματικά κυριαρχήσαμε σε εκείνη τη διοργάνωση και το αξίζαμε, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο αγωνιζόμασταν. Κυριαρχούσαμε και διασκεδάζαμε στο γήπεδο και νομίζω ότι όλοι μπορούσαν να το δουν.
«Ήταν τόσο όμορφο το γεγονός ότι, σε κάθε παιχνίδι, ταξίδευαν ακόμη περισσότεροι φίλαθλοι από το Βέλγιο, κάτι που είναι τρελό. Ταξίδευαν μέχρι τη Σλοβενία μόνο και μόνο για να διασκεδάσουν και να παρακολουθήσουν μπάσκετ.
«Νομίζω ότι το κοινό μεγάλωσε μαζί με την ομάδα. Ο ενθουσιασμός αυξάνεται συνεχώς από το 2017. Είναι πολύ διασκεδαστικό και μας δίνει πάρα πολλή ενέργεια.
«Το αστείο είναι ότι στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών U18 της FIBA, στην Οραντέα της Ρουμανίας, όπου κατακτήσαμε το τρόπαιο το 2011, η παιδική λογική μου έλεγε: “Λοιπόν, αν το κάνουμε τώρα στην πρώτη κατηγορία, σε επίπεδο νεανίδων, και μεγαλώσουμε όλες, θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τους ίδιους ανθρώπους”.
«Άρα, το λογικό είναι να κατακτήσεις το χρυσό και σε επίπεδο γυναικών, σωστά; Φυσικά, είναι δυσκολότερο από αυτό, αλλά το γεγονός είναι ότι συνέβη, μάλιστα με πολλές από τις ίδιες παίκτριες.
«Ξέρετε, είναι ο κύκλος της ζωής».
Το «Θαύμα της Λιλ»
Όσα συνέβησαν στο Παρίσι το 2024 πιθανότατα συμπύκνωσαν όλα τα σκαμπανεβάσματα της διαδρομής που έχουν πραγματοποιήσει η Μέσεμαν και το Βέλγιο. Με τη στήριξη ενός εκπληκτικού και αξέχαστου κοινού, έμοιαζαν τελειωμένες έπειτα από μια βαριά ήττα στην πρεμιέρα.
Στη συνέχεια, όμως, πραγματοποίησαν ένας από τα μεγαλύτερα come back όλων των εποχών και κατάφεραν να προκριθούν από τη φάση των ομίλων, πετυχαίνοντας απέναντι στην Ιαπωνία, την αργυρή ολυμπιονίκη του Τόκιο, τη νίκη με 27 πόντους που χρειάζονταν.
Με τη σημαιοφόρο του Βελγίου, Μέσεμαν, να επιλέγεται ξανά στην καλύτερη πεντάδα, η ομάδα ηττήθηκε από την Αυστραλία στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο. Ήταν μία από τις πιο αξιομνημόνευτες και συναισθηματικά φορτισμένες διοργανώσεις όλων των εποχών.
«Λοιπόν, έχω δύο πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες και έτσι τους αποκαλώ. Τη μοναδικότερη διοργάνωση όλων των εποχών, το Τόκιο 2020, και στη συνέχεια το Παρίσι 2024, το οποίο μπορούσα πλέον να μοιραστώ με την οικογένειά μου και όλους τους φιλάθλους», είπε.
«Κοιτούσα στις εξέδρες στη Λιλ και έβλεπα ανθρώπους όπως παλιούς καθηγητές από το λύκειο και από τα μικρότερα σχολεία, φίλους με τους οποίους ήμασταν στην ίδια τάξη, ανθρώπους από τους Προσκόπους και άλλους. Νομίζω ότι ήμουν απλώς πολύ χαρούμενη που μπορούσα να το μοιραστώ μαζί τους.
«Χάνεις πάρα πολλά πράγματα από τη ζωή σου ως αθλήτρια, αλλά τότε καταλαβαίνεις τον λόγο. Όταν συναντώ ανθρώπους στον δρόμο ή τους βλέπω ξανά, εξακολουθούν να μιλούν για τη Λιλ και το Παρίσι.
«Θυμάμαι ότι πηγαίναμε οδικώς από το Βέλγιο στο στάδιο της Λιλ, επειδή μέναμε στο Βέλγιο. Ολόκληρος ο αυτοκινητόδρομος ήταν Βέλγιο. Τα αυτοκίνητα που περνούσαν δίπλα μας είχαν όλα βελγικές σημαίες και κόρναραν. Μας χαιρετούσαν, επειδή είχαν καταλάβει ότι βρισκόταν μπροστά τους το λεωφορείο της εθνικής Βελγίου.
«Είναι ένα συναίσθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είμαστε 12 κορίτσια που παίζουμε μπάσκετ και, καθώς πηγαίναμε προς το στάδιο, κοιτούσα όλους αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους — όλοι ήταν Βέλγοι. Ήταν τρελό.
«Δεν νομίζω ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται πώς αισθανόμαστε ακόμη και τώρα. Δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια. Τόσο μαγικό ήταν.
«Στη συνέχεια, όμως, παίξαμε το πρώτο παιχνίδι, το οποίο αποτέλεσε μια τεράστια απογοήτευση, και σκέφτηκα: “Ειλικρινά, τελείωσε. Κάναμε όλη αυτή τη δουλειά γι’ αυτό; Για να παίξουμε με αυτόν τον τρόπο;”.
«Είχαμε τις ΗΠΑ στον όμιλο και μετά την Ιαπωνία. Αν είσαι ρεαλιστής, δεν υπάρχει περίπτωση να πεις ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες θα νικήσεις την Ιαπωνία με 27 πόντους για να προκριθείς. Πρέπει να είσαι ειλικρινής. Αν σκέφτεσαι ρεαλιστικά, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.
«Συνέβη, όμως — “Το Θαύμα της Λιλ!”.
«Θυμάμαι ότι βρισκόμουν σε μια κατάσταση κατά την οποία δεν ήθελα να γνωρίζω πόσους πόντους χρειαζόμασταν. Θα τα έδινα απλώς όλα. Για τους φιλάθλους, για εμένα την ίδια, επειδή ήθελα να αισθανθώ ότι τουλάχιστον το είχαμε κάνει αυτό στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
«Ήθελα απλώς να απολαύσω εκείνο το κοινό ακόμη μία φορά. Θυμάμαι ότι κάναμε αναρτήσεις όπως: “Φίλαθλοι, σας χρειαζόμαστε”, “δώστε μας όλη την ενέργειά σας” και “αφήστε μας να το απολαύσουμε ακόμη μία, τελευταία φορά”.
«Το να υπάρχουν τόσοι πολλοί φίλαθλοι για έναν αγώνα μπάσκετ αποτελούσε από μόνο του ιστορικό γεγονός. Έδινα, λοιπόν, τα πάντα, έπαιζα σαν τρελή και το ίδιο κάναμε όλες. Στο τέλος, μετά την κόρνα της λήξης, ρωτούσα: “Τα καταφέραμε;”.
«Ήταν λίγο πιο αρνητικό από το Τόκιο, επειδή θυμάμαι απλώς ότι ήμασταν εξαντλημένες. Είχαμε παίξει εκείνο το μεγάλο παιχνίδι με τη Γαλλία, το οποίο κρίθηκε στην παράταση στον ημιτελικό, και στη συνέχεια έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την Αυστραλία».
Το «Θαύμα του Πειραιά»
Η απογοήτευση από τη νέα αποτυχία κατάκτησης ενός μεταλλίου σε παγκόσμια διοργάνωση μετριάστηκε σημαντικά, όταν το Βέλγιο διατήρησε τον πολυαγαπημένο τίτλο του στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών επικρατώντας της Ισπανίας υπό τις πλέον δραματικές συνθήκες.
Σε έναν αγώνα που θεωρείται ευρέως ο πιο κλασικός κι επικός τελικός στην ιστορία της διοργάνωσης, το Βέλγιο επέστρεψε από τον άλλο κόσμο, με τη Μέσεμαν να γράφει ιστορία κατακτώντας διαδοχικά βραβεία MVP.
«Το αποκαλούμε “Το Θαύμα του Πειραιά”, επομένως έχουμε ήδη κλείσει δύο θαύματα», χαμογέλασε η Μέσεμαν.
«Αλλά πώς μπορείς να κοιτάξεις πίσω σε όλα αυτά; Νομίζω ότι, πέρα από όλα όσα λέγονται, αποτελεί κατά κάποιον τρόπο ένα μάθημα: να μην τα παρατάς ποτέ, μα ποτέ».
Το τελευταίο σύνορο
Τώρα, το επόμενο κεφάλαιο τόσο στην εκπληκτική καριέρα της Μέσεμαν όσο και στην άνοδο της σπουδαίας ομάδας των Belgian Cats ίσως πρόκειται να γραφτεί στο Βερολίνο.
Τέταρτες στην Τενερίφη το 2022 και επίσης τέταρτες στο Παρίσι το 2024, έχουν φτάσει τόσο κοντά. Πρέπει, όμως, να κάνουν ακόμη ένα βήμα, ώστε να κατακτήσουν επιτέλους αυτό που μοιάζει με το τελευταίο σύνορο και να εξασφαλίσουν ένα ιστορικό μετάλλιο σε παγκόσμια διοργάνωση.