Η Χάποελ Τελ Αβίβ διαθέτει ένα από τα πιο ποιοτικά ρόστερ της EuroLeague, όμως η αγωνιστική της εικόνα παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις. Η ήττα από τη Βαλένθια, το παρ’ ολίγον κάζο απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης και οι αριθμοί που αποκαλύπτουν το πρόβλημα που καλείται να λύσει ο Δημήτρης Ιτούδης.
Το ταλέντο είναι δεδομένο, οι φιλοδοξίες υψηλές και οι προσωπικότητες που υπάρχουν στο ρόστερ μπορούν να αλλάξουν την πορεία οποιουδήποτε αγώνα. Ωστόσο, τέσσερις αγωνιστικές μετά την έναρξη της EuroLeague, η Χάποελ Τελ Αβίβ εξακολουθεί να αναζητά κάτι που δεν αγοράζεται με τα χρήματα, τη σταθερότητα. Ο Δημήτρης Ιτούδης έχει στα χέρια του ένα σύνολο με εντυπωσιακές ατομικές δυνατότητες, το οποίο όμως μέχρι στιγμής δυσκολεύεται να παρουσιάσει την ίδια εικόνα από παιχνίδι σε παιχνίδι, ακόμη και από δεκάλεπτο σε δεκάλεπτο.
Η ήττα από τη Βαλένθια με 93-82 ήταν το τελευταίο επεισόδιο μιας ιδιαίτερα αντιφατικής εκκίνησης. Η ισραηλινή ομάδα βρίσκεται στο 2-2, έχοντας γνωρίσει δύο ήττες και πανηγυρίσει ισάριθμες νίκες, όμως τα αποτελέσματα από μόνα τους δεν αποτυπώνουν την πραγματική εικόνα. Γιατί πίσω από αυτά κρύβονται μεγάλες μεταπτώσεις στην απόδοση, επιθετική εξάρτηση από συγκεκριμένους παίκτες και αμυντικές αδυναμίες που επανεμφανίζονται.
Από το κάζο με την Μπάγερν στο +22 που εξαφανίστηκε απέναντι στη Ρεάλ
Η πρώτη προειδοποίηση ήρθε στην πρεμιέρα απέναντι στην Μπάγερν. Η Χάποελ γνώρισε την ήττα με 86-84, σε ένα παιχνίδι όπου βρέθηκε πίσω ακόμη και με 18 πόντους, κατάφερε να επιστρέψει και να διεκδικήσει τη νίκη, αλλά τελικά δεν ολοκλήρωσε την ανατροπή. Μια αναμέτρηση που φανέρωσε τόσο την ικανότητα της ομάδας να δημιουργεί μεγάλα επιθετικά ξεσπάσματα όσο και τις δυσκολίες της να ελέγχει τον ρυθμό.
Ακολούθησε η εκτός έδρας νίκη επί του Ερυθρού Αστέρα με 81-80, η οποία επίσης κρίθηκε στις λεπτομέρειες, πριν έρθει το παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Εκεί η Χάποελ παρουσίασε ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της αστάθειάς της. Προηγήθηκε με 63-43 στο ημίχρονο και έφτασε τη διαφορά ακόμη και στο +22, δημιουργώντας την εντύπωση ότι θα επικρατούσε με χαρακτηριστική άνεση.
Η συνέχεια, ωστόσο, ήταν εντελώς διαφορετική. Η Ρεάλ απάντησε με επιμέρους 32-12 στην τρίτη περίοδο και κατάφερε να προσπεράσει με 75-74. Η Χάποελ βρήκε τελικά τις λύσεις και επικράτησε με 102-98, όμως το γεγονός ότι ένα παιχνίδι που έμοιαζε να βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχό της μετατράπηκε σε ντέρμπι αποτέλεσε ακόμη μία ένδειξη του προβλήματος.
Απέναντι στη Βαλένθια, η κατάσταση αντιστράφηκε. Οι Ισπανοί επέβαλαν από νωρίς τον ρυθμό τους, προηγήθηκαν με 29-17 στο πρώτο δεκάλεπτο και, παρά τις προσπάθειες επιστροφής της Χάποελ, μπήκαν στην τελευταία περίοδο με προβάδισμα 17 πόντων (74-57). Ο Αντόνιο Μπλέικνι πέτυχε 30 πόντους, όμως η ατομική του επίδοση δεν ήταν αρκετή για να αλλάξει την κατάληξη της αναμέτρησης.
Η 7η καλύτερη επίθεση, οι μόλις 15 ασίστ και η παγίδα του ατομικού ταλέντου
Οι αριθμοί των πρώτων τεσσάρων αγωνιστικών παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Χάποελ σκοράρει 87,3 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ το offensive rating της βρίσκεται στους 116,3 πόντους ανά 100 κατοχές, επίδοση που την κατατάσσει στην 7η θέση της EuroLeague.
Με μια πρώτη ματιά, πρόκειται για την εικόνα μιας αποτελεσματικής επίθεσης. Ωστόσο, υπάρχει ένα στατιστικό που αλλάζει την ανάγνωση. Οι Ισραηλινοί μοιράζουν μόλις 15 ασίστ ανά αγώνα, επίδοση που είναι η τρίτη χαμηλότερη μεταξύ των 20 ομάδων της διοργάνωσης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το ποσοστό των εύστοχων καλαθιών που προέρχονται από ασίστ. Μόλις το 49,2% των εύστοχων προσπαθειών της Χάποελ δημιουργείται μέσα από τελική πάσα, το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό στη EuroLeague.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ομάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει καλές επιθέσεις. Δείχνει, όμως, ότι μεγάλο μέρος της παραγωγικότητάς της βασίζεται στην ικανότητα των παικτών να δημιουργούν μόνοι τους καταστάσεις, είτε μέσα από προσωπικές ενέργειες είτε μέσα από επιθέσεις ένας εναντίον ενός.
Με τους Μπλέικνι, Μίτσιτς, Μπράιαντ και ΛεΝτέι, ο Ιτούδης διαθέτει παίκτες που μπορούν να σκοράρουν ακόμη και όταν η επίθεση δεν έχει λειτουργήσει ιδανικά. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν οι ατομικές προσπάθειες δεν βρίσκουν στόχο και η ομάδα χρειάζεται έναν πιο σταθερό μηχανισμό δημιουργίας.
Η αμυντική ανισορροπία και το παράδοξο των λαθών
Η επίθεση δεν είναι, πάντως, το μοναδικό κομμάτι της εξίσωσης. Η Χάποελ δέχεται 89,3 πόντους ανά παιχνίδι και 118,6 ανά 100 κατοχές. Σε συνδυασμό με την επιθετική της αποτελεσματικότητα, αυτό διαμορφώνει αρνητικό net rating στο -2,3.
Υπάρχει μάλιστα μια ενδιαφέρουσα αντίφαση στα λάθη. Η ομάδα του Ιτούδη προσέχει ιδιαίτερα την μπάλα, καθώς πραγματοποιεί μόλις 10 λάθη ανά αγώνα και τα χάνει στο 13,3% των κατοχών της, το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό στη διοργάνωση.
Την ίδια στιγμή, όμως, οι αντίπαλοί της υποπίπτουν σε λάθος στο 15,3% των δικών τους κατοχών, ποσοστό που είναι το τέταρτο χαμηλότερο στη EuroLeague. Με άλλα λόγια, η Χάποελ προστατεύει αποτελεσματικά τις δικές της επιθέσεις, αλλά δεν καταφέρνει να προκαλεί αρκετά λάθη μέσα από την άμυνά της.
Επιπλέον, οι αντίπαλοι μοιράζουν κατά μέσο όρο 20 ασίστ, πέντε περισσότερες από τη Χάποελ. Η διαφορά αυτή αποτυπώνει μια ομάδα που επιθετικά στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ατομική ποιότητα, ενώ αμυντικά επιτρέπει στους αντιπάλους της να δημιουργούν μέσα από συνεργασίες.
Ο Μίτσιτς, ο Μπράιαντ και η πρόκληση της ισορροπίας
Σε ατομικό επίπεδο, ο Αντόνιο Μπλέικνι είναι πρώτος σκόρερ με 16,3 πόντους, ενώ ο Ελάιζα Μπράιαντ προσθέτει 15,5 πόντους, 8,5 ριμπάουντ και 4,3 ασίστ ανά αγώνα. Ο Βασίλιε Μίτσιτς ακολουθεί με 12,8 πόντους, όμως σουτάρει με μόλις 21,9% από την περιφέρεια και μοιράζει 3,3 ασίστ, έχοντας παράλληλα το υψηλότερο usage rate της ομάδας, στο 25,1%.
Η παρουσία τόσων παικτών που μπορούν να πάρουν αποφάσεις και να δημιουργήσουν με την μπάλα στα χέρια αποτελεί τεράστιο πλεονέκτημα, αλλά φέρνει και μια σημαντική προπονητική πρόκληση. Ο Ιτούδης καλείται να διαμορφώσει ξεκάθαρους ρόλους, να βρει τις κατάλληλες ισορροπίες και να μετατρέψει την ατομική ποιότητα σε συλλογική αποτελεσματικότητα.
Το δείγμα των τεσσάρων αγωνιστικών παραμένει μικρό για οριστικά συμπεράσματα. Παρ’ όλα αυτά, οι πρώτες ενδείξεις είναι αρκετά συγκεκριμένες. Η Χάποελ δεν στερείται ταλέντου, ούτε επιθετικών επιλογών. Εκείνο που αναζητά είναι συνέπεια, καλύτερη αμυντική λειτουργία και έναν τρόπο παιχνιδιού που δεν θα εξαρτάται τόσο έντονα από το αν ένας ή δύο παίκτες βρίσκονται σε καλή βραδιά.
Αυτή είναι και η δύσκολη «εξίσωση» του Δημήτρη Ιτούδη. Να μετατρέψει ένα σύνολο σπουδαίων μονάδων σε μια ομάδα που θα μπορεί να ελέγχει τους αγώνες, να διαχειρίζεται τα μεγάλα προβαδίσματα και να διατηρεί την ίδια ένταση για 40 λεπτά, γιατί στη EuroLeague, η ατομική ποιότητα μπορεί να σου χαρίσει νίκες. Η σταθερότητα, όμως, είναι αυτή που σε κρατά στην κορυφή.