Η Βαλένθια έχει ξεκινήσει με 4/4 στη φετινή EuroLeague και, για ακόμα μία φορά, κάνει αρκετό κόσμο να την κοιτάζει λίγο πιο προσεκτικά. Βέβαια, μετά την περσινή της πορεία, ίσως το λάθος είναι ότι χρειάζεται ακόμη να μας αποδεικνύει πράγματα.
Κάθε καλοκαίρι η συζήτηση στη EuroLeague περιστρέφεται πάνω-κάτω γύρω από τα ίδια ονόματα. Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, Φενέρμπαχτσε, Ρεάλ Μαδρίτης, οι μεγάλες μεταγραφές, τα τεράστια συμβόλαια και οι ομάδες που θεωρητικά έχουν χτιστεί για να πάνε μέχρι το τέλος. Κάπου λίγο πιο πίσω υπάρχει συνήθως η Βαλένθια, μόνο που ίσως θα πρέπει να σταματήσουμε να τη βάζουμε τόσο πίσω.
Η ισπανική ομάδα έχει ξεκινήσει τη νέα EuroLeague με 4/4 και, παρότι είναι ακόμη πάρα πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα, η εικόνα της έχει ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο οι νίκες, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έχουν έρθει. Άλλο παιχνίδι χρειάστηκε να το πάρει στο τέλος, άλλο το έλεγξε από νωρίς και σε άλλο χρειάστηκε να επιστρέψει από δύσκολη κατάσταση. Τρεις διαφορετικές νίκες, απέναντι σε διαφορετικές συνθήκες, που δείχνουν ότι η Βαλένθια δεν έχει έναν μόνο τρόπο για να φτάσει στο αποτέλεσμα.
Και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία αν θυμηθούμε όσα έκανε την περασμένη σεζόν. Η Βαλένθια απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί ψηλά, να παίξει σταθερά σε βάθος χρόνου και να κοιτάξει στα μάτια ομάδες με πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ και πολύ περισσότερα μεγάλα ονόματα. Δεν ήταν απλώς ένα καλό διάστημα ή μία σειρά από αποτελέσματα. Ήταν μία ομάδα με ξεκάθαρη ταυτότητα, ρόλους και συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού.
Το καλοκαίρι έφερε αλλαγές, όμως το πιο σημαντικό είναι ότι δεν φαίνεται να χάθηκε αυτή η λογική. Η Βαλένθια δεν προσπάθησε να γκρεμίσει ό,τι είχε χτίσει για να ξεκινήσει από την αρχή. Αντίθετα, κράτησε τη βάση της φιλοσοφίας της και επιχείρησε να προσθέσει περισσότερη ποιότητα πάνω σε αυτήν. Αυτό φαίνεται και στο παρκέ, όπου δεν δίνει την εικόνα μιας ομάδας που ακόμη ψάχνει ρόλους και ισορροπίες, αλλά ενός συνόλου που γνωρίζει τι θέλει να κάνει και προσπαθεί να το κάνει όσο το δυνατόν καλύτερα.
Το μεγάλο της όπλο παραμένει ακριβώς αυτό. Δεν βασίζεται αποκλειστικά στην ατομική ποιότητα ενός ή δύο παικτών, αλλά στη λειτουργία ολόκληρου του συνόλου. Υπάρχουν αρκετοί παίκτες που μπορούν να βγουν μπροστά μέσα σε ένα παιχνίδι, αρκετές διαφορετικές πεντάδες και κυρίως ένας τρόπος παιχνιδιού που δεν αλλάζει ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στο παρκέ. Σε μία EuroLeague με 38 αγωνιστικές, διπλές εβδομάδες και συνεχόμενες απαιτήσεις, αυτό μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά σημαντικό.
Προφανώς το 4/4 δεν σημαίνει ότι η Βαλένθια έγινε ξαφνικά το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση της EuroLeague. Υπάρχουν ομάδες με μεγαλύτερο βάθος, περισσότερη ατομική ποιότητα και σαφώς υψηλότερες απαιτήσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται ξανά ως μία ευχάριστη έκπληξη που κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσει. Το έκανε πέρυσι, συνεχίζει να το κάνει και στην αρχή της φετινής σεζόν και έχει ήδη κερδίσει το δικαίωμα να την παίρνουν όλοι πιο σοβαρά.
Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα να μην είναι αν η Βαλένθια μπορεί να μας εκπλήξει ξανά. Ίσως το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί συνεχίζουμε να θεωρούμε έκπληξη το γεγονός ότι είναι καλή.