Οι προετοιμασίες των ομάδων της EuroLeague ξεκινούν το αμέσως επόμενο διάστημα και το SKWEEK υπενθυμίζει έναν… άγραφο κανόνα: τα φιλικά παιχνίδια δεν απευθύνονται στο κοινό!
Η εποχή που οι φίλοι του μπάσκετ περιμένουν με ανυπομονησία πλησιάζει. Τα ρόστερ έχουν σε μεγάλο βαθμό διαμορφωθεί, οι παίκτες επιστρέφουν σταδιακά στις βάσεις τους και οι πρώτες προπονήσεις, που θα αρχίσουν σε λίγες μέρες, θα δώσουν τη θέση τους στα φιλικά παιχνίδια. Εκεί, δηλαδή, που ο κόσμος θα αποκτήσει την πρώτη εικόνα της ομάδας του, θα δει τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα με τη φανέλα της και θα προσπαθήσει να εντοπίσει τα… δείγματα της φιλοσοφίας του προπονητή.
Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, άπαντες περιμένουν να πάρουν μία πρώτη… δόση από τον Παναθηναϊκό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αλλά και από τους πρωταθλητές Ευρώπης του Γιώργου Μπαρτζώκα. Στην Τουρκία, το hype είναι μεγάλο γύρω από την παρουσία του Μάικ Τζέιμς στην Αναντολού Εφές, την ώρα που η «τρομακτική» γραμμή των γκαρντ που έχει στα χέρια του ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους δημιουργεί από μόνη της υψηλές προσδοκίες. Στην Ισπανία, Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Βαλένθια και Μπασκόνια έχουν προχωρήσει σε σημαντικές αλλαγές και οι φίλοι τους περιμένουν να δουν τη νέα version των ομάδων τους στο παρκέ.
Λίγο-πολύ, βέβαια, αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο και παντού. Τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι ενδεικτικά και στην προηγούμενη παράγραφο θα μπορούσαν να είχαν μπει όλες οι ομάδες της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Τα πρώτα φιλικά μετατρέπονται σχεδόν αυτόματα σε μία ευκαιρία για… πρόωρα συμπεράσματα. Ποιος είναι σε καλή κατάσταση, ποιος «κούμπωσε» αμέσως, ποια μεταγραφή δείχνει έτοιμη να κάνει τη διαφορά, πώς μοιράζονται οι ρόλοι και αν η ομάδα εμφανίζει από τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο όσα περιμένουν οι φίλοι της να δουν όταν αρχίσουν τα επίσημα.
Μόνο που υπάρχει μία σημαντική λεπτομέρεια: τα φιλικά παιχνίδια δεν είναι για τον κόσμο. Βλέπετε, αν περνούσε από το χέρι των προπονητών, πιθανότατα πολλά από αυτά δεν θα μεταδίδονταν καν τηλεοπτικά. Όχι επειδή υπάρχει κάτι που πρέπει να… κρυφτεί, αλλά επειδή κάθε εικόνα ενός αγώνα δημιουργεί αυτόματα την ανάγκη για ανάλυση και συμπεράσματα, την ώρα που για εκείνους το ζητούμενο είναι εντελώς διαφορετικό.
Τα παιχνίδια της προετοιμασίας είναι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη: προετοιμασία. Αποτελούν το «εργαστήριο» των προπονητών, στο οποίο μπορούν να δοκιμάσουν διαφορετικά σχήματα, plays, πεντάδες και συνεργασίες χωρίς την πίεση του αποτελέσματος. Ένα τεχνικό επιτελείο μπορεί να επιμείνει για αρκετά λεπτά σε ένα lineup που δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει με την ίδια συχνότητα μέσα στη σεζόν, να δοκιμάσει έναν παίκτη σε διαφορετικό ρόλο ή να επαναλάβει μία συγκεκριμένη δράση ακόμη και αν εκείνη τη στιγμή δεν αποδίδει.
Άλλωστε, το σκορ βρίσκεται πολύ χαμηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων σε τέτοιους αγώνες. Ένα χαμένο φιλικό μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερες χρήσιμες πληροφορίες από μία εύκολη νίκη. Αυτό που ενδιαφέρει το προπονητικό team είναι αν εκτελέστηκε σωστά ένα play, αν τηρήθηκαν οι αποστάσεις, πώς λειτούργησε μία αμυντική κάλυψη, ποια ήταν η αντίδραση σε μία συγκεκριμένη κατάσταση και πόσο γρήγορα οι νέοι παίκτες αρχίζουν να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον.
Την ίδια στιγμή, τα φιλικά λειτουργούν σαν ένας απαραίτητος… προθάλαμος και για τους ίδιους τους παίκτες. Μετά τις διακοπές και τις πρώτες εβδομάδες προπονήσεων, χρειάζονται αγωνιστικά λεπτά για να «ξεμουδιάσουν», να βρουν ρυθμό και να προσαρμοστούν ξανά στις απαιτήσεις ενός πραγματικού παιχνιδιού. Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο κατά την οποία τα πόδια είναι συχνά… βαριά από τις προπονήσεις και η φυσική κατάσταση απέχει ακόμα από τα επίπεδα που θα βρίσκεται μέσα στη σεζόν.
Το ενδιαφέρον του κόσμου είναι απόλυτα λογικό και οι αναλύσεις των δημοσιογράφων εξίσου αναμενόμενες. Τα πρώτα δείγματα μπορούν πράγματι να προσφέρουν ορισμένες ενδείξεις, ειδικά σε ό,τι αφορά τη φιλοσοφία, τους ρόλους και τις προθέσεις ενός προπονητή. Αρκεί να παραμένουν… ενδείξεις και να μη μετατρέπονται σε τελεσίδικα συμπεράσματα.
Κι αυτό γιατί τίποτα δεν κρίνεται τον Σεπτέμβριο. Τα φιλικά παιχνίδια απευθύνονται, πάνω απ’ όλα, στους προπονητές. Εκείνοι δεν μελετούν τόσο το τελικό σκορ ή το ποιος έβαλε περισσότερους πόντους ή μάζεψε πολλά ριμπάουντ, όσο τις δράσεις που προηγήθηκαν, τα λάθη, τις αντιδράσεις και όσα χρειάζονται ακόμα δουλειά. Βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα ως οι πλέον αρμόδιοι, διορθώνουν, δοκιμάζουν ξανά και, βήμα-βήμα, «χτίζουν» τις ομάδες που θα κρίνουν τα παιχνίδια όταν αυτά πάψουν να είναι φιλικά.