Ο Παναθηναϊκός δημιούργησε ένα εντυπωσιακό ρόστερ στην καλοκαιρινή αγορά και το SKWEEK επιχειρεί να συγκρίνει τη φετινή version των επτά φορές πρωταθλητών Ευρώπης με την καλύτερη ομάδα που έχει δει ποτέ η EuroLeague: το «τριφύλλι» της σεζόν 2008-2009.
Ο Παναθηναϊκός «έχτισε» το φετινό καλοκαίρι -τουλάχιστον στα χαρτιά- μία από τις πιο ισχυρές ομάδες που έχουν αγωνιστεί στη σύγχρονη EuroLeague. Με μικτό μπάτζετ άνω των 60 εκατομμυρίων ευρώ, επιλογές πρώτης γραμμής σε κάθε θέση και ένα ρόστερ γεμάτο διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά, οι «πράσινοι» μπαίνουν στη σεζόν 2026-2027 έχοντας δημιουργήσει προσδοκίες αντίστοιχες του μεγέθους τους. Η πληρότητα είναι εμφανής, το ταλέντο περισσεύει και η ποιότητα του rotation δημιουργεί (δικαίως ή αδίκως) ήδη συγκρίσεις με σπουδαίες ομάδες του παρελθόντος.
Υπάρχει, όμως, μία σύγκριση που ξεπερνά τις υπόλοιπες και είναι ίσως η πιο… ιντριγκαδόρικη, εκείνη με το «τριφύλλι» του 2008-2009. Μια ομάδα γεμάτη με παίκτες που άφησαν ιστορία, με τεράστιο βάθος στην περιφέρεια, κορυφαία ποιότητα στη frontline και έναν προπονητή που είχε δημιουργήσει μία… μηχανή τίτλων. Για πολλούς, παραμένει μέχρι σήμερα η καλύτερη ευρωπαϊκή ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στη διοργάνωση.
Το στοιχείο που ενώνει τις δύο εποχές και αποτελεί την… αφετηρία αυτού του κειμένου είναι φυσικά ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Το 2009 ήταν 49 ετών και στο Βερολίνο κατέκτησε την 7η EuroLeague της καριέρας του ως head coach. Σήμερα, στα 66, έχει πλέον εννέα ευρωπαϊκούς τίτλους και κυνηγά τον ιστορικό δέκατο. Βέβαια, όπως δήλωσε στην παρουσίασή του, το challenge για τον ίδιο είναι το 8ο «αστέρι» του Παναθηναϊκού και όχι η 10η Euroleague της καριέρας του. Σε κάθε περίπτωση, μέσα σε αυτά τα χρόνια ο «Ζοτς» δεν αρκέστηκε στην τεράστια γνώση και την εμπειρία του, αλλά εξελίχθηκε μαζί με το ίδιο το παιχνίδι.
Το ευρωπαϊκό μπάσκετ άλλαξε σε ταχύτητα, spacing, ρόλους, αριθμό κατοχών και τρόπο δημιουργίας. Ο Σέρβος τεχνικός δεν επέτρεψε ποτέ στις νέες τάσεις να τον… προσπεράσουν. Προσαρμόστηκε, ανανέωσε τις επιθετικές και αμυντικές του ιδέες και διατήρησε την ικανότητά του να φτιάχνει ομάδες με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα. Η διάρκεια αυτή αποτελεί ακόμα μία απόδειξη για το γιατί θεωρείται ο κορυφαίος Ευρωπαίος προπονητής όλων των εποχών.
Ας δούμε, λοιπόν, τα depth chart τότε και τώρα, ώστε να αποτυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το μέγεθος της σύγκρισης.
2008-2009:
Γκαρντ: Δημήτρης Διαμαντίδης, Βασίλης Σπανούλης, Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Ντρου Νίκολας, Νίκος Χατζηβρέττας, Ντούσαν Κέτσμαν, Δημήτρης Βεργίνης
Φόργουορντ: Αντώνης Φώτσης, Κώστας Τσαρτσαρής, Στράτος Περπέρογλου, Ντούσαν Σάκοτα, Φραγκίσκος Αλβέρτης
Σέντερ: Νίκολα Πέκοβιτς, Μάικ Μπατίστ, Γκιόργκι Σερμαντίνι
2026-2027
Γκαρντ: Κώστας Σλούκας, Κέντρικ Ναν, Σιλβέν Φρανσίσκο, Τζέριαν Γκραντ, Μπράνκου Μπάντιο, Δημήτρης Μωραΐτης
Φόργουορντ: Νάιτζελ Χέις – Ντέιβις, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, Άιζακ Μπόνγκα, Νίκος Ρογκαβόπουλος, Ντίνος Μήτογλου, Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, Λευτέρης Μαντζούκας
Σέντερ: Ματίας Λεσόρ, Γκερσόν Γιαμπουσέλε, Μουστάφα Φαλ
Η μεγάλη δύναμη του Παναθηναϊκού του 2009 ξεκινούσε από μία περιφερειακή γραμμή που δύσκολα μπορεί να βρει αντίστοιχη στην ιστορία της EuroLeague. Δημήτρης Διαμαντίδης, Βασίλης Σπανούλης και Σαρούνας Γιασικεβίτσιους βρίσκονταν ταυτόχρονα στο ίδιο ρόστερ, τρεις legends της διοργάνωσης με αδιανότητη προσωπικότητα και εντελώς διαφορετικούς τρόπους επιρροής στο παιχνίδι. Ο «3D» έδινε άμυνα, δημιουργία και απόλυτο έλεγχο του ρυθμού, ο “Kill Bill” έκρηξη και επιθετικότητα, ενώ ο «Σάρας» πρόσφερε elite δημιουργία, σουτ και “know how” σε παιχνίδια πίεσης. Εδώ που τα λέμε, βέβαια, το “know how” ήταν χαρακτηριστικό ολόκληρης εκείνης της φουρνιάς, που είχε «φάει» τα μεγάλα παιχνίδια σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο με το… κουτάλι.
Όπως γνωρίζετε, η ποιότητα δεν τελείωνε εκεί. Ο Ντρου Νίκολας ήταν ένας από τους πιο αξιόπιστους σουτέρ της εποχής και ένας παίκτης που μπορούσε να τιμωρήσει κάθε λάθος βοήθειας, ενώ ο Νίκος Χατζηβρέττας πρόσφερε μέγεθος, άμυνα και τακτική συνέπεια. Ο Παναθηναϊκός μπορούσε να αλλάζει συνεχώς δημιουργούς, ρόλους και πεντάδες χωρίς να χάνει έλεγχο ή ποιότητα. Η συγκεκριμένη γραμμή των γκαρντ παραμένει μέχρι σήμερα ισχυρός υποψήφιος για την κορυφαία που έχει εμφανιστεί ποτέ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Αντίστοιχη ήταν η ποιότητα και στις θέσεις των φόργουορντ. Ο Αντώνης Φώτσης συνδύαζε αθλητικότητα, μέγεθος και μακρινό σουτ, ο Κώστας Τσαρτσαρής πρόσφερε εμπειρία και μπασκετική ευφυΐα, ενώ ο Στράτος Περπέρογλου μπορούσε να βοηθήσει και στις δύο πλευρές του παρκέ. Υπήρχε ποιότητα, «παραστάσεις» από το top επίπεδο και η δυνατότητα να ανοίξει το γήπεδο με σουτ από πολλές διαφορετικές θέσεις.
Στο «5», ο Νίκολα Πέκοβιτς και ο Μάικ Μπατίστ δημιουργούσαν ένα από τα πιο δύσκολα δίδυμα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι άμυνες εκείνης της περιόδου. Ο Πέκοβιτς ήταν πραγματικό «θωρηκτό», με δύναμη, όγκο και τρομακτική αποτελεσματικότητα κοντά στο καλάθι, ενώ ο Μπατίστ αποτελούσε σημείο αναφοράς στο pick ’n roll. Με δημιουργούς όπως ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης και ο Γιασικεβίτσιους, το παιχνίδι δύο εναντίον δύο του Παναθηναϊκού γινόταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπιστεί χωρίς συμβιβασμούς. Γι’ αυτό και η «μηχανή» του «Ζοτς»… σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της.
Η αγωνιστική υπεροχή εκείνης της ομάδας αποτυπώθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο και στους τίτλους. Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε την EuroLeague στο Βερολίνο, νικώντας τον Ολυμπιακό με 84-82 στον ημιτελικό και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 73-71 στον τελικό. Λίγες εβδομάδες αργότερα ολοκλήρωσε μία ιστορική σεζόν με Triple Crown, έχοντας σηκώσει την EuroLeague, το πρωτάθλημα Ελλάδας και το Κύπελλο. Το ταλέντο του συγκεκριμένου ρόστερ δεν έμεινε στη θεωρία, αλλά μεταφράστηκε στην απόλυτη επιτυχία.
Ο Παναθηναϊκός του 2026-2027 επιχειρεί να φτάσει σε αντίστοιχο επίπεδο μέσα από μία διαφορετική λογική. Η σημερινή ομάδα δείχνει πιο πολυδιάστατη σε επίπεδο διαφορετικών σωματοτύπων και αγωνιστικών χαρακτηριστικών, με λύσεις που επιτρέπουν στον Ομπράντοβιτς να αλλάζει εντελώς τη φυσιογνωμία μιας πεντάδας μέσα σε λίγα λεπτά. Άλλωστε, το ίδιο το άθλημα έχει αλλάξει, οι κατοχές είναι πολύ περισσότερες και το physicality στην λίγκα μεγαλύτερο.
Στην περιφέρεια υπάρχει ο Κώστας Σλούκας ως αρχηγός και βασικός οργανωτής, ο Κέντρικ Ναν ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες της Ευρώπης και ο Σιλβέν Φρανσίσκο ως μία ακόμα πηγή δημιουργίας, ταχύτητας και προσωπικού σκορ. Δίπλα τους, ο Τζέριαν Γκραντ και ο Μπράνκου Μπάντιο δίνουν στο «τριφύλλι» δύο εξαιρετικά αμυντικά εργαλεία στην περιφέρεια. Μπορούν να αναλάβουν δύσκολες προσωπικές αποστολές, να πιέσουν την μπάλα και να επιτρέψουν στους πιο επιθετικογενείς γκαρντ να λειτουργήσουν μέσα σε πιο προστατευμένο πλαίσιο. Η προσθήκη του Φρανσίσκο λειτουργεί ως το τελευταίο κομμάτι μιας γραμμής που διαθέτει πλέον δημιουργία, σκορ, άμυνα και διαφορετικό ρυθμό ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα.
Αντίστοιχο είναι πια και το εύρος επιλογών στις θέσεις των φόργουορντ. Νάιτζελ Χέις – Ντέιβις, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, Άιζακ Μπόνγκα, Νίκος Ρογκαβόπουλος και Ντίνος Μήτογλου προσφέρουν ένα εντυπωσιακό μείγμα από μέγεθος, σουτ, παιχνίδι στο post, άμυνα πολλών θέσεων και επιθετική δημιουργία. Ο Παναθηναϊκός έχει τη δυνατότητα να παίξει με «βαριά», με αθλητικά ή με πιο ευέλικτα σχήματα, χωρίς να χάνει απαραίτητα σε ποιότητα. Παράλληλα, έχει παίκτες που μπορούν να «τιμωρήσουν» τις αντίπαλες άμυνες πίσω από τα 6,75μ.
Το ίδιο ισχύει και στη γραμμή των ψηλών. Ο υγιής Ματίας Λεσόρ δίνει κάθετη απειλή, ένταση και physicality, ο Μουστάφα Φαλ προσθέτει μέγεθος, σκριν και παιχνίδι κοντά στο καλάθι, ενώ ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε μπορεί να λειτουργήσει ως ένας εντελώς διαφορετικός τύπος ψηλού, με σουτ, δύναμη και δυνατότητα να επιτεθεί τόσο στην περιφέρεια όσο και απέναντι σε αλλαγές. Παράλληλα, η παρουσία των Μπόνγκα, Χέις – Ντέιβις και Μπάντιο προσθέτει αμυντικά στοιχεία που έλειπαν από προηγούμενες εκδοχές του Παναθηναϊκού στην εποχή του κόουτς Αταμάν.
Η άμεση σύγκριση, τουλάχιστον τη δεδομένη χρονική στιγμή, εξακολουθεί να γέρνει -φυσικά- προς το παρελθόν. Μοιάζει σχεδόν με… ιεροσυλία να τοποθετηθεί σήμερα οποιαδήποτε ομάδα πάνω από τον Παναθηναϊκό του 2009, πριν αποδείξει κάτι ανάλογο στο παρκέ. Εκείνο το σύνολο διέθετε μία αδιανόητη περιφερειακή γραμμή, κορυφαίους ψηλούς, εμπειρία, προσωπικότητα και κυρίως την απόλυτη επιβεβαίωση μέσα από τους τίτλους.
Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός του ’09 παραμένει η καλύτερη, πιο «λαμπερή» και πιο αποτελεσματική εκδοχή του συλλόγου και μία από τις σπουδαιότερες ομάδες που έχει δει ποτέ το ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Από την άλλη, η ομάδα του «Ζοτς» του 2026-2027 έχει αρκετά εξαιρετικά στοιχεία, ώστε να κερδίσει το δικαίωμα να μπει σε αυτή τη συζήτηση, αφού πρώτα πετύχει κι διακριθεί. Μιλάμε για ένα ρόστερ με «βάθος», σούπερ σταρ, πληρότητα και, κυρίως, τον «άρχοντα των δαχτυλιδιών» στην άκρη του πάγκου.
Όλα, όμως, θα κριθούν εκεί που πρέπει: στο παρκέ —και στο glass floor— θα φανεί αν η φετινή version των «πράσινων» μπορεί απλώς να θυμίσει εκείνη την ιστορική ομάδα ή αν έχει τη δυνατότητα να την κοιτάξει πράγματι στα μάτια.
