Εννέα νέες προσθήκες, ποιότητα σε κάθε θέση και ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στον πάγκο συνθέτουν ένα roster που μπορεί να μετατρέψει τη Φενέρμπαχτσε από τρίτο φαβορί στα χαρτιά σε πραγματική απειλή για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.
Κάθε καλοκαίρι, η συζήτηση γύρω από τα φαβορί της Euroleague καταλήγει σχεδόν αναπόφευκτα στις ίδιες μεγάλες δυνάμεις. Ο Ολυμπιακός, ως πρωταθλητής Ευρώπης, ξεκινά με το πλεονέκτημα της ομάδας που μόλις έφτασε στην κορυφή, ο Παναθηναϊκός έχει δημιουργήσει ένα roster με τεράστιες προσδοκίες και την επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο του, όμως λίγο πιο πίσω από τους δύο βρίσκεται μια ομάδα που ίσως δεν έχει πάρει το μερίδιο προσοχής που της αναλογεί. Η Φενέρμπαχτσε.
Η τουρκική ομάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση των περισσότερων εκτιμήσεων για την κατάκτηση της νέας Euroleague κι όχι χωρίς λόγο, αφού το καλοκαίρι της δεν περιορίστηκε σε μερικές κινήσεις ενίσχυσης, αλλά αποτέλεσε μια ξεκάθαρη προσπάθεια να αυξήσει ακόμα περισσότερο το ταβάνι ενός συνόλου που γνωρίζει ήδη πώς είναι να βρίσκεται στην κορυφή της Ευρώπης.
Εννέα νέες προσθήκες συνθέτουν ένα εντυπωσιακό μεταγραφικό καλοκαίρι: Σέιβον Σιλντς, Γουίλ Κλάιμπερν, Τρεντ Φόρεστ, Μπράξτον Κι, Σέιν Λάρκιν, Τζόνι Τζούζανγκ, Μάρκους Μπίγχαμ Jr., Σερτάτς Σανλί και Ίγκνας Σαργκιούνας. Η λίστα δεν έχει απλώς αριθμητική αξία, αλλά αποτυπώνει και τη διαφορετική κατεύθυνση που θέλησε να δώσει ο σύλλογος στο roster του, προσθέτοντας εμπειρία, μέγεθος, αθλητικότητα και, κυρίως, περισσότερους παίκτες ικανούς να δημιουργήσουν ή να τελειώσουν μια κατοχή.
Ανάμεσά τους, βέβαια, ξεχωρίζει ο Σέιν Λάρκιν, σε μια μεταγραφή που αλλάζει από μόνη της τις ισορροπίες στην περιφέρεια της Φενέρ. Ο άλλοτε ηγέτης της Αναντολού Εφές γνωρίζει καλύτερα από τους περισσότερους το περιβάλλον της Euroleague κι έχει αποδείξει ότι μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς σε αγώνες όπου η μπάλα βαραίνει περισσότερο, είτε δημιουργώντας για τους συμπαίκτες του είτε αναλαμβάνοντας ο ίδιος τις αποφάσεις που δεν μπορούν να περιμένουν.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Λάρκιν δεν έρχεται για να κουβαλήσει μόνος του την επίθεση, αλλά για να συνυπάρξει με τον Γουέιντ Μπάλντγουιν, δημιουργώντας μαζί με τον Τέιλεν Χόρτον-Τάκερ ένα backcourt με τρεις παίκτες που μπορούν να λειτουργήσουν με την μπάλα στα χέρια και να δημιουργήσουν διαφορετικά είδη προβλημάτων στις αντίπαλες άμυνες. Ο Τρεντ Φόρεστ προσθέτει μια ακόμη επιλογή στην περιφέρεια, ενώ ο Τζούζανγκ έρχεται να δώσει επιπλέον απειλή από μακριά, επιτρέποντας στον Γιασικεβίτσιους να διαφοροποιεί τα σχήματά του χωρίς να εξαρτάται από ένα μόνο αγωνιστικό μοντέλο.
Κι αν ο Λάρκιν είναι η μεταγραφή που τραβά περισσότερο τα βλέμματα, ο Γουίλ Κλάιμπερν είναι ίσως εκείνος που εξηγεί καλύτερα τη λογική πίσω από το συγκεκριμένο καλοκαίρι. Στα 36 του δεν είναι πλέον ο παίκτης που μπορούσε να κυριαρχήσει για μεγάλα διαστήματα όπως στα καλύτερά του χρόνια, παραμένει όμως ένας φόργουορντ με μέγεθος, ποιότητα και τεράστια εμπειρία από αγώνες υψηλής πίεσης, ενώ η παρουσία του Σέιβον Σιλντς, μαζί με εκείνη των Μπράξτον Κι και Νικολό Μέλι, προσθέτει ακόμη περισσότερη ευελιξία στη frontcourt.
Αυτό ίσως είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της νέας Φενέρ: δεν απέκτησε απλώς περισσότερους καλούς παίκτες, αλλά περισσότερους διαφορετικούς τρόπους για να αντιμετωπίσει ένα παιχνίδι. Σε μια διοργάνωση όπου η σεζόν είναι τόσο μεγάλη και τα playoffs τόσο διαφορετικά από την κανονική περίοδο, η δυνατότητα ενός προπονητή να αλλάζει σχήματα, ρυθμό κι επιθετικές προτεραιότητες ανάλογα με τον αντίπαλο μπορεί να αξίζει περισσότερο από ακόμα ένα μεγάλο όνομα.
Εδώ έρχεται ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους! Ο Λιθουανός δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει ότι μπορεί να οδηγήσει τη Φενέρ στην κορυφή, καθώς το έκανε ήδη το 2025, κατακτώντας μαζί της τη δεύτερη Euroleague στην ιστορία του συλλόγου. Η πρόκληση τώρα είναι διαφορετική κι ίσως πιο σύνθετη, αφού καλείται να πάρει ένα roster με ακόμα μεγαλύτερη ατομική ποιότητα και να το μετατρέψει σε ομάδα χωρίς να χαθεί η αμυντική συνέπεια κι η πειθαρχία που χαρακτήρισαν την προηγούμενη επιτυχία.
Εννέα νέοι παίκτες σημαίνουν αναπόφευκτα νέους ρόλους, νέες ισορροπίες κι αρκετές δύσκολες αποφάσεις, ιδιαίτερα όταν αρκετοί από τους καινούργιους έχουν μάθει να αποτελούν σημαντικά σημεία αναφοράς στις προηγούμενες ομάδες τους. Ο Γιασικεβίτσιους, επομένως, δεν έχει να διαχειριστεί έλλειψη ποιότητας, αλλά το ακριβώς αντίθετο: την ανάγκη να βρει τον τρόπο ώστε όλη αυτή η ποιότητα να λειτουργήσει προς την ίδια κατεύθυνση. Αυτό είναι ίσως και το μοναδικό πραγματικό ερωτηματικό γύρω από τη Φενέρ.
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, λοιπόν, δικαίως βρίσκονται στο επίκεντρο, όμως η Φενέρμπαχτσε δεν μοιάζει με ομάδα που περιμένει απλώς να εκμεταλλευτεί ένα στραβοπάτημα των δύο ελληνικών συλλόγων. Είναι ένας οργανισμός που έχει ήδη φτάσει στην κορυφή, διατήρησε τον άνθρωπο που τον οδήγησε εκεί και στη συνέχεια επένδυσε ακόμα περισσότερο στην ποιότητα και το βάθος του ρόστερ.
Ίσως, λοιπόν, η σωστή εικόνα να μην είναι δύο φαβορί και μία ομάδα που ακολουθεί, αλλά μια τριάδα στην οποία η Φενέρ έχει κάθε λόγο να απαιτεί τη θέση της. Μάλιστα, αν η ομάδα του Γιασικεβίτσιους καταφέρει να ενώσει όλα αυτά τα κομμάτια τόσο καλά όσο δείχνει στο… χαρτί, υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύουμε ότι η τρίτη ομάδα της συγκεκριμένης συζήτησης μπορεί να αποδειχθεί τελικά εκείνη που θα κάνει τους δύο πρώτους να κοιτάξουν περισσότερο από μία φορά προς την Κωνσταντινούπολη.
