Έτοιμο.
Ακριβώς: το σκηνικό είναι έτοιμο: ο Λευκός Πύργος στέκει αγέρωχος μπροστά από τον Θερμαϊκό, ο κόσμος αρχίζει να συρρέει, το πανηγυρικό κλίμα είναι διάχυτο και όλοι ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν μέχρι εξαντλήσεως ή μέχρι να δοθεί μία δέσμευση από τον πρωθυπουργό στη ΔΕΘ που θα τηρηθεί (όποιο από τα δύο έρθει πρώτο στον δρόμο για την αιωνιότητα).
Ορισμένοι έχουν σκαρφαλώσει στην καλαίσθητη σκαλωσιά που αγκαλιάζει το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου- ένα «κατάλοιπο» από την συναυλία των 30 χρόνων του Αντώνη Ρέμου.
Όμως, δείτε: κάποιος επιστρέφει στον γνωστό τραγουδοποιό μία δεκάδα πιάτα, που έχουν σπάσει ακριβώς στη μέση, και του λέει «Αντώνη, σ’ ευχαριστώ που μου τα δάνεισες».
Κομμένα πιάτα, δανεικά.
Γι’ αυτό ας επιστρέψουμε στο θέμα μας: το μόνο που μένει να φανεί είναι αν οι οπαδοί που μαζεύονται στο αιώνιο σύμβολο της Θεσσαλονίκης φορούν ασπρόμαυρα κασκόλ ή κιτρινόμαυρα.
Τι, όχι;
Δεν έχετε και άδικο, όχι: η αισιοδοξία τόσο των ΠΑΟΚτσήδων όσο και των Αρειανών τρέχει από όλα τα μπατζάκια της οικουμένης, μιας και αμφότεροι θεωρούν πως το Eurocup είναι δικό τους. Οι μήνες, δε, μέχρι τον Απρίλιο και τον Μάιο δεν είναι τίποτα παραπάνω από διαδικαστικοί, αφού στο τέλος το τρόπαιο θα καταλήξει στα χέρια τους.
Δεν είναι ακριβώς έτσι, ακόμη κι αν έρθει στο αυτί σας ο Πιραντέλλο και σας πει έτσι να νομίζετε. Κατ’ αρχάς δε γίνεται να κερδίσουν και οι δύο, γιατί πολύ απλά ο νικητής είναι ένας.
Και, κατά δεύτερον, υπάρχει μία ομάδα που πριν- το τονίζουμε πριν– αρχίσουν οι επίσημες υποχρεώσεις φαντάζει εξίσου δυνατή με τις δύο ελληνικές, ου μην και (στα χαρτιά, πάντα) δυνατότερη.
Και το όνομα αυτής…
(Μισό λεπτάκι να το κάνουμε copy/paste γιατί είναι και δύσκολο το γ#$%μένο)
Μπαχτσεσεχίρ.
Ο τουρκικός σύλλογος επιστρέφει στη διοργάνωση με μοναδικό στόχο την κατάληψη της κορυφής, καθώς πέρυσι αποκλείστηκε στην 4άδα από την Μπεσίκτας. Κι επειδή τα πάντα ξεκινούν από την κεφαλή- έστω κι αν είναι άτριχη- η πρόσληψη του Σάσα Τζόρτζεβιτς λέει πολλά.
Πρώτα-πρώτα λέει πως ο Σέρβος θα είναι ο προπονητής της Μπαχτσεσεχίρ φέτος. Δεύτερον, και εξίσου σημαντικό, πως ο Σάσα μπορεί να μην είναι ένας top προπονητής συλλόγων (δε μας θάμπωσε ακριβώς στην Ευρωλίγκα) όμως α) έχει κάνει τρομερή δουλειά στην εθνική Σερβίας και β) για το συγκεκριμένο επίπεδο είναι σούπερ.
Ωστόσο, είναι το ρόστερ των Τούρκων εκείνο που μετριάζει, κάπως, τον άκρατο ενθουσιασμό μας περί βέβαιης γαλανόλευκης κατάκτησης.
Στην κορυφή βρίσκεται, προφανώς, ο Μάλακαϊ Φλιν. Ο πρώην NBAer έκανε τρομερή σεζόν πέρυσι στο Eurocup (17.7 πόντοι, 4.3 ριμπάουντ, 3.8 ασίστ και 1.7 κλεψίματα ανά ματς, με πολύ καλά ποσοστά σε δίποντα και τρίποντα) και κατέστησε σαφές πως είναι παίκτης Ευρωλίγκας. Αποτελεί ξεκάθαρα έναν από τους 3 καλύτερους της διοργάνωσης.
Έπειτα υπάρχει, πια, ο Αλέκσα Αβράμοβιτς. Ο Σέρβος διεθνής είναι top αμυντικός στο ευρωπαϊκό επίπεδο, πολύ καλός στο transition και θα προσθέσει σουτ και (δυσεύρετη στη συγκεκριμένη λίγκα) εμπειρία.
Στα γκαρντ συναντάμε τον σπουδαίο Μαρκίς Ριντ. Αν δεν σας λέει και πολλά το όνομά του να σας πληροφορήσουμε πως είναι ο δύο φορές MVP του τουρκικού πρωταθλήματος και ένα παιδί που μπορεί να βάλει 25 πόντους σε κάθε, μα κάθε ματς.
Και όσο μεταφερόμαστε στη frontcourt της ομάδας, το πράγμα (μας) ζορίζει. Πολύ: Ματέους Πονίτκα (ο… γνωστός), Ντέιμιεν Ίνγκλις (ένα παιδί με ασύλληπτα σωματικά προσόντα, καλό σουτ για ψηλός και 2 φορές πρωταθλητής Eurocap με Μονακό και Γκραν Κανάρια), Αϊζάιακ Μάικ (η επιτομή του “stretch-4”), Τρέβιον Γουίλιαμς (τρομερή ανανέωση για το ποιοτικότερο, ίσως, «5άρι» όλου του Eurocup) και Τάιλερ Κάβανο (ναι, ναι, αυτός που έπαιζε στην Ζαλγκίρις). Πάει να πει μια πεντάδα παικτών στις θέσεις των SF/PF/C που άνετα στεκόταν σε μικρομεσαία ομάδα της Euroleague και δίνει τρομερή ευελιξία στον Τζόρτζεβιτς στους ψηλούς, προκειμένου να παίξει ό,τι σχήμα θέλει ανάλογα με την εξέλιξη της εκάστοτε αναμέτρησης.
Ακόμα και πιο «βαθιά» στον πάγκο να πάει κανείς δε θα δει μια σειρά από… nobodies, αλλά ονόματα όπως ο Κενάν Σιπάχι, Ντέιβιντ Ντιλέο, Μαξίμ Μουτάφ, Ισμέτ Ακπινάρ κ.α. «Παιγμένοι» αθλητές, δηλαδή, που ξέρουν τι να κάνουν προκειμένου να τρέξουν το second unit της Μπαχτσεσεχίρ και να διοργανώσουν ευχάριστες- ή και όχι- αγωνιστικές κηδείες.
Η τουρκική ομάδα παρουσιάζεται ως 3ο ή 4ο φαβορί στα μέρη μας, πίσω από τους δύο της Θεσσαλονίκης και μαζί με την Χαποέλ Ιερουσαλήμ. Όμως μία πιο προσεκτική «ανάγνωση» του ρόστερ της μάλλον δε δικαιολογεί το γιατί δεν είναι στο πρώτο tier.
Προφανώς και μπορεί ο Σάσα να τα κάνει μαντάρα (δε θα είναι η πρώτη φορά που του συμβαίνει κάτι τέτοιο σε σύλλογο, άλλωστε…) ή να μην «κολλήσουν» οι παίκτες μεταξύ τους και να είναι ένα δυσλειτουργικό σύνολο. Το ίδιο ισχύει, όμως, και για τους δικούς μας, όσο κι αν θέλουμε να τους δούμε να θριαμβεύουν στο τέλος.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: σημαίνει πως ΠΑΟΚ και Άρης πρέπει να φοβούνται την Μπαχτσεσεχίρ; Σε καμία περίπτωση. Και τα δικά τους σύνολα είναι, για τη δεύτερη τη τάξει ευρωπαϊκή διοργάνωση, οριακά πυρηνικά. Και οι δύο έχουν, επίσης, λαμπερά ονόματα στους πάγκους τους.
Και, εξίσου σημαντικό, διαθέτουν και το παθιασμένο κοινό που μπορεί να κάνει, από την πλευρά του, την υπέρβαση.
Ναι, μιλάμε γι’ αυτούς που (ελπίζουμε ότι θα) μαζεύονται στα πέριξ του Λευκού Πύργου ολοένα και συχνότερα όσο φτάνουμε προς το τέλος της σεζόν.
Η απόλυτη εγχώρια Μπασκετομάνα επέστρεψε και αυτό, δεν μπορεί, ζεσταίνει την ψυχή των πάντων. Ταυτόχρονα, ευχόμαστε να παγώσει εκείνη των Τούρκων.
Το σενάριο για διπλούς τελικούς Άρη-ΠΑΟΚ είναι ονειρώδες και…
Ονειρώδες και…
Ξέρετε κάτι;
Και έτοιμο.
Στο μυαλό μας, τουλάχιστον.
Ρε διάολε, πόσο ν’ απέχει η πράξη;
