Ο Πατ Μπέβερλι έβαλε ξανά στο τραπέζι μια συζήτηση που επιστρέφει διαρκώς: όχι αν οι NBA stars έχουν το ταλέντο για να παίξουν στην Ευρώπη, αλλά αν μπορούν να προσαρμοστούν σε ένα μπάσκετ που απαιτεί κάτι διαφορετικό από αυτούς.
«Υπάρχουν σούπερ σταρ του NBA που δεν θα μπορούσαν να παίξουν στην Ευρώπη». Η δήλωση του Πατ Μπέβερλι στην εκπομπή του Θανάση Αντετοκούνμπο, “Thanalysis”, είναι από αυτές που εύκολα προκαλούν αντιδράσεις, ειδικά όταν προέρχεται από έναν παίκτη με 12 χρόνια στο NBA και σημαντική ευρωπαϊκή εμπειρία, από τον Ολυμπιακό και τη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης μέχρι τη Χάποελ Τελ Αβίβ και τον ΠΑΟΚ. Μόνο που ο 38χρονος Αμερικανός δεν μίλησε για έλλειψη ποιότητας. Μίλησε για νοοτροπία, εκεί όπου βρίσκεται και το πραγματικό ενδιαφέρον της συζήτησης.
Το ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν ζητά απαραίτητα από έναν παίκτη να είναι λιγότερο ταλαντούχος ή λιγότερο δημιουργικός, αλλά του ζητά να λειτουργήσει μέσα σε διαφορετικό πλαίσιο. Ο προπονητής έχει μεγαλύτερο έλεγχο, η τακτική έχει συχνά μεγαλύτερο βάρος κι η ομάδα βρίσκεται πάνω από την ατομική παραγωγή. Ο ίδιος ο Μπέβερλι περιέγραψε την Ευρώπη σαν ένα περιβάλλον όπου μπορεί ακόμη και η απόφαση για το πότε θα εκτελεστεί ένα σουτ να αποτελεί μέρος ενός συγκεκριμένου αγωνιστικού πλάνου.
Επίσης, οι διαφορές δεν είναι μόνο θέμα φιλοσοφίας. Στο ευρωπαϊκό μπάσκετ το παιχνίδι διαρκεί 40 αντί για 48 λεπτά, το γήπεδο είναι ελαφρώς μικρότερο, η γραμμή του τριπόντου βρίσκεται πιο κοντά, ενώ δεν υπάρχει ο περιορισμός των τριών δευτερολέπτων για τον αμυνόμενο μέσα στη ρακέτα. Πρόκειται για λεπτομέρειες που επηρεάζουν το spacing, τις άμυνες και τελικά τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται τα πλεονεκτήματα. Αυτός είναι και ο λόγος που η κουβέντα δεν μπορεί να καταλήξει τόσο εύκολα στο «ο τάδε NBAer θα διέλυε την Ευρώπη». Πιθανότατα οι πραγματικά κορυφαίοι θα έβρισκαν τον τρόπο να προσαρμοστούν. Το ερώτημα είναι πόσο γρήγορα και σε ποιον βαθμό.
Ένας παίκτης που έχει συνηθίσει να έχει την μπάλα στα χέρια του, να δημιουργεί μέσα από μεγαλύτερους χώρους και να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, μπορεί στην Ευρώπη να χρειαστεί να παίξει περισσότερα λεπτά χωρίς την μπάλα, να αποδεχθεί έναν αυστηρότερο ρόλο και να αντιμετωπίσει άμυνες που έχουν σχεδιαστεί περισσότερο για να καταστρέψουν την ατομική δημιουργία. Το έχουμε δει άλλωστε ακόμη και με την Team USA. Οι NBA stars χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν στους κανόνες και στις απαιτήσεις των κανονισμών της FIBA, παρότι το επίπεδο του ατομικού ταλέντου τους δεν αμφισβητείται.
Σε όλο αυτό υπάρχει μια ειρωνεία: την ώρα που συζητάμε αν οι NBA stars μπορούν να προσαρμοστούν στην Ευρώπη, η ίδια η Ευρώπη έχει αποδείξει ότι μπορεί να παράγει παίκτες που προσαρμόζονται στο NBA και φτάνουν μέχρι την κορυφή του. Γιόκιτς, Ντόντσιτς και Γιάννης είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, σε ένα NBA που τα τελευταία χρόνια έχει επηρεαστεί έντονα από την ευρωπαϊκή σχολή. Ενδεχομένως, λοιπόν, η σωστή ερώτηση δεν είναι αν μπορούν να παίξουν στην Ευρώπη. Οι περισσότεροι, πιθανότατα, μπορούν. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο αν μπορούν να παίξουν με τους όρους της Ευρώπης κι αυτό, τελικά, είναι πολύ διαφορετικό πράγμα.