Ο Κάιρι Ίρβινγκ προβληματίζεται για την εξέλιξη του NBA, την επιρροή των social media και του στοιχηματισμού, αλλά και την πίεση που συνοδεύει πλέον τους παίκτες. Μήπως, στην προσπάθεια να γίνουν όλα πιο αποτελεσματικά κι εμπορικά, χάνεται κάτι από τη μαγεία του παιχνιδιού;
Ο Κάιρι Ίρβινγκ δεν είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θα συμφωνήσεις απαραίτητα σε όλα. Αυτήν τη φορά, όμως, ο προβληματισμός του για το σύγχρονο NBA αξίζει μια δεύτερη σκέψη.
Ο 34χρονος γκαρντ, μιλώντας στους δημοσιογράφους, μετά την προπόνηση των Ντάλας Μάβερικς, αναφέρθηκε στις αλλαγές που έχει παρατηρήσει από το 2011, όταν μπήκε στη λίγκα ως το Νο. 1 του draft. «Δεν είναι το ίδιο NBA με εκείνο που ερωτεύτηκα ως παιδί», παραδέχθηκε, αναφερόμενος στην εξάπλωση των social media και του στοιχηματισμού.
Η τοποθέτησή του δεν ήταν μια απλή έκφραση νοσταλγίας. Ο Ίρβινγκ αναγνώρισε ότι το άθλημα εξελίσσεται, χωρίς να θεωρεί αυτήν την εξέλιξη απαραίτητα αρνητική. Εκείνο που τον απασχολεί είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο καλούνται πλέον να αγωνίζονται οι παίκτες.
«Το παιχνίδι έχει αλλάξει. Έχει γίνει λιγότερο ανθρώπινο, περισσότερο ρομποτικό», είπε χαρακτηριστικά. Και κάπως έτσι έθεσε ένα ερώτημα που ξεπερνά τα όρια του παρκέ: μήπως, μαζί με όλα όσα κέρδισε το NBA τα τελευταία χρόνια, κινδυνεύει να χάσει και κάτι από την ψυχή του;
Όταν το παιχνίδι γίνεται περιεχόμενο
Κάθε κατοχή μπορεί να γίνει viral, κάθε λάθος αφορμή για διαδικτυακή κριτική και κάθε κακή εμφάνιση αντικείμενο ατελείωτων συζητήσεων. Οι παίκτες δεν κρίνονται μόνο για όσα κάνουν στο παρκέ, αλλά βρίσκονται διαρκώς εκτεθειμένοι σε ένα κοινό που σχολιάζει κάθε τους κίνηση.
Την ίδια στιγμή, ο στοιχηματισμός έχει αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο ένα μέρος των φιλάθλων παρακολουθεί τους αγώνες. Οι πόντοι ενός παίκτη, τα ριμπάουντ και οι ασίστ μπορεί να αποκτήσουν μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεσμα ή την ίδια την εξέλιξη μιας αναμέτρησης.
Ο Ίρβινγκ στάθηκε και σε αυτήν τη διαφορά σε σχέση με τα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Όπως εξήγησε, το 2011 δεν υπήρχαν οι ίδιες ενημερώσεις και συζητήσεις για τον στοιχηματισμό, ενώ η ψυχική υγεία παρέμενε ένα θέμα για το οποίο σπάνια γινόταν ανοιχτός διάλογος.
Η εμπορική ανάπτυξη κι η ψηφιακή προβολή έχουν αναμφίβολα φέρει το NBA πιο κοντά σε εκατομμύρια ανθρώπους. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το παιχνίδι αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως περιεχόμενο προς κατανάλωση κι ο αθλητής ως μόνιμος πρωταγωνιστής ενός reality χωρίς τέλος.
Η πίεση που δεν σταματά με τη λήξη
Η καθημερινότητα ενός παίκτη του NBA δεν περιορίζεται στους αγώνες και στις προπονήσεις. Η φυσική προετοιμασία, οι ατελείωτες ώρες δουλειάς κι η ανάγκη να βρίσκεται διαρκώς σε υψηλό επίπεδο συνοδεύονται πλέον από την έκθεση στα μέσα ενημέρωσης και στα social media.
Ο ίδιος ο Ίρβινγκ περιέγραψε αυτήν την πραγματικότητα, αναφερόμενος στις απαιτήσεις που συνοδεύουν το πρόγραμμα του NBA, από την προπόνηση με βάρη μέχρι τις ώρες προετοιμασίας που δεν βλέπει το κοινό. Το ερώτημα που έθεσε ήταν αποκαλυπτικό: «Αγαπώ το παιχνίδι και τον ανταγωνισμό. Αγαπώ, όμως, όλη αυτήν τη φασαρία που τα συνοδεύει;»
Η διάκριση έχει σημασία. Άλλο η αγάπη για το ίδιο το άθλημα και άλλο η αποδοχή όλων όσων έχουν προστεθεί γύρω από αυτό. Οι παίκτες καλούνται να διαχειρίζονται διαρκώς την εικόνα τους, την κριτική και τις απαιτήσεις ενός περιβάλλοντος που δεν σταματά όταν τελειώνει ο αγώνας.
Γιατί ο Ίρβινγκ δεν βλέπει τον εαυτό του στα 42
Οι σκέψεις αυτές συνδέονται άμεσα και με το μέλλον του. Ο Ίρβινγκ ξεκαθάρισε ότι δεν φαντάζεται τον εαυτό του να αγωνίζεται στο NBA μέχρι τα 42 ή τα 43 του χρόνια, όπως ο ΛεΜπρόν Τζέιμς. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι σχεδιάζει να αποσυρθεί άμεσα.
«Το μπάσκετ είναι μια αιώνια φλόγα», ανέφερε, εξηγώντας ότι θα παραμείνει κοντά στο παιχνίδι και μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας. Όπως παραδέχθηκε, πάντως, η εξέλιξή του ως ανθρώπου έχει μεγαλύτερη σημασία από την εξέλιξή του αποκλειστικά ως μπασκετμπολίστα.
Ο Ίρβινγκ αναγνωρίζει τη διάρκεια και την πορεία παικτών όπως ο ΛεΜπρόν Τζέιμς, ο Στεφ Κάρι, ο Κέβιν Ντουράντ και ο Τζέιμς Χάρντεν, τους οποίους για χρόνια έβλεπε σαν μεγαλύτερους αδελφούς. Δεν θεωρεί, ωστόσο, ότι χρειάζεται να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή.
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα διάσταση της συζήτησης: η επιτυχία δεν μετριέται απαραίτητα με το πόσο θα παραμείνει κάποιος στο κορυφαίο επίπεδο, αλλά και με το πώς θέλει να ζήσει τα χρόνια που ακολουθούν.
Το NBA χρειάζεται να ξαναβρεί τη μαγεία του;
Κάθε γενιά εξιδανικεύει το μπάσκετ με το οποίο μεγάλωσε. Το σημερινό NBA διαθέτει κορυφαίους παίκτες, εντυπωσιακό ταλέντο και αγωνιστικό επίπεδο που δύσκολα αμφισβητείται. Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο παρελθόν για να απολαύσουμε το άθλημα.
Αυτό που αξίζει να αναρωτηθούμε είναι αν, στην προσπάθεια να γίνουν όλα πιο μετρήσιμα, εμπορικά και αποτελεσματικά, περιορίζεται ο χώρος για την ανθρώπινη πλευρά του παιχνιδιού.
Ίσως, λοιπόν, ο Ίρβινγκ να μην έχει δίκιο σε όλα. Δεν ισχυρίζεται, άλλωστε, ότι κάθε αλλαγή είναι κακή. Επισημαίνει, όμως, ότι άλλο να αγαπάς το μπάσκετ και άλλο να αγαπάς όλο το περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί γύρω του.
Αυτό είναι και το ερώτημα που μένει: όταν το περιτύλιγμα γίνεται εξίσου σημαντικό με το ίδιο το παιχνίδι, μήπως χάνεται ένα κομμάτι από τη μαγεία που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να το ερωτευτούν;