Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε από τη διαβασμένη Χάποελ στο “T-Center” (81-91) και το 5Χ5 του ξεκινήματος, με δεδομένες τις πολλές απουσίες, αλλά και την τωρινή φάση της σεζόν, ήταν ένα «παράλογο» που κάποια στιγμή θα «έσπαγε». Ωστόσο, οι «πράσινοι» έχουν ουκ ολίγους λόγους να αισιοδοξούν για τη συνέχεια.
Ο Παναθηναϊκός είχε καταφέρει μέσα σε πέντε αγωνιστικές να κάνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να παρουσιάζει ως… φυσιολογική την κυριαρχία του και να μοιάζει «ανίκητος». Κέρδιζε κάθε αντίπαλο, περιόριζε δραστικά τα επιθετικά «όπλα» όποιου βρισκόταν στον… δρόμο του (βλ. κατά σειρά τους Ναντίρ Ίφι, Πάτι Μιλς, Γιαμ Μάνταρ, Ουέιντ Μπόλντγουιν, Τέιλεν Χόρτον Τάκερ και Κάρλικ Τζόουνς) και έδινε την αίσθηση ότι μπορούσε να βρίσκει «απαντήσεις» σε κάθε συνθήκη και κάθε πρόβλημα. Ακόμα και όταν οι απουσίες μεγάλωναν ή αυξάνονταν, ακόμα και όταν η δική του επίθεση δεν λειτουργούσε όπως θα ήθελε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Το 5Χ5 ήταν ένα εξαιρετικό νέο για το ξεκίνημα της regular season. Κυρίως, όμως, ήταν εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. Με αρχές, κορμιά που… έμπαιναν στη «φωτιά», συνεργασία και αμυντική προσήλωση που επέτρεπε στο «τριφύλλι» να καθορίζει τους όρους. Η Φενέρμπαχτσε δυσκολεύτηκε στην Αθήνα, η Παρτιζάν έμεινε στους 55 πόντους στο Βελιγράδι και μια ομάδα με τεράστιο επιθετικό ταλέντο άρχισε να ξεχωρίζει για όσα έκανε στην άλλη πλευρά του παρκέ.
Μόνο που βρισκόμαστε ακόμα στον Οκτώβριο. Οι «πράσινοι» μαθαίνουν τις απαιτήσεις του προπονητή τους, «χτίζουν» και «χτίζονται» ενόψει συνέχειας και προσπαθούν να αποκτήσουν σταθερές συνήθειες (και μάλιστα «καλές συνήθειες») μέσα σε συνεχόμενα παιχνίδια. Παράλληλα, απέναντι στο καλοστημένο σύνολο του Δημήτρη Ιτούδη έλειπαν ο Κέντρικ Ναν, ο Κώστας Σλούκας, ο Ίζακ Μπόνγκα και ο Νίκος Ρογκαβόπουλος. Η απαίτηση να συνεχιστεί επ’ αόριστον η ίδια εικόνα, χωρίς διακυμάνσεις, είχε κάτι… παράλογο.
Άλλωστε, η ποιότητα ενός ρόστερ δεν εξασφαλίζει από μόνη της την ίδια απόδοση κάθε βράδυ. Η συνεννόηση δοκιμάζεται περισσότερο όταν ο αντίπαλος έχει έξυπνο και μελετημένο σχέδιο, τις φορές που οι πρώτες επιλογές δεν αποδίδουν. Εκεί φαίνεται πόσο έχουν αφομοιωθεί οι κανόνες, πόσο γρήγορα γίνονται οι προσαρμογές και πόσες εναλλακτικές υπάρχουν διαθέσιμες.
Ο φετινός Παναθηναϊκός, βέβαια, έχει ήδη δείξει πολλά σε αυτούς τους τομείς, όμως η σταθερότητά του εξακολουθεί να «χτίζεται». Οι παίκτες του συνεχίζουν να μαθαίνουν, να βελτιώνονται, να προσαρμόζονται σε απαιτήσεις και «θέλω».
Η ομάδα του Ιτούδη ανέδειξε ακριβώς αυτή τη δυσκολία, που είναι δεδομένη στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Η Χάποελ ήρθε διαβασμένη στην Αθήνα απέναντι στις αμυντικές αλλαγές, βρήκε τα επιθυμητά mismatches και αξιοποίησε την ποιότητά της στο 1vs1. Το «τριφύλλι» δεν πίεσε αρκετά την μπάλα, επέτρεψε εύκολες μεταβιβάσεις και άφησε τους φιλοξενούμενους να νιώσουν άνετα στο glass floor. Όταν μια τόσο ταλαντούχα επίθεση σαν αυτή των Ισραηλινών αποκτά ρυθμό, χρειάζονται πολύ περισσότερα από ορισμένα «συμπαγή» αμυντικά λεπτά για να την περιορίσεις.
Η απόσταση από την προηγούμενη εικόνα αποτυπώνεται στους αριθμούς. Στα πρώτα πέντε παιχνίδια ο Παναθηναϊκός δεχόταν 69,4 πόντους κατά μέσο όρο και κρατούσε τους αντιπάλους του στο 26,8% στο τρίποντο. Η Χάποελ έφτασε στους 91 πόντους με 9/20 τρίποντα (45%). Ταυτόχρονα, οι γηπεδούχοι είχαν μόλις 5/21 πίσω από τα 6,75μ. και έχασαν τη μάχη των ριμπάουντ (+7 οι παίκτες του Ιτούδη). Κάπως έτσι, οι… προϋποθέσεις για ακόμα μία νίκη είχαν αλλάξει δραστικά μέσα στο ματς.
Ασφαλώς, μια τέτοια ήττα δεν «εξηγείται» αποκλειστικά από τις απουσίες, παρά το γεγονός πως οι -4 παίκτες έκαναν ακόμα μεγαλύτερο το… βουνό που είχαν να ανέβουν οι Κυπελλούχοι Ελλάδας. Ωστόσο, οι διαθέσιμοι παίκτες είχαν την ποιότητα να «γράψουν» το 6-0. Όμως, δεν διατήρησαν την απαιτούμενη συγκέντρωση και έδωσαν πόντους κόντρα στους… κανόνες τους. Η «δικαιολογημένη» πρώτη απώλεια έχει αυτή την έννοια: βγάζει μπασκετική λογική μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες. Δεν απαλλάσσει κανέναν από την ευθύνη για όσα μπορούσε να κάνει καλύτερα.
Εδώ, πάντως, έχει ενδιαφέρον και η… αντίδραση των αποδυτηρίων. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο, που είχε 22 πόντους, 4 ριμπάουντ και 4 ασίστ, δήλωσε: «Χάσαμε, είμαστε έξαλλοι, αλλά είναι μια “καλή” ήττα γιατί έρχεται στην αρχή της σεζόν». Η απογοήτευση του «Σίσκο» δείχνει πόσο ψηλά έχουν βάλει οι ίδιοι οι παίκτες τον πήχη. Η χρησιμότητά της εξαρτάται από το αν θα μετατραπεί σε μεγαλύτερη προσοχή στην επόμενη προπόνηση και στο επόμενο παιχνίδι, πράγμα που με τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο θα πρέπει να θεωρείται μάλλον βέβαιο.
Επί της ουσίας, οι λόγοι αισιοδοξίας είναι συγκεκριμένοι και φανεροί. Ο «Ζοτς» έχει ήδη παρουσιάσει μια αναγνωρίσιμη αμυντική… ταυτότητα και οι παίκτες του έχουν αποδείξει ότι μπορούν να την υπηρετήσουν. Η επιστροφή σε αυτή τη λειτουργία και τη «σκληράδα» των πρώτων αγωνιστικών περνάει από την πίεση, τις σωστές βοήθειες και την ολοκλήρωση των κατοχών. Υπάρχει ένα χειροπιαστό σημείο αναφοράς, πάνω στο οποίο μπορεί να συνεχιστεί η δουλειά και να φέρει εκ νέου αποτελέσματα.
Επιπλέον, οι επιστροφές προσθέτουν διαφορετικές δυνατότητες. Ο Κέντρικ Ναν δίνει προσωπικό σκορ υψηλότατου επιπέδου, ο Κώστας Σλούκας δημιουργία, ο Ίζακ Μπόνγκα άμυνα σε… κοντούς και ψηλούς και ο Νίκος Ρογκαβόπουλος σουτ. Οι δύο γκαρντ ετοιμάζονται να επανέλθουν, καθώς όλα δείχνουν πως θα είναι διαθέσιμοι απέναντι στην Μπασκόνια την Πέμπτη (22/10), ενώ παραμένει ανοιχτό αν θα αγωνιστούν με το Περιστέρι την Κυριακή (18/10). Ο Παναθηναϊκός περιμένει επίσης τον Μπόνγκα και επανεκτιμά καθημερινά την κατάσταση του «Ρόγκα».
Το εντός έδρας παιχνίδι με τους Βάσκους είναι ένα βατό, «must win» ματς και μια άμεση ευκαιρία επιστροφής στις νίκες. Το ουσιαστικό ζητούμενο, όμως, είναι να επανέλθει η συνέπεια που έκανε τόσο πειστικό το ξεκίνημα.
Οι πέντε πρώτες εμφανίσεις έδειξαν πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει αυτό το σύνολο και ουσιαστικά η 6η υπενθύμισε πόση καθημερινή δουλειά χρειάζεται για να μένει εκεί, ιδίως όταν οι διαθέσιμες λύσεις περιορίζονται και βασικοί πρωταγωνιστές βρίσκονται μακριά από την καλή τους βραδιά (όπως ο Νάιτζελ Χέις – Ντέιβις, που αυτή τη φορά είχε 3/13 σουτ και 3 λάθη).