Γιώργος Κυριακίδης

20.08.2026

Η μεταγραφή του Τσέντι Όσμαν στον ΠΑΟΚ δεν αποτελεί απλώς τη μεγαλύτερη οικονομική κίνηση στην ιστορία του «Δικεφάλου». Με βάση τα ποσά που έχουν δημοσιοποιηθεί, μπαίνει απευθείας στη συζήτηση για τα μεγαλύτερα συμβόλαια που έχουν δοθεί ποτέ στην Ευρώπη από ομάδα η οποία, τη στιγμή της συμφωνίας, δεν αγωνιζόταν στη EuroLeague.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Το οικονομικό σκέλος της τριετούς συμφωνίας δεν δημοσιοποιήθηκε, ωστόσο διαφορετικές πηγές συγκλίνουν σε 9 εκατομμύρια ευρώ για τον παίκτη, δηλαδή περίπου 3 εκατ. ετησίως, ενώ άλλα 2 εκατ. ευρώ καταβλήθηκαν στον Παναθηναϊκό για την αποδέσμευσή του. Συνεπώς, το συνολικό κόστος της μεταγραφής για τον ΠΑΟΚ φτάνει περίπου στα 11 εκατ. ευρώ.

Το πλαίσιο κάνει την κίνηση ακόμη πιο εντυπωσιακή. Ο Όσμαν αφήνει τον Παναθηναϊκό και τη EuroLeague για έναν ΠΑΟΚ που έχει ενταχθεί στο EuroCup 2026-27. Ανεξαρτήτως των στόχων της ομάδας της Θεσσαλονίκης για συμμετοχή στην κορυφαία διοργάνωση για πρώτη φορά μετά τη σεζόν 2001-02, τα τελευταία χρόνια είναι μάλλον ασυνήθιστο για έναν βασικό παίκτη με συμβόλαιο σε ομάδα που διεκδικεί τον τίτλο να επιλέγει να αποχωρήσει.

About ΑΝΑΛΥΣΗ

Ο «Air Senegal» προσγειώνεται στον Ολυμπιακό: Η διαδρομή που διαμόρφωσε τον Εμπαγέ Εντιαγέ

Το φιλόδοξο σχέδιο της B.LEAGUE που θέλει ν’αλλάξει τις ισορροπίες στο παγκόσμιο μπάσκετ

Το μέγεθος της συμφωνίας Όσμαν-ΠΑΟΚ γίνεται περισσότερο αντιληπτό όταν συγκριθεί όχι με τα σημερινά συμβόλαια της EuroLeague, αλλά με τις μεγαλύτερες οικονομικές υπερβάσεις που έχουν πραγματοποιήσει ομάδες του EuroCup, του παλιού Κυπέλλου Σαπόρτα, του EuroChallenge ή άλλες ευρωπαϊκές ομάδες εκτός της κορυφαίας διοργάνωσης.

Τρία εκατομμύρια καθαρά τον χρόνο για παίκτη ομάδας EuroCup ακούγονται σχεδόν πρωτοφανή. Δεν είναι όμως.

Η ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ είναι γεμάτη από περιόδους κατά τις οποίες σύλλογοι με μεγάλη οικονομική επιφάνεια επιχείρησαν να παρακάμψουν την αθλητική ιεραρχία. Η Ιταλία των τελών του ’80 και των αρχών του ’90, ο Παναθηναϊκός των Γιαννακόπουλων, η ρωσική έκρηξη του 2008, η Βίρτους Μπολόνια στην προσπάθεια επιστροφής της στην ελίτ και πιο πρόσφατα η Χάποελ Τελ Αβίβ αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, τα χρήματα ήταν ακόμη περισσότερα.

Τι ακριβώς συγκρίνουμε

Το κριτήριο είναι συγκεκριμένο: κατά τη σεζόν για την οποία υπογράφηκε το συμβόλαιο, ο σύλλογος δεν έπρεπε να συμμετέχει στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Για αυτό μπορούν να συμπεριληφθούν ομάδες του Κυπέλλου Κυπελλούχων, του Κόρατς, του Σαπόρτα, του EuroCup ή του EuroChallenge, αλλά όχι σύλλογοι που εκείνη τη χρονιά έπαιζαν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών/FIBA European League ή στη σημερινή EuroLeague.

Οι σημερινές αξίες που αναφέρονται παρακάτω είναι απλές προσεγγίσεις αγοραστικής δύναμης και όχι οικονομική αποτίμηση των συμβολαίων.

Η Ρόμα άνοιξε τον δρόμο: Ντάνι Φέρι, 1989

Πριν από τη Χίμκι, τη Βίρτους και τους σύγχρονους συλλόγους με τεράστια budgets υπήρξε η Μεσατζέρο Ρόμα.

Το 1989, ο Ντάνι Φέρι μόλις είχε επιλεγεί στο Νο2 του NBA Draft. Οι Λος Άντζελες Κλίπερς περίμεναν ότι θα αποτελούσε κομβικό κομμάτι του μέλλοντός τους. Ωστόσο, εκείνος πήγε στη Ρώμη.

Οι πρώτες αμερικανικές αναφορές μιλούσαν για τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δολάρια, αλλά η Washington Post κατέγραψε αργότερα ότι η Il Messaggero τον πλήρωσε 2 εκατ. δολάρια για τη σεζόν. Σε σημερινή αγοραστική δύναμη, το ποσό αντιστοιχεί σε 4,5 εκατ. ευρώ.

Σημαντικό στοιχείο: δεν επρόκειτο για έναν παλαίμαχο NBAer που αναζητούσε το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας του. Ο Φέρι ήταν 22 ετών και, θεωρητικά, θα έβρισκε δουλειά σχεδόν σε οπιαδήποτε ομάδα της λίγκας.

Μπράιαν Σο – Ρόμα, 1989

Την ίδια περίοδο η Ρόμα πήρε και τον Μπράιαν Σο από τους Μπόστον Σέλτικς.

Ο ατζέντης του, Λέοναρντ Αρμάτο, επιβεβαίωσε στην UPI ότι η συμφωνία έφτανε σχεδόν τα 2 εκατ. δολάρια για δύο χρόνια, με δυνατότητα επιστροφής στο NBA.

Ο μέσος όρος ήταν περίπου 1 εκατ. δολάρια ανά σεζόν, πάνω από 2,2 εκατ. ευρώ σε σημερινή αγοραστική δύναμη.

Η σημασία των δύο υποθέσεων βρίσκεται κυρίως στο μήνυμα που έστειλαν: μια ευρωπαϊκή ομάδα εκτός της κορυφαίας διοργάνωσης μπορούσε να ανταγωνιστεί το NBA για παίκτες που βρίσκονταν ακόμη στην αρχή της καριέρας τους.

Ντίνο Ράτζα – Ρόμα, 1990

Το επόμενο καλοκαίρι, η Ρόμα ανέβασε τον πήχη πολύ περισσότερο.

Ο Ντίνο Ράτζα βρισκόταν προ των πυλών των Μπόστον Σέλτικς, αλλά η ιταλική ομάδα του προσέφερε ένα οικονομικό πακέτο που άλλαξε την απόφασή του.

Οι ιστορικές αναφορές τοποθετούν τη συμφωνία στα 15-18 εκατ. δολάρια για πέντε χρόνια, ενώ οι αποδοχές του αναφέρονταν επίσης στις 3,6 δισ. ιταλικές λιρέτες ετησίως.

Ουσιαστικά, η Ρόμα της εποχής λειτουργούσε όπως η Χίμκι σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα: χρησιμοποιούσε την οικονομική της υπεροχή για να αποκτήσει παίκτες που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα βρίσκονταν στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση ή στο NBA.

Ρικ Μαχόρν – Ρόμα, 1991

Η Ρόμα δεν σταμάτησε στον Ράτζα.

Ο Ρικ Μαχόρν, πρωταθλητής NBA το 1989 με τους Ντιτρόιτ Πίστονς, πήγε επίσης στην ιταλική πρωτεύουσα. Ρεπορτάζ της εποχής που αναδημοσιεύτηκε μεταγενέστερα τοποθετεί τον μισθό του περίπου στα 2 εκατ. δολάρια για μία σεζόν.

Το πακέτο περιλάμβανε και παροχές όπως κατοικία, αυτοκίνητο, έπιπλα και πληρωμένους λογαριασμούς.

Τόνι Κούκοτς – Μπενετόν Τρεβίζο, 1991

Η συμφωνία του Τόνι Κούκοτς είναι ίσως η εντυπωσιακότερη ολόκληρης της λίστας όταν συνυπολογιστεί η εποχή στην οποία υπογράφηκε.

Ο Κροάτης είχε μόλις κυριαρχήσει στην Ευρώπη με τη Γιουγκοπλάστικα, κατακτώντας τρεις συνεχόμενες φορές το Κύπελλο Πρωταθλητριών, ενώ οι Σικάγο Μπουλς είχαν ήδη αποκτήσει τα δικαιώματά του στο NBA.

Ωστόσο, η Μπενετόν Τρεβίζο τον έπεισε να παραμείνει στην Ευρώπη.

Οι Los Angeles Times ανέφεραν ότι, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα στην Ιταλία, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο 16,6 εκατ. δολαρίων. Οι Μπουλς είχαν μάλιστα ενημερωθεί ότι η πραγματική διάρκεια ίσως ήταν έξι χρόνια. Για τη σύγκριση, όμως, η ασφαλέστερη βάση είναι το δημοσιευμένο $16,6 εκατ. για 5 χρόνια.

Αυτό σημαίνει περίπου 3,32 εκατ. δολάρια ανά σεζόν, δηλαδή 6,8-7 εκατ. ευρώ σε σημερινή αγοραστική δύναμη, ενώ ολόκληρη η πενταετής συμφωνία αντιστοιχεί σε ποσό άνω των 30 εκατ. σημερινών ευρώ.

Το εντυπωσιακό στοιχείο ήταν ότι η Μπενετόν δεν βρισκόταν τότε σε καμία ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Ο Κούκοτς βέβαια δεν εξάντλησε τη συμφωνία. Δύο χρόνια αργότερα μετακόμισε στο Σικάγο και άρχισε το δεύτερο μεγάλο κεφάλαιο της καριέρας του.

Νίκος Γκάλης – Παναθηναϊκός, 1992

Το καλοκαίρι του 1992 ήρθε η ελληνική μεταγραφή που άλλαξε τα δεδομένα.

Ο Νίκος Γκάλης έκλεισε τη μυθική διαδρομή του στον Άρη και υπέγραψε στον Παναθηναϊκό των Παύλου και Θανάση Γιαννακόπουλου.

Η συμφωνία έχει καταγραφεί ως τριετές συμβόλαιο συνολικού ύψους ενός δισεκατομμυρίου δραχμών.

Η σεζόν 1992-93 ήταν η τελευταία μέχρι σήμερα όπου ο Παναθηναϊκός δεν αγωνίστηκε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, ούτε καν στο Κύπελλο Κόρατς όπου οι ελληνικές συμμετοχές περιλάμβαναν ΑΕΚ, Πανιώνιο και Ηρακλή.

Αν μοιράσουμε μαθηματικά το ένα δισεκατομμύριο στις τρεις σεζόν, προκύπτει μέσος όρος 333,3 εκατ. δραχμές ετησίως. Η πραγματική κατανομή δεν ήταν υποχρεωτικά ίση σε κάθε χρονιά, για αυτό ο συγκεκριμένος αριθμός χρησιμοποιείται μόνο για να υπάρχει κοινή βάση σύγκρισης.

Για τα δεδομένα της Ελλάδας του 1992 και ενός Παναθηναϊκού που δεν είχε καν ευρωπαϊκή συμμετοχή, επρόκειτο για οικονομικό σεισμό.

Ντίνο Ράτζα – Παναθηναϊκός, 1997: Ο ακριβότερος στην Ευρώπη

Πέντε χρόνια αργότερα, οι Γιαννακόπουλοι έκαναν ακόμη μία κίνηση που ανήκει στην ίδια ιστορική κατηγορία.

Ο Παναθηναϊκός είχε κατακτήσει την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση το 1996, αλλά η επόμενη αποτυχημένη σεζόν τον έστειλε στο Κύπελλο Σαπόρτα για το 1997-98.

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον πήρε από τους Μπόστον Σέλτικς τον Ντίνο Ράτζα. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1997, τα ΝΕΑ έγραφαν ότι ο Κροάτης είχε συμφωνήσει έναντι 800 εκατ. δραχμών.

Το ίδιο ρεπορτάζ είναι ιδιαίτερα πολύτιμο επειδή προσφέρει σύγκριση με ολόκληρη την τότε ευρωπαϊκή αγορά. Ο Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς της Κίντερ έπαιρνε 2,6 εκατ. δολάρια ετησίως, ο Ντομινίκ Ουίλκινς στη Φορτιτούντο περισσότερα από 2 εκατ. και ο Ντέιβιντ Ρίβερς περίπου 1,5 εκατ. Ο Ράτζα βρισκόταν πάνω από όλους.

Σε δολάρια της εποχής βρίσκονταν κοντά στα $2,9 εκατ.. Σε σημερινή αγοραστική δύναμη, μιλάμε για ποσό άνω των 5 εκατ. ευρώ ανά σεζόν.

Αυτό σημαίνει ότι ο Ράτζα του 1997 ήταν κυριολεκτικά ένας από τους –αν όχι ο– πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες ολόκληρης της ευρωπαϊκής αγοράς, ενώ ο Παναθηναϊκός έπαιζε στη δεύτερη διοργάνωση της FIBA.

Μπάιρον Σκοτ – Παναθηναϊκός, 1997

Στο ίδιο ρόστερ βρέθηκε και ο Μπάιρον Σκοτ.

Τα ΝΕΑ τοποθετούσαν τις ετήσιες αποδοχές του στις 380 εκατ. δραχμές.

Οι Los Angeles Times έδιναν παράλληλα μια διαφορετική εικόνα για τη συνολική δομή της συμφωνίας: διετές deal που μπορούσε να φτάσει περίπου τα $3 εκατ., με option εξόδου έπειτα από την πρώτη σεζόν.

Σκοτ Σκάιλς – ΠΑΟΚ, 1996

Μία από τις πιο εντυπωσιακές κινήσεις του ελληνικού μπάσκετ στα 90s ήταν η απόκτηση του Σκοτ Σκάιλς από τον ΠΑΟΚ το καλοκαίρι του 1996. Ο 32χρονος τότε Αμερικανός γκαρντ ερχόταν στη Θεσσαλονίκη έχοντας πίσω του δέκα σεζόν και περισσότερα από 600 παιχνίδια στο NBA, ενώ κατείχε –και εξακολουθεί να κατέχει– το ιστορικό ρεκόρ των 30 ασίστ σε έναν αγώνα.

Ο ΠΑΟΚ, που εκείνη τη σεζόν θα αγωνιζόταν στο Κύπελλο Κόρατς και όχι στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, του προσέφερε ένα από τα μεγαλύτερα συμβόλαια της εποχής στην Ελλάδα: οι αποδοχές του έχουν καταγραφεί περίπου στις 400 εκατ. δραχμές για μία σεζόν, ποσό που πλησιάζει τα 2,5 εκατ. ευρώ σε σημερινή αγοραστική δύναμη.

Η ιστορία του στον ΠΑΟΚ αποδείχθηκε ακόμη πιο ιδιαίτερη, καθώς ένας τραυματισμός περιόρισε την παρουσία του ως παίκτη και, μετά την αποχώρηση του Μισέλ Γκομέζ, ο Σκάιλς ανέλαβε ουσιαστικά ρόλο παίκτη-προπονητή, οδηγώντας τον Δικέφαλο μέχρι την τρίτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.

Το 2008 η αγορά ξέφυγε

Καμία άλλη χρονιά δεν έδωσε τόσες πολλές περιπτώσεις όσο το 2008.

Το ισχυρό ευρώ, το ρωσικό κεφάλαιο και οι σημαντικές φορολογικές διαφορές επέτρεψαν σε ομάδες εκτός EuroLeague να προσφέρουν σε NBAers καθαρά συμβόλαια που έμοιαζαν αδύνατο να ανταγωνιστούν αρκετές αμερικανικές ομάδες.

Κάρλος Ντελφίνο – Χίμκι

Το πιο ακραίο ίσως συμβόλαιο της σύγχρονης περιόδου ήταν του Κάρλος Ντελφίνο με τη Χίμκι, που τη σεζόν 2008-09 θα αγωνιζόταν στο EuroCup. Σύμφωνα με τη La Naciοn, ο Αργεντινός θα λάμβανε $5.168.000 καθαρά ανά σεζόν, ελεύθερα φόρων, μαζί με αυτοκίνητο και κατοικία.

Με τη μέση ισοτιμία του 2008, αυτό αντιστοιχούσε περίπου σε 3,5 εκατ. ευρώ καθαρά τον χρόνο.

Η συμφωνία είχε τριετές πλαίσιο, αλλά περιλάμβανε δυνατότητα αποχώρησης στο τέλος κάθε σεζόν. Για αυτό, τα περίπου $15,5 εκατ. του deal δεν υπολογίζονται σαν απολύτως εγγυημένο συνολικό ποσό.

Ως ετήσιος μισθός, όμως, ο Ντελφίνο βρίσκεται στην κορυφή της συγκεκριμένης λίστας. Σε σημερινή αγοραστική δύναμη τα $5,168 εκατ. του 2008 αντιστοιχούν περίπου σε €6,7 εκατ. ετησίως.

Μπόστιαν Νάχμπαρ – Ντιναμό Μόσχας

Το ESPN επιβεβαίωσε τη συμφωνία του Νάχμπαρ με σαφήνεια: €9 εκατ. για τρία χρόνια.

Άρα: €3 εκατ. ανά σεζόν. Ακριβώς όσο παίρνει σήμερα ο Όσμαν από τον ΠΑΟΚ.

Η συμφωνία περιλάμβανε NBA buyout και τελικά ο Νάχμπαρ δεν εξάντλησε το συμβόλαιο. Ωστόσο, η αρχική συμβατική αξία ήταν πράγματι €9 εκατ.

Νέναντ Κρστιτς – Τριούμφ Λιουμπέρτσι

Ίσως η πιο εντυπωσιακή περίπτωση από όλες, αν λάβουμε υπόψη το μέγεθος της ομάδας.

Ο Νέναντ Κρστιτς άφησε τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς για την Τριούμφ. Ο ατζέντης του, Μαρκ Κόρνστιν, είπε στο ESPN ότι ο πελάτης του θα λάμβανε  €3 εκατ. καθαρά ετησίως για δύο χρόνια. Συνολικά: €6 εκατ. καθαρά.

Το ESPN σημείωνε μάλιστα ότι, λόγω της ισοτιμίας και του γεγονότος ότι οι φόροι καλύπτονταν στην Ευρώπη, ο Κρστιτς θα χρειαζόταν περίπου $9 εκατ. μικτά στο NBA για να έχει ανάλογο καθαρό εισόδημα.

Χόρχε Γκαρμπαχόσα – Χίμκι

Την ίδια χρονιά η Χίμκι απέκτησε και τον Χόρχε Γκαρμπαχόσα.

Η συμφωνία έχει καταγραφεί στα €6 εκατ. καθαρά για δύο χρόνια. Δηλαδή €3 εκατ. ανά σεζόν.

Και πάλι, ακριβώς το επίπεδο του σημερινού συμβολαίου του Όσμαν.

Τζανέρο Πάργκο – Ντιναμό Μόσχας

Το ESPN κατέγραψε ακόμη μία τεράστια μονοετή συμφωνία.

Ο Τζανέρο Πάργκο, ο οποίος αγωνίστηκε την ίδια σεζόν (2008-09) στον Ολυμπιακό, υπέγραψε στην αρχή της χρονιάς στην Ντιναμό Μόσχας έναντι $3,5 εκατ. καθαρά.

Με την ισοτιμία του 2008 ήταν περίπου €2,4 εκατ. καθαρά.

Έρλ Μπόικινς – Βίρτους Μπολόνια

Και δεν ήταν μόνο οι Ρώσοι. Ο Έρλ Μπόικινς άφησε επίσης το NBA και υπέγραψε στη Βίρτους Μπολόνια για $3,5 εκατ. σε μία σεζόν.

Το ποσό τον έκανε τον πιο ακριβοπληρωμένο παίκτη της ιταλικής λίγκας εκείνη τη σεζόν. Η Βίρτους δεν ήταν στη EuroLeague. Αγωνίστηκε στο EuroChallenge, το οποίο τελικά κατέκτησε.

Τα $3,5 εκατ. ήταν περίπου €2,4 εκατ. τότε.

Άλεν Άιβερσον – Μπεσίκτας, 2010

Δύο χρόνια μετά τη ρωσική έκρηξη, η Μπεσίκτας πέτυχε ίσως τη μεγαλύτερη επικοινωνιακή μεταγραφή της εποχής.

Ο Άλεν Άιβερσον, MVP του NBA, 11 φορές All-Star και ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους παίκτες της γενιάς του, υπέγραψε στην Τουρκία.

Το ESPN κατέγραψε διετή συμφωνία ονομαστικής αξίας $4 εκατ.. Άρα ο μέσος όρος ήταν $2 εκατ. ανά σεζόν, περίπου €1,5 εκατ. με την τότε ισοτιμία.

Υπήρχαν επιμέρους διαφοροποιήσεις εγγυημένων αποδοχών και bonus, για αυτό τα τέσσερα εκατομμύρια πρέπει να παρουσιάζονται ως ονομαστική συνολική αξία και όχι ως ποσό που εισπράχθηκε στο σύνολό του.

Σε σημερινή αγοραστική δύναμη, τα $2 εκατ. του 2010 αντιστοιχούν περίπου σε €2,55 εκατ. ετησίως.

Ντερόν Ουίλιαμς – Η εξαίρεση του lockout

Το 2011 η Μπεσίκτας έκανε κάτι ακόμη πιο εντυπωσιακό.

Ο Ντερόν Ουίλιαμς, τότε ένας από τους καλύτερους point guards του NBA, συμφώνησε για $5 εκατομμύρια. Το ποσό επιβεβαιώθηκε από το ESPN.

Ωστόσο, δεν πρέπει να μπει στην κανονική κατάταξη. Ήταν συμβόλαιο ειδικά για το NBA lockout. Ο Ουίλιαμς είχε δικαίωμα να επιστρέψει άμεσα στους Νετς μόλις έληγε η στάση εργασίας και τελικά δεν εισέπραξε τα ονομαστικά $5 εκατ. μιας πλήρους σεζόν.

Τάιρις Ράις – Χίμκι, 2014

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις παίκτη που άφησε την κορυφαία διοργάνωση για τα χρήματα και το project μιας ομάδας EuroCup ήταν ο Τάιρις Ράις. Το καλοκαίρι του 2014 είχε μόλις οδηγήσει τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στην κατάκτηση της EuroLeague και είχε αναδειχθεί MVP του Final Four.

Κι όμως, αντί να παραμείνει στην πρωταθλήτρια Ευρώπης ή να πάει σε άλλον μεγάλο σύλλογο EuroLeague, επέλεξε τη Χίμκι.

Η AS τοποθετούσε τις αποδοχές του περίπου στα €2,5 εκατ. ανά σεζόν. Με δεδομένη την τριετή συμφωνία, η ονομαστική συνολική αξία κινείται περίπου στα €7,5 εκατ.

Η Χίμκι κατέκτησε το EuroCup εκείνη τη σεζόν και ο Ράις πρόσθεσε ακόμη ένα μεγάλο ευρωπαϊκό τρόπαιο στο βιογραφικό του.

Μίλος Τεόντοσιτς – Βίρτους Μπολόνια, 2019

Το 2019 η Βίρτους Μπολόνια αποφάσισε να αγοράσει έναν πρώην σταρ της EuroLeague πριν ακόμη επιστρέψει εκεί. Από την άλλη, ο Μίλος Τεόντοσιτς άφησε τους Λος Άντζελες Κλίπερς και επέλεξε τη Βίρτους, παρότι η ομάδα αγωνιζόταν στο EuroCup.

Τα αρχικά δημοσιεύματα ανέβαζαν τη συμφωνία ακόμη και στα €6-6,5 εκατ., αλλά ο CEO της Βίρτους, Λούκα Μπαράλντι, έδωσε αργότερα πολύ πιο συγκεκριμένο αριθμό:

«Λίγο πάνω από πέντε εκατομμύρια σε μισθούς για τρία χρόνια», είχε πει, συν ένα σχετικά μικρό bonus σε περίπτωση συμμετοχής στη EuroLeague.

Άρα ο βασικός ετήσιος μισθός ήταν περίπου €1,7 εκατ. παρότι τα χρήματα που εισέπραξε ο Τεόντοσιτς κατά τη διάρκεια του τριετούς συμβολαίου του ήταν αναμφίβολα περισσότερα από το ποσό που έδωσε ο Μπαράλντι.

Μάρκο Μπελινέλι – Βίρτους Μπολόνια, 2020

Έναν χρόνο αργότερα, η Βίρτους έφερε πίσω στην Ιταλία ακόμη έναν μεγάλο παίκτη από το NBA.

Ο Μάρκο Μπελινέλι επέστρεψε ύστερα από 13 σεζόν στις ΗΠΑ και υπέγραψε τριετή συμφωνία με την ομάδα της Μπολόνια. Η διάρκεια επιβεβαιώθηκε από πολλά δημοσιεύματα της εποχής.

Η συμφωνία καταγράφεται στα €5 εκατ. για τρία χρόνια, δηλαδή περίπου €1,67 εκατ. ανά σεζόν.

Η Βίρτους εξακολουθούσε να αγωνίζεται στο EuroCup. Θα κατακτούσε τη διοργάνωση το 2022 και θα επέστρεφε στη EuroLeague.

Πάτρικ Μπέβερλι – Χάποελ Τελ Αβίβ, 2024

Η πιο πρόσφατη ομάδα που υιοθέτησε αυτή τη στρατηγική πριν από τον ΠΑΟΚ ήταν η Χάποελ Τελ Αβίβ, ομάδα του ισραηλινού πρωταθλήματος και του EuroCup.

Το 2024 ο Πάτρικ Μπέβερλι άφησε το NBA μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια και επέστρεψε στην Ευρώπη.

Η Israel Hayom έδωσε τον βασικό μισθό του περίπου στα $2 εκατ. για τη σεζόν, με επιπλέον δυνατότητα $1 εκατ. σε bonus εφόσον η Χάποελ κατακτούσε το EuroCup και έμπαινε στη EuroLeague.

Το βασικό ποσό αντιστοιχούσε περίπου σε €1,85 εκατ..

Και ο Ντράζεν Πέτροβιτς;

Η περίπτωση του Ντράζεν απαιτεί περισσότερη προσοχή. Το 1988 άφησε την Τσιμπόνα για τη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία εκείνη τη χρονιά δεν συμμετείχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, αλλά στο Κύπελλο Κυπελλούχων.

Η συμφωνία καταγράφεται σε περίπου $4 εκατ. καθαρά συνολικά. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι αυτά τα χρήματα δεν ήταν ετήσιος μισθός. καθώς επρόκειτο για πολυετές συμβόλαιο. Με βάση την αναφερόμενη διάρκεια, ένας λειτουργικός μέσος όρος για τη σύγκριση είναι περίπου $1 εκατ. ανά συμβατική σεζόν.

Για αυτό ο Πέτροβιτς βρίσκεται χαμηλότερα στην κατάταξη από παίκτες όπως οι Μπέβερλι, Μπελινέλι, Τεόντοσιτς ή Ράις.

Η πραγματική μεταγραφή του, φυσικά, ήταν τεράστια. Ο ίδιος έμεινε μόνο μία σεζόν και η Ρεάλ έλαβε σημαντικό buyout όταν έφυγε για το Πόρτλαντ. Το NBA αναφέρει ότι η εξαγορά του ισπανικού συμβολαίου κόστισε έως και $1,5 εκατομμύριο.

Πού βρίσκεται λοιπόν o Όσμαν;

Ο Τσέντι Όσμαν δεν είναι ο ακριβότερος παίκτης στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ εκτός EuroLeague σε ετήσιο μισθό.

Η καλύτερα τεκμηριωμένη περίπτωση του Κάρλος Ντελφίνο στη Χίμκι βρίσκεται περίπου στα €3,5 εκατ. καθαρά ανά σεζόν με την ισοτιμία του 2008. Ο Όσμαν όμως βρίσκεται ακριβώς αμέσως μετά.

Τα €3 εκατ. καθαρά ετησίως τον τοποθετούν στην ίδια κατηγορία με τον Μπόστιαν Νάχμπαρ, τον Νέναντ Κρστιτς και τον Χόρχε Γκαρμπαχόσα του 2008. Μόνο που τα €3 εκατ. του Νάχμπαρ ή του Κρστιτς πριν από 18 χρόνια είχαν μεγαλύτερη πραγματική αγοραστική αξία από τα €3 εκατ. σήμερα. Προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό, βρίσκονται κοντά στα €4,3-4,4 εκατ. σημερινών χρημάτων.

Αν γυρίσουμε ακόμη πιο πίσω, η διαφορά μεγαλώνει. Τα $3,32 εκατ. ετησίως του Κούκοτς το 1991 αντιστοιχούν σήμερα περίπου σε €6,8-7 εκατ., ενώ τα περίπου $3 εκατ. του Ράτζα στη Ρόμα το 1990 σε πάνω από €6 εκατ..

Ωστόσο, το στοιχείο του buyout είναι σημαντικό διότι ο ΠΑΟΚ δεν δεσμεύει απλώς €9 εκατ. σε μισθούς, αλλά δίνει και €2 εκατ. στον Παναθηναϊκό, ανεβάζοντας το άμεσο κόστος της μεταγραφής στα €11 εκατομμύρια, ένα ποσό που δεν έχει διαθέσει καμία ομάδα εκτός EuroLeague εδώ και πολλά χρόνια.

Η ιστορική κατάταξη των συμβολαίων εκτός EuroLeague

Η κατάταξη γίνεται με βάση τις κατά προσέγγιση ετήσιες αποδοχές σε ευρώ ή ισοδύναμο νόμισμα της εποχής της υπογραφής. Οι σημερινές αξίες είναι στρογγυλοποιημένες προσεγγίσεις αγοραστικής δύναμης και δεν αποτελούν οικονομική αποτίμηση. Όπου το συμβόλαιο είχε NBA-out ή άλλες ρήτρες, αυτό σημειώνεται.

TOP-20 με βάση τον ετήσιο μισθό την εποχή της συμφωνίας