Παναθηναϊκός, Φενέρμπαχτσε, Βαλένθια και Παρτίζαν έχουν ξεκινήσει με το απόλυτο στη EuroLeague. Τέσσερα ίδια ρεκόρ, τέσσερις όμως εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Γιατί στην πραγματικότητα, δεν είναι όλα τα 3-0 ίδια.
Τρεις αγωνιστικές είναι ελάχιστες για ασφαλή συμπεράσματα στη EuroLeague. Είναι όμως αρκετές για τις πρώτες ενδείξεις. Και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εικόνες των πρώτων ημερών της νέας σεζόν βρίσκεται στην κορυφή της βαθμολογίας. Παναθηναϊκός, Φενέρμπαχτσε, Βαλένθια και Παρτίζαν έχουν ξεκινήσει με τρεις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια. Ίδιο ρεκόρ. Όχι όμως και ίδια διαδρομή.
Ο Παναθηναϊκός δείχνει μέχρι στιγμής περισσότερο σαν μία ομάδα που επιβεβαιώνει αυτό που όλοι περίμεναν από εκείνον. Ένα βαθύ και γεμάτο ποιότητα ρόστερ, πολλές διαφορετικές λύσεις και κυρίως η δυνατότητα να κερδίζει ακόμη και όταν δεν έχει όλους τους παίκτες του διαθέσιμους ή όταν δεν παίζει για 40 λεπτά το καλύτερο μπάσκετ του.
Το 3-0 των «πράσινων» μοιάζει περισσότερο με δήλωση δύναμης. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει στα χέρια του πολλές διαφορετικές επιλογές και ο Παναθηναϊκός έχει ήδη αρχίσει να δείχνει ότι δεν χρειάζεται κάθε βράδυ τον ίδιο πρωταγωνιστή για να φτάσει στη νίκη. Αυτό, σε μία διοργάνωση 38 αγωνιστικών, ίσως είναι ακόμη σημαντικότερο από το ίδιο το αήττητο.
Η Φενέρμπαχτσε, από την άλλη, έχει επίσης ξεκινήσει ιδανικά, αλλά το δικό της 3-0 έχει διαφορετική σημασία. Η ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους μοιάζει από νωρίς να έχει ξεκάθαρη ταυτότητα. Ξέρει τι θέλει να κάνει, παίζει με συγκεκριμένους κανόνες και έχει μάθει πλέον να κερδίζει χωρίς να χρειάζεται να εντυπωσιάζει.
Δεν πρόκειται για μία ομάδα που ψάχνεται. Αντίθετα, δείχνει σαν σύνολο που γνωρίζει ήδη τον δρόμο και θέλει απλώς να τον ακολουθήσει ξανά. Το 3-0 της Φενέρ δεν προκαλεί έκπληξη. Ίσως αυτό να είναι και το πιο επικίνδυνο στοιχείο της. Και μετά υπάρχουν η Βαλένθια και η Παρτίζαν. Δύο ομάδες που, πριν από την έναρξη της σεζόν, δύσκολα θα τοποθετούσε κανείς στο ίδιο επίπεδο προσδοκιών με τον Παναθηναϊκό ή τη Φενέρμπαχτσε. Κι όμως, βρίσκονται ακριβώς δίπλα τους.
Η Βαλένθια είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του γιατί τα πρώτα παιχνίδια της EuroLeague δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζονται μόνο μέσα από τα ονόματα των ρόστερ. Παίζει χωρίς φόβο, με υψηλό ρυθμό, επιθετική αυτοπεποίθηση και έχει ήδη πάρει δύο από τις τρεις νίκες της μακριά από την έδρα της. Δεν έχει το μεγαλύτερο budget ούτε τα περισσότερα μεγάλα ονόματα. Μέχρι στιγμής, όμως, έχει μία ομάδα που λειτουργεί. Και αυτό πολλές φορές αξίζει περισσότερο τον Οκτώβριο.
Η Παρτίζαν αποτελεί μία διαφορετική περίπτωση. Ξεκίνησε τη σεζόν χωρίς να βρίσκεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα φαβορί, αλλά οι πρώτες αγωνιστικές την έχουν βάλει άμεσα στη συζήτηση. Το σημαντικότερο δεν είναι απλώς ότι νικά. Είναι πως έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί την αίσθηση ότι μπορεί να γίνει μία από τις ομάδες που κανείς δεν θα θέλει απέναντί του.
Κάπου εδώ βρίσκεται και η ομορφιά της EuroLeague. Η βαθμολογία μπορεί αυτή τη στιγμή να γράφει τέσσερα «3-0», αλλά πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβονται τέσσερις διαφορετικές πραγματικότητες.
Για τον Παναθηναϊκό είναι επιβεβαίωση των υψηλών απαιτήσεων. Για τη Φενέρμπαχτσε συνέχεια και σταθερότητα. Για τη Βαλένθια μία πρώτη μεγάλη υπενθύμιση ότι δεν χρειάζονται πάντα τα μεγαλύτερα ονόματα. Για την Παρτίζαν, η πιθανότητα να εξελιχθεί από ευχάριστη έκπληξη σε κάτι πολύ πιο σοβαρό.
Σε λίγες εβδομάδες μπορεί όλα να έχουν αλλάξει. Κάποιος από τους τέσσερις μπορεί να έχει υποχωρήσει, κάποιος άλλος να έχει επιβεβαιώσει ότι βρίσκεται εκεί για να μείνει. Αυτό όμως είναι υπόθεση για αργότερα. Για την ώρα, η πρώτη μικρή ιστορία της φετινής EuroLeague είναι απλή: τέσσερις ομάδες έχουν φτάσει ακριβώς στο ίδιο σημείο. Απλώς καμία δεν έφτασε εκεί με τον ίδιο τρόπο. Γιατί, τελικά, δεν είναι όλα τα 3-0 ίδια.