Ο Ματίας Λεσόρ επέστρεψε φέτος τον Μάρτιο, στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού AKTOR απέναντι στη Ζαλγκίρις, γράφοντας την πρώτη του επίσημη επανεμφάνιση μετά από μια μακρά και επίπονη διαδρομή αποκατάστασης. Ήταν η στιγμή που όλοι περίμεναν, όχι για να δουν έναν παίκτη στο 100%, αλλά για να δουν το πρώτο πραγματικό βήμα επιστροφής ενός από τους πιο επιδραστικούς σέντερ της EuroLeague.
Από εκείνο το βράδυ ξεκίνησε ουσιαστικά μια νέα σελίδα. Όμως η αλήθεια είναι πως η σεζόν δεν κύλησε ποτέ με τον τρόπο που τον είχαμε συνηθίσει, όπως αντίστοιχα και το τριφύλλι. Ο Λεσόρ δεν θύμιζε τον κυρίαρχο ψηλό των προηγούμενων χρόνων, τον παίκτη που άλλαζε ισορροπίες σε άμυνα και επίθεση και υπέγραφε μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές.
Αλλά αυτό δεν είναι όλη η ιστορία.
Trust the process.
Η επιστροφή από έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό στο αριστερό πόδι δεν είναι ποτέ απλή υπόθεση. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολη όταν δεν υπάρχει χρόνος για «ομαλή ένταξη», αλλά αντίθετα χρειάζεται άμεση προσαρμογή σε απαιτητικό ρόλο, με συνεχόμενα λεπτά και ευθύνες βασικού.
Η κατάσταση επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο μέσα στη σεζόν, όταν οι Ρισόν Χολμς και Ομέρ Γιουρτσέβεν αποχώρησαν στα μέσα της χρονιάς. Ξαφνικά, η front line του Παναθηναϊκού AKTOR αποψιλώθηκε, αφήνοντας ουσιαστικά δύο σέντερ για να βγάλουν όλη τη χρονιά: τον ίδιο τον Λεσόρ και τον 36χρονο Κένεθ Φαρίντ. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, κάθε παιχνίδι έγινε μάχη αντοχής, ενέργειας και επιβίωσης.
Και παρ’ όλα αυτά, ο Γάλλος συνέχισε να στέκεται στο παρκέ. Όχι πάντα με την εκρηκτικότητα που τον έκανε σημείο αναφοράς στην EuroLeague, αλλά με παρουσία, με πάθος και με την αίσθηση ότι όσο βρίσκεται μέσα, η ομάδα έχει διαφορετική ταυτότητα.
Γιατί ο Λεσόρ δεν είναι απλά ένας σέντερ. Είναι ο παίκτης που αλλάζει την ενέργεια του αγώνα. Ο «glue guy» στο πιο κυριολεκτικό του επίπεδο. Αυτός που φέρνει ένταση, δεύτερες ευκαιρίες, άμυνες με σώμα και καρδιά, και μια συνεχόμενη πίεση στη ρακέτα.
Φυσικά, φέτος δεν είδαμε τον ίδιο εκρηκτικό Λεσόρ των προηγούμενων σεζόν. Δεν είδαμε τον παίκτη που κυριαρχούσε στο peak του, ούτε εκείνον που οδηγούσε τον Παναθηναϊκό σε βραδιές τίτλων. Αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Γιατί το σώμα, μετά από έναν τέτοιο τραυματισμό, δεν επιστρέφει ποτέ άμεσα στην παλιά του εκδοχή.
Η σεζόν έγινε περισσότερο μάθημα παρά showcase. Μάθημα υπομονής, διαχείρισης και αντοχής. Και ίσως εκεί κρύβεται η πραγματική αξία της. Ο ίδιος μάλιστα έχει αναφέρει πολλάκις πως στην αρχή, όταν είχε πρωτοτραυματιστεί, δεν μπορούσε καν να βλέπει τους συμπαίκτες του και την ομάδα να αγωνίζεται.
Καταλαβαίνουμε για τι ψυχή μιλάμε; Καταλαβαίνουμε πόσο… πονάει τη φανέλα και τους κόπους του; Είναι πάνω από όλα μία ψυχή, που βάζει το «εγώ» κάτω από το «εμείς». Σαν οικογένεια. Οικογένεια, η οποία τον στήριξε από την πρώτη ημέρα του τραυματισμού, μέχρι και την επιστροφή του (και φυσικά συνεχίζει). Και μιλώντας για οικογένεια και μόνο να δούμε το πλακάτ του γιου του, Μάτσον, στο ματς της επιστροφής του, αλλά και την ένταση που το έζησε η σύζυγός του, Τρέισι, θα καταλάβουμε πολλά!
Η επιστροφή του Μαρτίου δεν ήταν το τέλος μιας ιστορίας, αλλά η αρχή της επόμενης φάσης. Για έναν παίκτη που έχει μάθει να παίζει με ένταση, με επαφή, με συνεχή πίεση, η επαναφορά στον πλήρη ρυθμό χρειάζεται χρόνο και κυρίως… εμπιστοσύνη στη διαδικασία. Και κάπου εκεί συνοψίζεται όλη η εικόνα. H σεζόν μπορεί να μην έδειξε τον παλιό Λεσόρ, αλλά έδειξε κάτι εξίσου σημαντικό έναν παίκτη που επέστρεψε, πάλεψε και στάθηκε όρθιος στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Trust the process.
