Από τον Κόμπι Μπράιαντ και τον ΛεΜπρόν Τζέιμς μέχρι τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, οι μεγαλύτεροι αστέρες του NBA αναζητούν κάθε καλοκαίρι λίγες μέρες δίπλα στον Χακίμ Ολάζουον. Όχι για να αντιγράψουν το περίφημο Dream Shake, αλλά για να μάθουν κάτι που δεν ξεπερνιέται ποτέ.
Κάθε καλοκαίρι, κάπου στο Χιούστον, επαναλαμβάνεται μια παράδοση που δύσκολα θα βρεις σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα. MVP, πρωταθλητές, All-Stars και μερικοί από τους ακριβότερους μπασκετμπολίστες του πλανήτη αφήνουν για λίγο τις διακοπές τους και περνούν την πόρτα ενός γηπέδου για να δουλέψουν με τον ίδιο άνθρωπο. Όχι με έναν εν ενεργεία προπονητή, αλλά με τον θρυλικό Χακίμ Ολάζουον. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πηγαίνουν για να μάθουν το περίφημο Dream Shake. Η πραγματικότητα, όμως, είναι αρκετά διαφορετική.
Το όνομα του Ολάζουον έχει ταυτιστεί με μία από τις πιο εμβληματικές κινήσεις στην ιστορία του NBA, όμως αυτό δεν είναι το προϊόν που αναζητούν οι κορυφαίοι παίκτες του κόσμου. Αν ήταν τόσο απλό, θα αρκούσε να παρακολουθήσουν μερικά βίντεο και να αντιγράψουν τις κινήσεις του.
Αυτό που αγοράζουν δεν είναι ένα νέο επιθετικό ρεπερτόριο. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να χρησιμοποιούν το σώμα τους. Να ισορροπούν καλύτερα, να αλλάζουν κατεύθυνση χωρίς να χάνουν τον έλεγχο, να δημιουργούν χώρο με τα πόδια τους πριν καν πιάσουν την μπάλα. Με άλλα λόγια, δεν επενδύουν στο Dream Shake, αλλά επενδύουν στο footwork. Αυτό είναι που προσφέρει το περίφημο «σχολείο» του Χακίμ Ολάζουον!
Από τον Κόμπι Μπράιαντ και τον ΛεΜπρόν Τζέιμς μέχρι τον Ντουάιτ Χάουαρντ, τον Καρμέλο Άντονι και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, όσοι πέρασαν από το Χιούστον δεν αναζητούσαν απλώς μία νέα κίνηση με πλάτη στο καλάθι. Αναζητούσαν το στοιχείο που έκανε τον Ολάζουον μοναδικό και που, τρεις δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να θεωρείται ανεκτίμητο στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου.
Γιατί, αν προσπαθήσει κανείς να εξηγήσει τι έκανε πραγματικά ξεχωριστό τον Ολάζουον, είναι εύκολο να σταθεί στα spin moves, στα up-and-under, στις προσποιήσεις ή στα fadeaways. Όλα αυτά ήταν εντυπωσιακά. Κανένα, όμως, δεν ήταν η πραγματική του «υπερδύναμη». Το μεγαλύτερο όπλο του ήταν ότι τα πόδια του λειτουργούσαν σαν να ανήκαν σε έναν περιφερειακό και όχι σε έναν σέντερ ύψους 2,13 μέτρων.