Η Μπαρτσελόνα έχασε από τη Ζαλγκίρις παρότι μπήκε στην τελευταία περίοδο με +10. Η Μπάγερν πλήρωσε μία ανάλογη υποχώρηση απέναντι στην Παρτίζαν. Οι πρώτες τέσσερις αγωνιστικές υπενθυμίζουν πόσο ακριβή μπορεί να αποδειχθεί μία χαμένη περίοδος.
Τρεις καλές περίοδοι δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μία νίκη. Η τέταρτη μπορεί να ακυρώσει όλη την προσπάθεια. Στη EuroLeague, η διαχείριση των δύσκολων λεπτών είναι μέρος της ποιότητας μιας ομάδας, ιδιαίτερα όταν ο αντίπαλος βρίσκει ρυθμό και αρχίζει να επιβάλλει διαφορετικούς όρους στο παιχνίδι.
Η Μπαρτσελόνα το έζησε απέναντι στη Ζαλγκίρις. Το 65-55 του τρίτου δεκαλέπτου μετατράπηκε σε ήττα με 81-88, έπειτα από επιμέρους 16-33. Οι Λιθουανοί πέτυχαν στην τελευταία περίοδο το 37,5% των συνολικών πόντων τους. Μέσα σε δέκα λεπτά κάλυψαν τη διαφορά και δημιούργησαν μία δική τους επτά πόντων, αλλάζοντας πλήρως την εικόνα της αναμέτρησης.
Για τους Καταλανούς, όμως, υπήρχε ήδη ένα αντίστοιχο παράδειγμα από τη δεύτερη αγωνιστική. Στην ήττα με 94-87 από την Ντουμπάι, είχαν κερδίσει την πρώτη περίοδο με 25-23, την τρίτη με 25-24 και την τέταρτη με 25-18. Ανάμεσά τους μεσολάβησε ένα καταστροφικό δεύτερο δεκάλεπτο, το οποίο έχασαν με 12-29 και δεν κατάφεραν τελικά να αντισταθμίσουν.
Ο υπολογισμός των επιμέρους δίνει ένα εντυπωσιακό κοινό στοιχείο στις δύο ήττες: η Μπαρτσελόνα είχε συνολικά +10 στα υπόλοιπα τριάντα λεπτά και -17 στην περίοδο που της κόστισε. Στην Ντουμπάι, η ζημιά έγινε πριν από το ημίχρονο. Απέναντι στη Ζαλγκίρις, στο φινάλε. Και στις δύο περιπτώσεις, μία μεγάλη υποχώρηση αποδείχθηκε βαρύτερη από την υπεροχή της στο υπόλοιπο παιχνίδι.
Η Μπάγερν προσφέρει ένα ακόμη παράδειγμα. Απέναντι στην Παρτίζαν προηγήθηκε με 65-52 στο 29ο λεπτό, αλλά δέχθηκε 29 πόντους στην τελευταία περίοδο και ηττήθηκε με 84-86. Οι Γερμανοί ολοκλήρωσαν τον αγώνα με 17 λάθη, έναντι οκτώ των Σέρβων. Η πίεση της Παρτίζαν και οι χαμένες κατοχές επέτρεψαν στους φιλοξενούμενους να επιστρέψουν και να πάρουν τη νίκη.
Σε τέτοιες καταστάσεις, η διαχείριση του ρυθμού γίνεται καθοριστική. Η επίθεση χρειάζεται να συνεχίσει να δημιουργεί καλές εκτελέσεις, χωρίς να βιάζεται να απαντήσει σε κάθε αντίπαλο καλάθι. Η άμυνα χρειάζεται να προσαρμόζεται στους παίκτες που βρίσκουν ρυθμό και να ολοκληρώνει την προσπάθεια με το ριμπάουντ. Ένα τάιμ άουτ ή μία αλλαγή σχήματος αποκτούν αξία όταν συνοδεύονται από καλύτερες αποφάσεις στο παρκέ.
Τα πρώτα παιχνίδια δείχνουν πόσο κοστίζει η απώλεια αυτής της συνέπειας. Μία ομάδα μπορεί να έχει περισσότερα καλά λεπτά από τον αντίπαλό της και να φύγει ηττημένη, αν επιτρέψει σε μία δύσκολη περίοδο να εξελιχθεί σε κατάρρευση. Η διάρκεια απαιτεί και την ικανότητα να περιορίζεις τη ζημιά, μέχρι να ξαναβρείς τον δικό σου ρυθμό.