Ο Κιθ Λάνγκφορντ και ο Κέβιν Πάντερ αποτελούν δύο ξεχωριστά κεφάλαια στην ιστορία της ΑΕΚ. Πλέον, δίπλα τους βρίσκεται και ο Φρανκ Μπάρτλεϊ, ο οποίος μέσα από μια διαδρομή γεμάτη διαφορετικούς σταθμούς κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του Basketball Champions League και να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για την «Ένωση».
Η ικανότητα στο σκοράρισμα είναι ένα από τα πιο σπάνια χαρίσματα στο μπάσκετ. Δεν αρκεί να έχεις καλό σουτ, να διαθέτεις αθλητικά προσόντα ή να μπορείς να δημιουργήσεις τη δική σου φάση. Χρειάζεται ένστικτο, αυτοπεποίθηση και, πάνω απ’ όλα, η προσωπικότητα να ζητήσεις την μπάλα όταν οι υπόλοιποι προτιμούν να την αποφύγουν.
Ο Φρανκ Μπάρτλεϊ έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά κι η ΑΕΚ αποτελεί πλέον το μέρος στο οποίο κατάφερε να τα μετατρέψει σε μια ολοκληρωμένη αγωνιστική ταυτότητα. Η τελευταία του επίδοση στο Basketball Champions League έρχεται να επιβεβαιώσει τη θέση που έχει κατακτήσει. Στην επιστροφή του από τραυματισμό, απέναντι στη Φάλκο Σομπατέλι, ο Αμερικανός σημείωσε 15 πόντους και μοίρασε πέντε ασίστ, οδηγώντας την «Ένωση» σε μια σημαντική εκτός έδρας νίκη. Παράλληλα, έφτασε τους 350 πόντους στη διοργάνωση σε μόλις 19 συμμετοχές.
Μόνο δύο παίκτες έχουν καταφέρει να φτάσουν γρηγορότερα στο συγκεκριμένο ορόσημο. Ο Κέβιν Πάντερ κι ο Κιθ Λάνγκφορντ, οι οποίοι χρειάστηκαν 18 παιχνίδια. Δύο ονόματα που έχουν τη δική τους ξεχωριστή θέση στην ιστορία της ΑΕΚ και πλέον αποτελούν το μέτρο σύγκρισης για τον Μπάρτλεϊ.
Ένα ταλέντο που χρειαζόταν το κατάλληλο περιβάλλον
Η διαδρομή του Αμερικανού δεν ήταν εκείνη ενός παίκτη που βρέθηκε από νωρίς στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Από τον Καναδά και την Ισπανία μέχρι τη Γερμανία, τη Δανία, το Ισραήλ, την Ιταλία και την Κίνα, χρειάστηκε να περάσει από αρκετά διαφορετικά πρωταθλήματα για να βρει τη θέση του.
Υπήρχαν, πάντως, ενδείξεις για το επιθετικό του ταλέντο. Στην Τριέστε, τη σεζόν 2022/23, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος με 19,5 πόντους ανά αγώνα. Η παραγωγικότητά του δεν πέρασε απαρατήρητη, ωστόσο η επόμενη μέρα απαιτούσε να αποδείξει ότι μπορούσε να συνδυάσει το ατομικό ταλέντο με τις απαιτήσεις μιας ομάδας υψηλότερων φιλοδοξιών.
Στην Μπρίντιζι συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Ντράγκαν Σάκοτα. Ακολούθησε η παρουσία του στον ΠΑΟΚ, όπου συνέχισε να δείχνει τις δυνατότητές του, πριν η ΑΕΚ αποφασίσει να τον εντάξει στο δυναμικό της το καλοκαίρι του 2025. Η συγκεκριμένη επιλογή αποδείχθηκε κάτι περισσότερο από εύστοχη. Ο Σάκοτα γνώριζε τι μπορούσε να περιμένει από εκείνον και του έδωσε την εμπιστοσύνη που χρειαζόταν για να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η εμπιστοσύνη που μετατρέπεται σε αποτέλεσμα
Για τον Ντράγκαν Σάκοτα, πάντως, ο Μπάρτλεϊ είναι κάτι περισσότερο από ένας παίκτης που μπορεί να σημειώσει 20 ή 25 πόντους σε μια βραδιά.
Ο έμπειρος προπονητής έχει σταθεί επανειλημμένα στην πειθαρχία, τον χαρακτήρα και την προθυμία του Αμερικανού να εξελίσσεται. Τον έχει χαρακτηρίσει έναν από τους πιο πειθαρχημένους παίκτες που έχει προπονήσει, ενώ έχει χρησιμοποιήσει μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική έκφραση για να περιγράψει την προσωπικότητά του: «Είναι ο γιος που θα ήθελε να έχει κάθε πατέρας». Αυτή η σχέση εμπιστοσύνης αποτυπώθηκε και στο παρκέ. Ο Μπάρτλεϊ έγινε ο επιθετικός ηγέτης της ΑΕΚ στην πορεία μέχρι τον τελικό του BCL, συμβάλλοντας καθοριστικά στην επιστροφή της ομάδας σε μια τόσο σημαντική ευρωπαϊκή βραδιά.
Η προσωπική του επιβράβευση ήρθε με την ανάδειξή του σε MVP της δέκατης σεζόν της διοργάνωσης. Με 18,4 πόντους, 3,6 ριμπάουντ και 3,4 ασίστ κατά μέσο όρο, έγινε ο τρίτος παίκτης της ΑΕΚ που κατακτά το συγκεκριμένο βραβείο, μετά τον Μάνι Χάρις και τον Κιθ Λάνγκφορντ. Το μόνο που έλειψε ήταν το τρόπαιο. Η ήττα από τη Ρίτας Βίλνιους στον τελικό της Μπανταλόνα, παρά το προβάδισμα των 20 πόντων, άφησε μια πικρή γεύση και μια εκκρεμότητα που ο ίδιος θέλει να κλείσει.
Ο Μπάρτλεϊ επέστρεψε με την πρόθεση να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε κι η πρόσφατη επίδοσή του απέναντι στη Φάλκο ήταν μια υπενθύμιση της σημασίας του για την «Ένωση». Ο Πάντερ κι ο Λάνγκφορντ έχουν ήδη γράψει τη δική τους ιστορία, ενώ ο Μπάρτλεϊ έχει μπροστά του την ευκαιρία να κάνει το ίδιο. Το γεγονός ότι βρίσκεται πλέον στην ίδια στατιστική συζήτηση μαζί τους δεν αποτελεί το τέλος μιας διαδρομής, αλλά μια ένδειξη για το πόσο ψηλά μπορεί ακόμη να φτάσει.