Ο Κρίστιαν Κολόκο χρειάστηκε μόλις τρεις συμμετοχές στη EuroLeague για να δείξει τι μπορεί να προσφέρει στον Ερυθρό Αστέρα. Ο Καμερουνέζος σέντερ έφτασε στο Βελιγράδι έχοντας πίσω του 122 αγώνες στην κανονική περίοδο του NBA, εμπειρίες δίπλα σε ορισμένους από τους μεγαλύτερους αστέρες του παγκόσμιου μπάσκετ και μια σοβαρή περιπέτεια υγείας που λίγο έλειψε να βάλει πρόωρο τέλος στην καριέρα του.
Στα 26 του χρόνια, ο Κολόκο επιχειρεί πλέον ένα νέο ξεκίνημα στην Ευρώπη, προσθέτοντας στον Ερυθρό Αστέρα ένα στοιχείο που, σύμφωνα με τον Ίμπον Ναβάρο, έλειπε από το παιχνίδι της σερβικής ομάδας.
Μετά τη νίκη επί του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ, ο προπονητής των «ερυθρόλευκων» του Βελιγραδίου εξήγησε γιατί θεωρεί τον Κολόκο το τελευταίο κομμάτι του παζλ.
«Έφερε στην ομάδα κάτι που μας έλειπε: έναν παίκτη με ικανότητα στα κοψίματα, που μπορεί να παίξει πάνω από τη στεφάνη και να κάνει δύσκολο για τους αντιπάλους να σκοράρουν μέσα στη ρακέτα. Είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι μαζί του», ανέφερε ο Ναβάρο, διευκρινίζοντας ότι η επιτυχία του Ερυθρού Αστέρα δεν οφείλεται αποκλειστικά στον νέο του σέντερ.
«Η ομάδα δουλεύει εδώ και τρεις μήνες χωρίς εκείνον. Είναι αλήθεια, όμως, ότι μας έλειπε αυτό το τελευταίο κομμάτι και εκείνος το πρόσθεσε», συμπλήρωσε.
Η επιρροή του Κολόκο έγινε αισθητή σχεδόν αμέσως. Απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου, ο Καμερουνέζος μέτρησε 12 πόντους και πέντε κοψίματα σε μόλις 14 λεπτά συμμετοχής, αναδεικνύοντας την αθλητικότητα, το μέγεθος και τα αμυντικά του αντανακλαστικά. Παράλληλα, οι τρεις πρώτες εμφανίσεις του στη διοργάνωση, απέναντι σε Μακάμπι, Μπάγερν και Ολυμπιακό, συνδυάστηκαν με ισάριθμες νίκες.
Η διαδρομή του, πάντως, ξεκίνησε πολύ μακριά από τα ευρωπαϊκά γήπεδα. Γεννημένος στην Ντουάλα του Καμερούν, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε νεαρή ηλικία και αναδείχθηκε μέσα από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Το 2022 επιλέχθηκε στο Νο33 του NBA Draft από τους Τορόντο Ράπτορς, ξεκινώντας μια επαγγελματική πορεία που τον έφερε στα ίδια αποδυτήρια με τον Πασκάλ Σιάκαμ και αργότερα με τους ΛεΜπρόν Τζέιμς και Άντονι Ντέιβις στους Λος Άντζελες Λέικερς.
Ωστόσο, ένα σοβαρό πρόβλημα με θρόμβους στο αίμα τον κράτησε μακριά από τα παρκέ για μεγάλο διάστημα, δημιουργώντας αβεβαιότητα ακόμη και για το αν θα μπορούσε να συνεχίσει να αγωνίζεται. Η επιστροφή του στη δράση άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το μπάσκετ, δίνοντας διαφορετική σημασία σε κάθε προπόνηση και κάθε παιχνίδι.
Μιλώντας στο SKWEEK μετά τη νίκη του Ερυθρού Αστέρα στο Φάληρο, ο Κολόκο αναφέρθηκε στις πρώτες του εντυπώσεις από τη EuroLeague, εξήγησε γιατί το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι πιο σκληρό σωματικά και αποκάλυψε τι έμαθε από τους ΛεΜπρόν Τζέιμς, Άντονι Ντέιβις και Πασκάλ Σιάκαμ.
Παράλληλα, μίλησε για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, τον οποίο θεωρούσε πρότυπο από τα χρόνια του στην Αριζόνα, ξεχώρισε τους μεγαλύτερους trash-talkers που αντιμετώπισε στο NBA και συνέκρινε την ατμόσφαιρα των αμερικανικών γηπέδων με εκείνη που έχει ήδη συναντήσει στην Ελλάδα και τη Σερβία.
Πάνω απ’ όλα, όμως, περιέγραψε τι σημαίνει για εκείνον η δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε στο μπάσκετ, έπειτα από μια περιπέτεια που παραλίγο να του στερήσει οριστικά το αγαπημένο του άθλημα.
Ήταν ένα ιδιαίτερο παιχνίδι απέναντι στον Ολυμπιακό. Οι γηπεδούχοι δυσκολεύτηκαν πολύ επιθετικά στο πρώτο ημίχρονο, αλλά επέστρεψαν δυναμικά μετά την ανάπαυλα. Πώς έζησες το παιχνίδι και τι άλλαξε ανάμεσα στα δύο ημίχρονα;
«Νομίζω ότι κάναμε αρκετά καλή δουλειά στο πρώτο ημίχρονο. Παίξαμε καλή άμυνα, αλλά δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα ριμπάουντ. Είχαν πολλά επιθετικά ριμπάουντ. Στο δεύτερο ημίχρονο ξέραμε ότι έπαιζαν στην έδρα τους και ότι είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες ανατροπές. Γνωρίζαμε ότι το δεύτερο ημίχρονο θα ήταν δυσκολότερο από το πρώτο. Έπρεπε απλώς να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι και ενωμένοι. Ακόμη κι αν έκαναν ένα σερί, έπρεπε να μείνουμε μαζί μέχρι το τέλος. Νομίζω ότι αυτό κάναμε και πήραμε τη νίκη».
Πώς βιώνεις τις πρώτες σου ημέρες στην Ευρώπη και στον Ερυθρό Αστέρα;
«Μου αρέσει πολύ. Κερδίσαμε τα τρία πρώτα μας παιχνίδια και είναι πάντα καλό να νικάς. Είναι θετικό για μένα ότι ήρθα εδώ και αρχίσαμε να κερδίζουμε. Μέχρι στιγμής όλα πηγαίνουν καλά. Δεν μπορώ να παραπονεθώ. Το λατρεύω. Αγαπώ την ομάδα μου, αγαπώ τους οπαδούς, αγαπώ την πόλη, τους πάντες. Είμαι ενθουσιασμένος».
Υπάρχει κάτι που σου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στον τρόπο με τον οποίο παίζεται το μπάσκετ στην Ευρώπη;
«Νομίζω ότι είναι λίγο πιο σκληρό σωματικά. Καταλαβαίνεις περισσότερο τη σωματική επαφή, επειδή το παιχνίδι είναι πιο κλειστό και οι χώροι πιο περιορισμένοι. Δεν υπάρχει ο κανόνας των τριών αμυντικών δευτερολέπτων, οπότε η ρακέτα είναι πιο γεμάτη. Για μένα, ως παίκτη που κάνει σκριν και βυθίζεται προς το καλάθι, υπάρχει πάντα κάποιος που έρχεται να με σταματήσει. Πρέπει να είσαι σωματικά έτοιμος. Πέρα από αυτό, όμως, είναι μπάσκετ. Στο τέλος της ημέρας, όπως λέω συνέχεια, είναι μπάσκετ».
Έκανες πέντε κοψίματα απέναντι στην Μπάγερν μέσα σε μόλις 14 λεπτά. Στο NBA αντιμετώπισες παίκτες όπως ο Τζοέλ Εμπίντ και ο Άντονι Ντέιβις, ενώ τώρα βρίσκεσαι απέναντι σε μερικούς από τους καλύτερους σέντερ της EuroLeague. Υπάρχει κάποιος που σε έχει δυσκολέψει ιδιαίτερα μέχρι στιγμής;
«Ειλικρινά, έχω παίξει μόνο τρία παιχνίδια, οπότε δεν μπορώ να μιλήσω ακόμη γι’ αυτό. Κάθε παιχνίδι ήταν διαφορετικό. Το πρώτο ήταν απέναντι στη Μακάμπι και τον Ντάνιελ Τάις, το δεύτερο απέναντι στην Μπάγερν και σήμερα απέναντι στον Ολυμπιακό. Όλες αυτές οι ομάδες έχουν διαφορετικού τύπου ψηλούς, οπότε δεν θα πω ότι κάποιος ήταν δυσκολότερος από τους άλλους. Έπρεπε να προσαρμοστώ στον καθένα ξεχωριστά. Μέχρι στιγμής έχουμε κάνει αρκετά καλή δουλειά, επειδή κερδίσαμε αυτά τα παιχνίδια».
Αποδέχεσαι τον χαρακτηρισμό του rim protector, του παίκτη δηλαδή που προστατεύει τη στεφάνη;
«Ναι, νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που ήθελαν να με αποκτήσουν. Για να προστατεύω τη στεφάνη. Προσπαθώ να το κάνω. Όταν βρίσκομαι στο παρκέ, η δουλειά μου είναι να κόβω σουτ και να προστατεύω το καλάθι».
Έχεις παρακολουθήσει τον Έντι Ταβάρες; Ακολουθεί το παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
«Ναι, έχω δει λίγο. Παρακολουθούσα τον αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης με τον Παναθηναϊκό πριν από δύο ημέρες. Είναι ο επόμενος αντίπαλός μας και πρόκειται για μια δύσκολη ομάδα. Παίζουν πολύ καλά αυτή την περίοδο. Πρέπει να μπούμε στο γήπεδο και να παίξουμε όπως απόψε, με μεγάλη ένταση. Ξέρω ότι και ο Ταβάρες θα αποτελέσει μια μεγάλη πρόκληση, όπως και σήμερα. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ομαδικά. Δεν είμαι μόνο εγώ. Είναι ομαδική προσπάθεια».
Υπάρχει κάποιος σέντερ στην Ευρώπη που θεωρείς ότι θα είναι ο δυσκολότερος αντίπαλός σου;
«Δεν ξέρω. Πρέπει απλώς να παίξουμε. Ακόμη και στο NBA δεν αντιμετώπιζα κάποιον ως τον δυσκολότερο αντίπαλο. Μπαίνουμε στο γήπεδο και ο προπονητής έχει ένα πλάνο για κάθε παίκτη. Είτε χρειαστεί να τον μαρκάρω μόνος μου είτε να κάνουμε παγίδες με δύο παίκτες, θα κάνω ό,τι μου ζητήσει ο προπονητής. Και ό,τι συμβεί στο τέλος του αγώνα, θα αποδεχθούμε το αποτέλεσμα».
Στα χρόνια σου στην Αριζόνα, οι προπονητές σου χρησιμοποιούσαν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο ως παράδειγμα ενός αθλητικού παίκτη που εξελίχθηκε σε σούπερ σταρ του NBA μέσα από σκληρή δουλειά. Πόσο σε επηρέασε η ιστορία του;
«Βλέπεις τον Γιάννη, έναν άνθρωπο που μπήκε στο NBA στα 18 ή στα 19 του, πολύ αδύνατος. Μπορείς να δεις τη δουλειά που έκανε για να φτάσει στο επίπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Για μένα, ως ένα νεαρό παιδί από την Αφρική, αυτή η σκληρή δουλειά ήταν πηγή έμπνευσης. Ήταν κάποιος στον οποίο μπορούσες να δεις τον εαυτό σου. Ο Γιάννης ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Δούλεψε πραγματικά σκληρά για να φτάσει εκεί που βρίσκεται και νομίζω ότι κι εγώ έπρεπε να δουλέψω πολύ για να φτάσω εδώ που είμαι».
Είχες ποτέ την ευκαιρία να μιλήσεις μαζί του;
«Όχι, όχι. Έχουμε παίξει αντίπαλοι, αλλά δεν έχουμε μιλήσει πραγματικά».
Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που πήρες από τον Άντονι Ντέιβις, τον ΛεΜπρόν Τζέιμς και τον Πασκάλ Σιάκαμ, το οποίο κρατάς μαζί σου, ειδικά τώρα που ξεκινάς ένα εντελώς νέο κεφάλαιο στην Ευρώπη;
«Νομίζω ότι το σημαντικότερο πράγμα που έμαθα από αυτούς είναι η προετοιμασία. Στην πρώτη μου χρονιά στο Τορόντο, ο Πασκάλ Σιάκαμ ήταν ένας άνθρωπος που βρισκόταν πάντα πρώτος στο γυμναστήριο. Μπορεί να έπαιζε 40 λεπτά κάθε βράδυ, αλλά την επόμενη ημέρα θα ήταν πάλι ο πρώτος που θα πήγαινε στο γυμναστήριο, θα δούλευε το παιχνίδι του και θα φρόντιζε το σώμα του.
Η προετοιμασία και η φροντίδα του σώματός σου είναι αυτά που προσπαθώ να κάνω τώρα. Όταν παίζεις πολλά λεπτά, πρέπει να φροντίζεις το σώμα σου. Αυτό το είδα πραγματικά στον Άντονι Ντέιβις και στον ΛεΜπρόν Τζέιμς. Όλοι μιλούν για το πόσο προσέχει ο ΛεΜπρόν το σώμα του. Αυτός είναι ο λόγος που μπορεί να αγωνίζεται τόσα πολλά χρόνια. Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που προσπαθώ να πάρω από εκείνους: την προετοιμασία, την προσοχή στις λεπτομέρειες και τη φροντίδα του σώματός μου».
Ο Τζοέλ Εμπίντ σού είχε πει κάποτε αστειευόμενος ότι δεν μπορείς να τον μαρκάρεις. Τώρα αγωνίζεσαι σε μια διοργάνωση όπου κάθε θέση μοιάζει με μάχη. Ποιοι κάνουν περισσότερο trash talking, οι αστέρες του NBA ή οι παίκτες της EuroLeague;
«Οι αστέρες του NBA! Από τότε που ήρθα εδώ, κανείς δεν μου έχει κάνει trash talking. Αλλά, ειλικρινά, δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Εγώ θα συνεχίσω να παίζω το παιχνίδι μου. Σίγουρα, όμως, στο NBA μιλούν περισσότερο. Νομίζω ότι είναι μέρος της αμερικανικής κουλτούρας. Μερικές φορές πρέπει να κάνεις trash talking, επειδή αυτό σε βοηθά να ανεβάσεις την έντασή σου. Δεν το κάνουν για να δείξουν ασέβεια ή κάτι τέτοιο. Απλώς έτσι μπαίνουν στο παιχνίδι».
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος trash-talker που έχεις αντιμετωπίσει στο NBA;
«Ίσως ο Ντρέιμοντ Γκριν, επειδή μιλάει συνέχεια. Ναι, ίσως ο Ντρέιμοντ Γκριν. Και ο Τζοέλ λίγο. Αλλά ο Τζοέλ κι εγώ είμαστε από την ίδια χώρα, οπότε ακόμη κι όταν μου έκανε trash talking, δεν ήταν κάτι υπερβολικό».
Έχει προσπαθήσει κάποιος στην Ευρώπη να σε εκφοβίσει μέχρι στιγμής;
«Δεν ξέρω. Ίσως. Δεν θα σου πω ψέματα. Όταν παίζω, είμαι συγκεντρωμένος στο παιχνίδι. Ακόμη κι αν κάποιος μου μιλήσει, απλώς θα τον κοιτάξω και θα του πω: “Εντάξει, φίλε, ας παίξουμε μπάσκετ. Μπορείς να λες ό,τι θέλεις”».
Πέρασες μια τρομακτική περιπέτεια με θρόμβους στο αίμα, η οποία παραλίγο να εκτροχιάσει την καριέρα σου στο NBA. Τώρα είσαι υγιής, αγωνίζεσαι στη EuroLeague και πανηγυρίζεις μια μεγάλη νίκη στην Αθήνα. Όταν σκέφτεσαι όλα όσα πέρασες, αισθάνεσαι ότι ζεις μια δεύτερη μπασκετική ζωή;
«Ναι, σίγουρα. Σίγουρα. Είμαι απλώς χαρούμενος που παίζω το παιχνίδι που αγαπώ, το μπάσκετ. Προσπαθώ να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου κάθε μέρα και νιώθω ευγνωμοσύνη. Είμαι ευγνώμων που μπορώ να παίζω μπάσκετ. Παραλίγο να στερηθώ το μπάσκετ. Γι’ αυτό είμαι απλώς χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ, που παίζω σε μια καλή ομάδα, με σπουδαίους συμπαίκτες και υπέροχους οπαδούς».
Έχοντας δει το πάθος των φιλάθλων στην Ελλάδα και τη Σερβία, μπορείς να φανταστείς να μπαίνεις σε ένα συνηθισμένο γήπεδο του NBA και να αισθάνεσαι την ίδια αδρεναλίνη;
«Νομίζω ότι μερικές φορές συμβαίνει στο NBA, στα playoffs. Αλλά δεν είναι τόσο τρελή η ατμόσφαιρα όσο με τους δικούς μας οπαδούς. Νομίζω ότι έχουμε τους καλύτερους οπαδούς στον κόσμο».