Η συζήτηση γύρω από το ελληνικό μπάσκετ περιστρέφεται δικαιολογημένα γύρω από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Τα εκατομμύρια που ξοδεύονται, οι σταρ που καταφθάνουν από το NBA και την EuroLeague, η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και το ασταμάτητο μεταγραφικό μπρα ντε φερ των δύο «αιωνίων» μονοπωλούν τα πρωτοσέλιδα.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της Stoiximan GBL.
Μια λίγκα που συνεχίζει να προσελκύει παίκτες με πραγματική ποιότητα, αθλητές που είτε έρχονται από το NBA, είτε διαθέτουν σημαντικές παραστάσεις από κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, είτε βρίσκονται στο σημείο της καριέρας τους όπου μπορούν να κάνουν το επόμενο μεγάλο βήμα. Το SKWEEK επέλεξε και παρουσιάζει μια πεντάδα αθλητών, που μπορούν να κάνουν τη διαφορά για τις ομάδες τους τη σεζόν 2026-27, με βάση το βιογραφικό τους.
Πριν περάσουμε στη λίστα, αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο όνομα που βρίσκεται πλέον εκτός Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού είναι αναμφίβολα ο Τσέντι Όσμαν. Ο Τούρκος διεθνής επέλεξε τον ΠΑΟΚ σε μια μεταγραφή που προκάλεσε αίσθηση σε ολόκληρη την Ευρώπη, με το συνολικό κόστος της συμφωνίας να αγγίζει τα 11 εκατομμύρια ευρώ, συνυπολογίζοντας το buyout ύψους 2 εκατομμυρίων προς τον Παναθηναϊκό και το τριετές συμβόλαιο των 3 εκατομμυρίων ευρώ ανά σεζόν. Ωστόσο, ο Όσμαν δεν συμπεριλαμβάνεται στη συγκεκριμένη λίστα για έναν απλό λόγο: δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.
Αντίθετα, υπάρχουν πέντε παίκτες που ίσως δεν συγκεντρώνουν τα ίδια φώτα, αλλά έχουν όλα τα στοιχεία για να εξελιχθούν σε πρωταγωνιστές της νέας σεζόν.
Τζερεμάια Ρόμπινσον-Ερλ (Άρης): Ο NBAer που έμαθε να υπηρετεί τη νίκη
Οι περισσότεροι φίλαθλοι, βλέποντας το βιογραφικό του, θα σταθούν στα 219 παιχνίδια NBA, στις θητείες του σε Οκλαχόμα, Νέα Ορλεάνη, Ιντιάνα και Ντάλας ή στο γεγονός ότι πρόκειται για έναν παίκτη που επιλέχθηκε στο Νο. 32 του Draft του 2021.
Η πραγματική ιστορία όμως βρίσκεται πολύ βαθύτερα από τους αριθμούς.
Ο Ρόμπινσον-Ερλ ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία παικτών που οι προπονητές λατρεύουν και οι στατιστικές συχνά αδυνατούν να περιγράψουν πλήρως. Δεν είναι ο αθλητής που θα γεμίσει καθημερινά τα highlights με θεαματικά καρφώματα ούτε ο παίκτης που θα απαιτήσει δεκαπέντε επιθέσεις για να βρει ρυθμό, αλλά ο μπασκετμπολίστας που σχεδόν κάθε προπονητής θέλει να έχει δίπλα του.
Το γεγονός ότι παρέμεινε για χρόνια στο NBA χωρίς ποτέ να εξελιχθεί σε σταρ λέει ίσως περισσότερα από οποιοδήποτε στατιστικό του. Στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου δεν χαρίζονται συμβόλαια από συμπάθεια. Οι οργανισμοί κρατούν όσους θεωρούν χρήσιμους. Και ο Ρόμπινσον-Ερλ ήταν χρήσιμος παντού.
Η μπασκετική του ταυτότητα διαμορφώθηκε στο Βιλανόβα, ένα από τα πιο απαιτητικά και πειθαρχημένα προγράμματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί ο θρυλικός Τζέι Ράιτ είχε χτίσει μια κουλτούρα όπου η ομάδα ήταν πάνω από το άτομο. Ο Ρόμπινσον-Ερλ έφτασε ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες λυκείου της γενιάς του, αλλά γρήγορα έμαθε ότι για να ξεχωρίσει έπρεπε να κάνει όλα εκείνα που συνήθως δεν φαίνονται στην τηλεόραση.
Ένα σωστό σκριν. Ένα box out. Μία έγκαιρη περιστροφή στην άμυνα. Μία έξυπνη πάσα αντί για ένα βεβιασμένο σουτ.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ράιτ τον αποκαλούσε συχνά «old soul», μια παλιά ψυχή του μπάσκετ. Έπαιζε σαν βετεράνος προτού καν γίνει επαγγελματίας.
Στο Βιλανόβα αναδείχθηκε Big East Freshman of the Year στην πρώτη του σεζόν, με 10,5 πόντους και 9,4 ριμπάουντ κατά μέσο όρο, ενώ στη δεύτερη εκτοξεύθηκε στους 15,7 πόντους και 8,5 ριμπάουντ, κατακτώντας τον τίτλο του Big East co-Player of the Year. Η εξέλιξή του ήταν τόσο εντυπωσιακή ώστε πολλοί πίστεψαν ότι θα επιλεγόταν ακόμη ψηλότερα στο ντραφτ.
Η καριέρα του στο NBA ξεκίνησε από την Οκλαχόμα Σίτι. Ως rookie μέτρησε 7,5 πόντους και 5,9 ριμπάουντ σε 49 αγώνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων ως βασικός. Οι τραυματισμοί τον φρέναραν αρκετά. Πολλοί μέσα στους Θάντερ πίστευαν ότι διέθετε το μπασκετικό IQ και την ευελιξία για να εξελιχθεί σε έναν πολύτιμο σύγχρονο ψηλό. Έναν παίκτη που μπορεί να μαρκάρει πολλαπλές θέσεις, να πασάρει, να κατεβάσει μπάλα μετά από ριμπάουντ και να λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος μιας πεντάδας.
Παρότι δεν έφτασε ποτέ σε αυτό το επίπεδο εξέλιξης, παρέμεινε στο NBA μέχρι το 2026. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένδειξη της αξίας του.
Ο Άρης χρειάστηκε να κάνει τεράστια οικονομική υπέρβαση για να τον φέρει στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, οι «κιτρινόμαυροι» του προσέφεραν συμβόλαιο δύο ετών που πλησιάζει τα τέσσερα εκατομμύρια δολάρια συνολικά. Πρόκειται για μία επένδυση πρωτοφανή για τα οικονομικά δεδομένα του συλλόγου και αποκαλύπτει πόσο ψηλά αξιολογεί η διοίκηση και το τεχνικό επιτελείο την προοπτική του.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος δεν ήθελε να φύγει από το NBA. Περίμενε μέχρι την τελευταία στιγμή ένα εγγυημένο συμβόλαιο. Όταν αυτό δεν ήρθε, ο Άρης βρέθηκε στην ιδανική θέση για να ολοκληρώσει μία μεταγραφή που αλλάζει επίπεδο τη γραμμή ψηλών του.
Ο Ρόμπινσον-Ερλ μεγάλωσε μέσα στο μπάσκετ, αφού ο πατέρας του, Λέστερ Ερλ, είχε μακρά επαγγελματική διαδρομή στην Ευρώπη. Έμαθε από μικρός ότι η διάρκεια χτίζεται με λεπτομέρειες και όχι με πρωτοσέλιδα.
Για τον Άρη, αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο στοιχείο της μεταγραφής. Οι Θεσσαλονικείς αποκτούν έναν παίκτη που γνωρίζει πώς λειτουργεί το μπάσκετ υψηλού επιπέδου, που καταλαβαίνει τους ρόλους και που έχει μάθει να βάζει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του.
Και πολλές φορές, αυτοί είναι οι παίκτες που κάνουν τη μεγαλύτερη διαφορά όταν αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα παιχνίδια.
Τρέβορ Χάτζινς (ΠΑΟΚ): Ο άνθρωπος που έγινε βραβείο όσο ακόμα παίζει μπάσκετ
Στον κόσμο του αμερικανικού μπάσκετ υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες παικτών που κυνηγούν το όνειρο του NBA. Ελάχιστοι όμως καταφέρνουν να αφήσουν τόσο βαθύ αποτύπωμα σε έναν οργανισμό ώστε να δημιουργηθεί βραβείο με το όνομά τους ενώ παραμένουν εν ενεργεία αθλητές.
Ο Τρέβορ Χάτζινς ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Ο νέος ηγέτης της περιφέρειας του ΠΑΟΚ είναι ίσως μία από τις πιο ξεχωριστές ιστορίες που υπάρχουν σήμερα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Κι όμως, η αφετηρία του δεν προμήνυε τίποτα από όσα θα ακολουθούσαν.
Γεννημένος στο Μανχάταν του Κάνσας, ο Χάτζινς δεν θεωρήθηκε ποτέ μεγάλο ταλέντο από τα κορυφαία προγράμματα της Division I. Οι πόρτες που άνοιξαν μπροστά του δεν ήταν πολλές. Εκείνος όμως επέλεξε να εμπιστευθεί το Northwest Missouri State και τον προπονητή Μπεν Μακόλουμ.
Αυτή η απόφαση αποδείχθηκε καθοριστική.
Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν, ο Χάτζινς μετατράπηκε στον απόλυτο θρύλο των Bearcats. Ήταν βασικός και στα 139 παιχνίδια της κολεγιακής του καριέρας, κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα NCAA Division II και ολοκλήρωσε την πορεία του με 20,4 πόντους και 5 ασίστ κατά μέσο όρο, ενώ σούταρε εξαιρετικά: 46,5% στα τρίποντα και 87,8% στις βολές.
Ο Μακόλουμ έφτασε στο σημείο να τον χαρακτηρίσει δημόσια ως τον κορυφαίο παίκτη στην ιστορία της Division II.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο Χάτζινς αρνήθηκε να μετακινηθεί σε μεγαλύτερο πρόγραμμα όταν απέκτησε φήμη. Την εποχή του transfer portal, όταν σχεδόν όλοι ψάχνουν το επόμενο βήμα, εκείνος έμεινε πιστός στο πανεπιστήμιο που του έδωσε την πρώτη ευκαιρία.
Η δήλωσή του έμεινε ιστορική:
«Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το μέρος που με έκανε τον παίκτη που γινόμουν. Δεν μπορούσα να φύγω ξέροντας ότι υπήρχαν περισσότερα για μένα εκεί».
Αυτή η νοοτροπία εξηγεί πολλά για τον χαρακτήρα του.
Η επιρροή του στο κολεγιακό μπάσκετ ήταν τόσο μεγάλη ώστε το 2023 δημιουργήθηκε το «Trevor Hudgins Award», ένα βραβείο που απονέμεται κάθε χρόνο στον κορυφαίο τελειόφοιτο αθλητή των μικρών κολεγίων. Οι περισσότεροι αθλητές βλέπουν τέτοιες τιμές μετά το τέλος της καριέρας τους. Ο Χάτζινς τις είδε στα 24 του.
Η συνέχεια τον οδήγησε στους Χιούστον Ρόκετς. Δεν επιλέχθηκε στο ντραφτ, όμως υπέγραψε two-way συμβόλαιο και έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του Northwest Missouri State που έφτασε στο NBA.
Οι συμμετοχές του ήταν λίγες, μόλις πέντε, αλλά η παρουσία του εκεί αποτέλεσε ιστορικό επίτευγμα για το πανεπιστήμιό του.
Παράλληλα, στην G-League με τους Rio Grande Valley Vipers απέδειξε ότι μπορούσε να σταθεί σε πολύ υψηλό επίπεδο, έχοντας 18,3 πόντους και 5,3 ασίστ κατά μέσο όρο.
Η πραγματική εκτόξευση όμως ήρθε στη Γαλλία.
Με τη Λε Μαν εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους γκαρντ του πρωταθλήματος. Την περασμένη σεζόν είχε 15,6 πόντους και 3,8 ασίστ στη LNB, ενώ στο Basketball Champions League πρόσθεσε 15 πόντους και 5,3 ασίστ ανά παιχνίδι.
Το αποκορύφωμα της γαλλικής του διαδρομής ήρθε το 2025, όταν οδήγησε τη Λε Μαν στην κατάκτηση του Leaders Cup απέναντι στη Μονακό. Στον τελικό σημείωσε 25 πόντους και αναδείχθηκε MVP.
Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, απέκτησε έναν γκαρντ που μπορεί να δημιουργήσει, να εκτελέσει, να παίξει pick and roll και να αναλάβει την ευθύνη στα κρίσιμα λεπτά. Κυρίως όμως έναν αθλητή που κατάφερε να μετατρέψει το όνομά του σε σύμβολο αριστείας προτού καν φτάσει στα 30 του χρόνια.
Για έναν ΠΑΟΚ που αναζητά σταθερότητα, προσωπικότητα και ηγεσία στην περιφέρεια, ο Τρέβορ Χάτζινς μοιάζει με μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αφίξεις της Stoiximan GBL.
Σάνον Έβανς (Προμηθέας Βikos Cola): Ο ηγέτης που θέλει να ξαναβρεί τον δρόμο του
Με την απόκτηση του Σάνον Έβανς, ο Προμηθέας φέρνει στην Ελλάδα έναν από τους πιο δοκιμασμένους και παραγωγικούς γκαρντ της ισπανικής Liga Endesa, έναν παίκτη που πέρασε από κάθε πιθανό μονοπάτι πριν φτάσει στην καταξίωση.
Στα 32 του χρόνια, ο Αμερικανός με διαβατήριο Γουινέας κουβαλά εμπειρίες από NCAA, Ουγγαρία, Γαλλία, Τουρκία, Κίνα και κυρίως Ισπανία, εκεί όπου έχτισε το μεγαλύτερο μέρος της φήμης του. Ο Γιώργος Βόβορας αποκτά έναν παίκτη που μπορεί να οργανώσει, να εκτελέσει, να ελέγξει τον ρυθμό και να λειτουργήσει ως ηγετική προσωπικότητα σε μια νέα εποχή για τους Πατρινούς.
Γεννημένος στο Σάφολκ της Βιρτζίνια, δεν μεγάλωσε έχοντας το μπάσκετ ως μοναδική του αγάπη. Το μπέιζμπολ και το ράγκμπι ήταν τα αθλήματα που τον κέρδιζαν περισσότερο στα παιδικά του χρόνια.
Τα πρώτα σοβαρά βήματα στο μπάσκετ έγιναν στο Nansemond River High School υπό τις οδηγίες του προπονητή Εντ Γιανγκ. Εκεί τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Ο Γιανγκ θεωρούσε ότι ο νεαρός γκαρντ βασιζόταν υπερβολικά στο περιφερειακό σουτ και χρειαζόταν να γίνει πιο επιθετικός, πιο ολοκληρωμένος και πιο σκληρός.
Ο Έβανς δεν συμφωνούσε πάντα με αυτή την προσέγγιση. Ωστόσο, συνέχισε να δουλεύει. Και τελικά δικαιώθηκε.
Μετά το λύκειο βρέθηκε στη Hargrave Military Academy, ένα σχολείο με υψηλό οικονομικό κόστος, το οποίο κατάφερε να παρακολουθήσει χάρη στη βοήθεια συγγενών και φίλων.
Η εργατικότητά του άρχισε να τραβά τα βλέμματα των κολεγίων και σύντομα κατέληξε στο Μπάφαλο. Εκεί γνώρισε τον άνθρωπο που θα επηρέαζε καθοριστικά την πορεία του: τον Μπόμπι Χάρλεϊ. Ο θρύλος του Ντιουκ είδε από νωρίς το ταλέντο του νεαρού γκαρντ και τον εμπιστεύθηκε.
Στη δεύτερη χρονιά του στο Μπάφαλο, ο Έβανς εκτοξεύθηκε στους 15,4 πόντους και 4,6 ασίστ ανά παιχνίδι, οδηγώντας το πρόγραμμα στην πρώτη συμμετοχή του σε τουρνουά του NCAA. Όταν ο Χάρλεϊ ανέλαβε το Αριζόνα Στέιτ, ο Έβανς πήρε μια δύσκολη απόφαση. Παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς του, αποφάσισε να τον ακολουθήσει.
Εκεί εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους γκαρντ της περιφέρειάς του, με μέσους όρους 15 και 16,5 πόντων στις δύο σεζόν του, χτίζοντας πλέον προφίλ επαγγελματία.
Το 2018 δεν άκουσε το όνομά του στο ντραφτ. Έπαιξε στο Summer League με τους Ρόκετς, όμως δεν κατάφερε να κερδίσει συμβόλαιο. Έτσι, στράφηκε στην Ευρώπη.
Ο πρώτος σταθμός ήταν η ουγγρική Atomeromu, εκεί όπου άρχισε να χτίζει τη φήμη του. Σε δύο σεζόν κατέγραψε περίπου 17 πόντους και 5,6 ασίστ κατά μέσο όρο, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να πρωταγωνιστήσει.
Ακολούθησε η γαλλική Ορτέζ. Εκεί πραγματοποίησε μόλις πέντε εμφανίσεις, όμως ήταν αρκετές για να τραβήξουν την προσοχή της Μπαχτσεσεχίρ. Οι αριθμοί του ήταν εντυπωσιακοί: 21,8 πόντοι και 8,4 ασίστ ανά αγώνα.
Ωστόσο, η πραγματική απογείωση ήρθε με τη Μπέτις. Στην Ανδαλουσία, ο Έβανς μετατράπηκε σε έναν από τους πιο παραγωγικούς παίκτες ολόκληρης της Liga Endesa. Τη σεζόν 2022-23 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ισπανικού πρωταθλήματος με περισσότερους από 21 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ παράλληλα δημιουργούσε για τους συμπαίκτες του και έλεγχε το τέμπο της ομάδας.
Η Βαλένθια τον απέκτησε στα μέσα της ίδιας χρονιάς, δίνοντάς του την πρώτη ευκαιρία στη EuroLeague. Η παρουσία του εκεί ήταν πιο περιορισμένη, όμως πρόσθεσε ακόμη μία εμπειρία στο βιογραφικό του.
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τους Beijing Ducks στην Κίνα, επέστρεψε στην Ισπανία, πρώτα με τη Μπανταλόνα και στη συνέχεια με την Ανδόρα.
Τη σεζόν 2025-26 ολοκλήρωσε τη χρονιά με 13,4 πόντους και 5,5 ασίστ ανά αγώνα, αναδεικνυόμενος κορυφαίος πασέρ της Liga Endesa και οδηγώντας την Ανδόρα στην παραμονή.
Δεν ήταν η πρώτη φορά. Είχε ήδη τερματίσει δύο φορές πρώτος στις ασίστ του ισπανικού πρωταθλήματος, ενώ το 2021-22 βρέθηκε στη δεύτερη καλύτερη πεντάδα της λίγκας.
Το βασικό του όπλο παραμένει η ικανότητά του να δημιουργεί ρήγματα. Διαθέτει πολύ καλό πρώτο βήμα, εξαιρετικό έλεγχο της μπάλας και μεγάλη άνεση στο pick-and-roll. Τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σημαντικά ως οργανωτής. Διαβάζει πλέον καλύτερα τις άμυνες, παίρνει πιο ώριμες αποφάσεις και δημιουργεί συνεχώς πλεονεκτήματα για τους συμπαίκτες του.
Παράλληλα παραμένει απειλή στο σκορ. Μπορεί να δημιουργήσει μόνος του σουτ, να εκτελέσει μετά από ντρίμπλα και να αναλάβει την τελευταία επίθεση όταν η μπάλα «καίει».
Στην άμυνα δεν βασίζεται τόσο στο μέγεθος όσο στην εμπειρία, την ταχύτητα των χεριών και την κατανόηση του παιχνιδιού.
Ο Σάνον Έβανς έφτασε μέχρι την κορυφή της ACB μέσω του δύσκολου δρόμου, χωρίς να περάσει ποτέ από το NBA και χωρίς να του χαριστεί τίποτα. Στην Πάτρα καλείται να αποτελέσει τον εγκέφαλο μιας νέας προσπάθειας και ίσως τον παίκτη γύρω από τον οποίο θα χτιστεί η αγωνιστική ταυτότητα του νέου Προμηθέα.
Νέλι Τζόσεφ (ΑΕΚ): Η ιστορία ζωής που ξεπερνά το μπάσκετ
Αν υπάρχει ένας παίκτης στο φετινό ρόστερ της ΑΕΚ που κουβαλά μια πραγματικά κινηματογραφική διαδρομή, αυτός είναι ο Νέλι Τζόσεφ. Γεννημένος στο Λάγος της Νιγηρίας το 2001, έχασε τον πατέρα του σε βρεφική ηλικία, μεγάλωσε χωρίς τη μητέρα του που αναγκάστηκε να φύγει για εργασία και βρέθηκε ουσιαστικά μόνος του μετά τον θάνατο της γιαγιάς του. Σε ηλικία μόλις 10-11 ετών έβγαινε καθημερινά στους δρόμους αναζητώντας μικροδουλειές για να εξασφαλίσει το φαγητό της ημέρας.
Το μπάσκετ δεν ήταν καν μέρος των ονείρων του. Η πρώτη του αγάπη ήταν το ποδόσφαιρο. Μέχρι που ένας πρώην μπασκετμπολίστας πάστορας, ο Κίνγκσλεϊ Ομεόνου, τον πλησίασε και τον ρώτησε: «Γιατί παίζεις ποδόσφαιρο;». Εκείνη η τυχαία συνάντηση άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του.
Από τα ανοιχτά γήπεδα του Λάγος, στο Basketball Without Borders, στην NBA Africa Academy, στις ΗΠΑ και τελικά στην Ευρώπη, ο Τζόσεφ αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς το μπάσκετ μπορεί να αλλάξει τη μοίρα ενός ανθρώπου.
Η εξέλιξή του συνδέθηκε άμεσα με το όνομα του Ρικ Πιτίνο.
Ο Hall of Famer προπονητής τον επέλεξε στο Αϊόνα και αποτέλεσε τον βασικό άνθρωπο που διαμόρφωσε τις πρώτες αγωνιστικές του συνήθειες. Ο Πιτίνο μάλιστα είχε δηλώσει δημόσια: «Είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες που έχουν έρθει από την Αφρική και ένας από τους πιο φανταστικούς νεαρούς που έχω προπονήσει ποτέ.»
Στο Αϊόνα αναδείχθηκε Rookie of the Year στην MAAC και στη συνέχεια καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους ψηλούς της περιφέρειας.
Όταν ο Ρικ Πιτίνο μετακόμισε στο Σεντ Τζονς, ο Τζόσεφ συνέχισε στο Νιου Μέξικο υπό τις οδηγίες του γιου του, Ρίτσαρντ Πιτίνο. Η τελευταία του χρονιά στο NCAA ήταν και η πιο παραγωγική. Με 14,2 πόντοι, 11 ριμπάουντ, 1,5 τάπες και 1,3 κλεψίματα ανά αγώνα, κέρδισε θέση τόσο στην καλύτερη αμυντική πεντάδα όσο και στις κορυφαίες πεντάδες της περιφέρειας.
Παρότι οι αριθμοί του ήταν εξαιρετικοί, ο Τζόζεφ δεν επιλέχθηκε στο ντραφτ. Ο βασικός λόγος ήταν η ηλικία του. Ολοκλήρωσε το κολέγιο στα 24 του χρόνια, σε μια αγορά όπου οι ομάδες του NBA επενδύουν συνήθως σε 19χρονους και 20χρονους παίκτες με μεγαλύτερο αναπτυξιακό περιθώριο.
Αυτό όμως αποδείχθηκε ευλογία για την ευρωπαϊκή αγορά. Η Στρασμπούρ τον εμπιστεύθηκε για το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο της καριέρας του και ο Νιγηριανός δικαίωσε απόλυτα τους ανθρώπους της. Στην πρώτη του σεζόν στην LNB Pro A κατέγραψε 12,4 πόντους, 8,4 ριμπάουντ, 1,3 ασίστ και 0,8 τάπες ανά αγώνα, ενώ αναδείχθηκε πρώτος ριμπάουντερ του γαλλικού πρωταθλήματος.
Στο καθοριστικό play-in απέναντι στη Σαλόν ήταν κυριαρχικός με 24 πόντους και 9 ριμπάουντ, οδηγώντας τη Στρασμπούρ στα playoffs.
Η σεζόν αυτή ήταν ουσιαστικά το εισιτήριό του για την ΑΕΚ και το BCL. Ο κόουτς Ντράγκαν Σάκοτα γνωρίζει πως ο Τζόσεφ δεν είναι ένας κλασικός ψηλός που θα δημιουργήσει μόνος του από το low post ούτε ένας stretch-five που θα απειλήσει από μακριά.
Το παιχνίδι του βασίζεται σε τρεις άξονες: αθλητικότητα, ριμπάουντ και άμυνα.
Με ύψος 2,06 μ. και άνοιγμα χεριών που φτάνει τα 2,18 μ., διαθέτει σπάνια φυσικά προσόντα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Τρέχει το γήπεδο εξαιρετικά, τελειώνει φάσεις πάνω από τη στεφάνη και αποτελεί μόνιμη απειλή ως roller στο pick-and-roll. Διαβάζει πολύ καλά τις τροχιές της μπάλας, χρησιμοποιεί σωστά το σώμα του και κυριαρχεί και στις δύο ρακέτες, ενώ είναι ικανός rim protector, μπορεί να αλλάξει σε κοντύτερους αντιπάλους και να υποστηρίξει πιο επιθετικές αμυντικές προσεγγίσεις.
Ωστόσο, το επιθετικό του ρεπερτόριο παραμένει περιορισμένο. Δεν διαθέτει αξιόπιστο σουτ μέσης ή μακρινής απόστασης, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός με πλάτη στο καλάθι, φορτώνεται συχνά με φάουλ, παρουσιάζει ορισμένες αδυναμίες στις αμυντικές περιστροφές και παραμένει ασταθής στις βολές (περίπου 62% σε NCAA και Γαλλία).
Ο Ντράγκαν Σάκοτα έψαχνε ένα βασικό «5άρι» που να προσφέρει ενέργεια, αθλητικότητα και παρουσία στο ζωγραφιστό χωρίς να απαιτεί πολλές μπάλες στην επίθεση.
Ο Τζόσεφ ταιριάζει σε αυτή την περιγραφή. Δίπλα στον Γκρεγκ Μπράουν δημιουργεί μία από τις πιο αθλητικές frontlines του Basketball Champions League, ενώ το προφίλ του δείχνει παίκτη που μπορεί να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο μέσα σε ένα σταθερό και απαιτητικό περιβάλλον.
Κάιλ Αλεξάντερ (ΠΑΟΚ): Ο αργοπορημένος έρωτας με το μπάσκετ
Ο ΠΑΟΚ επένδυσε σε έναν παίκτη που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στους ανθρώπους που παρακολουθούν στενά την ευρωπαϊκή αγορά. Ο Κάιλ Αλεξάντερ είναι ένας σέντερ με πολυετή παρουσία σε κορυφαία πρωταθλήματα, εμπειρίες από NBA, EuroCup, Liga Endesa και τουρκικό πρωτάθλημα, αλλά και ένα προφίλ που ταιριάζει απόλυτα στις απαιτήσεις του σύγχρονου μπάσκετ.
Το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει είναι η αθλητικότητά του. Με ύψος 2.08 μ. και άνοιγμα χεριών που ξεπερνά τα 2.23 μ., διαθέτει όλα τα φυσικά εργαλεία που ζητούν οι σύγχρονες άμυνες. Τρέχει το γήπεδο σαν φόργουορντ, αλλά προστατεύει τη στεφάνη σαν κλασικός σέντερ.
Στο pick-and-roll είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός ως roller. Στήνει σκριν, βυθίζεται γρήγορα προς το καλάθι και τελειώνει φάσεις πάνω από τη στεφάνη. Τα καλά χέρια του επιτρέπουν να υποδέχεται δύσκολες πάσες, ενώ αποτελεί μόνιμη απειλή σε καταστάσεις lob.
Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία του μακριά από τη μπάλα. Διαβάζει σωστά τους χώρους και δημιουργεί συνεχώς γραμμές πάσας για τους δημιουργούς της ομάδας του. Στα επιθετικά ριμπάουντ συγκαταλέγεται σταθερά στους καλύτερους ψηλούς των διοργανώσεων όπου αγωνίζεται. Διαθέτει εξαιρετικό δεύτερο άλμα και ένστικτο στην πρόβλεψη της πορείας της μπάλας.
Μπορεί να αλλάξει στα σκριν και να μείνει μπροστά από κοντύτερους παίκτες χάρη στα γρήγορα πόδια του. Διαθέτει εξαιρετικό timing στις τάπες, καλύπτει μεγάλους χώρους και λειτουργεί αποτελεσματικά ως help defender. Η ικανότητά του στην προστασία της στεφάνης είναι ίσως το κορυφαίο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του.
Την ίδια στιγμή, παρότι διαθέτει αξιόλογη μηχανική στο σουτ, δεν έχει εξελιχθεί σε σταθερή απειλή από τα 6,75 μ. Επιπλέον, δεν διαθέτει πλούσιο ρεπερτόριο στο post. Όταν καλείται να δημιουργήσει μόνος του απέναντι σε οργανωμένη άμυνα, η αποτελεσματικότητά του μειώνεται αισθητά.
Αμυντικά, παρότι είναι εξαιρετικός στις αλλαγές, υπάρχουν στιγμές όπου η τοποθέτησή του στο drop coverage ή στις περιστροφές του pick-and-roll μπορεί να βελτιωθεί. Δεν είναι ο σέντερ που θα ζητήσει πολλές κατοχές στο low post. Είναι όμως ο ψηλός που θα προσφέρει ενέργεια σε καθημερινή βάση.
Και να σκεφτεί κανείς πως μεγαλώνοντας, ο ίδιος περνούσε τον περισσότερο χρόνο του παίζοντας video games. Παρά το γεγονός ότι προερχόταν από μια οικογένεια με έντονο μπασκετικό υπόβαθρο (ο πατέρας του Τζόζεφ είχε διακριθεί στο Πανεπιστήμιο Niagara, ενώ η αδελφή του Κέιλα έφτασε μέχρι το WNBA), μέχρι τα 16 του χρόνια τον ενδιέφερε περισσότερο το βόλεϊ παρά το μπάσκετ.
Αυτό είχε άμεσο αντίκτυπο και στις δυσκολίες που συνάντησε στις πρώτες του προπονήσεις, παρά τη δεδομένη διάθεσή του να δουλέψει πάνω στις αδυναμίες του.
Η μεταγραφή του στο Orangeville Prep αποδείχθηκε καθοριστική. Εκεί έγινε συγκάτοικος και φίλος με τον Τζαμάλ Μάρεϊ, ενώ η εξέλιξή του ήταν τόσο εντυπωσιακή ώστε σύντομα άρχισε να δέχεται προτάσεις από κολέγια της Division I.
Ο Αλεξάντερ επέλεξε το Tενεσί γνωρίζοντας πως έπρεπε να καλύψει χρόνια μπασκετικής εκπαίδευσης που άλλοι είχαν αποκτήσει από την παιδική ηλικία. Κάθε χρόνο όμως παρουσίαζε αισθητή βελτίωση.
Από αναπληρωματικός σέντερ εξελίχθηκε σε βασικό πυλώνα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην εξαιρετική πορεία της ομάδας τα τελευταία του χρόνια στο NCAA. Παρά τα καλά του στοιχεία, δεν επιλέχθηκε στο ντραφτ του 2019. Η πορεία του όμως δεν σταμάτησε εκεί.
Οι Μαϊάμι Χιτ διέκριναν αμέσως τις δυνατότητές του. Πέρασε από το Summer League, αγωνίστηκε στους Sioux Falls Skyforce της G League και κατάφερε να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στο NBA, έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο Πατ Ράιλι μιλούσε δημόσια για έναν παίκτη με τα φυσικά χαρακτηριστικά που αναζητούν οι σύγχρονες ομάδες: μέγεθος, ταχύτητα, κινητικότητα και αμυντική ευελιξία.
Το πραγματικό άλμα στην καριέρα του, ωστόσο, ήρθε στην Ευρώπη.
Η Φουενλαμπράδα αποτέλεσε το πρώτο του μεγάλο βήμα, ενώ ακολούθησαν η Βαλένθια, η Χάποελ Τελ Αβίβ και η Τουρκ Τέλεκομ. Κάθε χρόνο βελτίωνε τη θέση του στην ευρωπαϊκή αγορά, αποκτώντας όλο και μεγαλύτερο ρόλο.
Η τελευταία διετία στην Άγκυρα τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο αξιόπιστους αμυντικούς ψηλούς εκτός EuroLeague.
Το 2024-25 αναδείχθηκε πρώτος μπλοκέρ του EuroCup με 2,2 κοψίματα ανά παιχνίδι, ενώ ολοκλήρωσε την περσινή σεζόν με 9,7 πόντους, 5,7 ριμπάουντ και 1,1 τάπες σε όλες τις διοργανώσεις.
Παράλληλα, ήταν μέλος της εθνικής Καναδά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023, προσθέτοντας ακόμη μία σημαντική εμπειρία στο βιογραφικό του.