Σταμάτα.
Σε παρακαλώ, σταμάτα.
Εκεί ακριβώς: έξω από τις τέσσερις γραμμές του παρκέ.
Είσαι ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας, όμως τώρα θέλω να μας εμπιστευτείς σαν να είσαι παιδάκι που σου ζητάμε να μας ακολουθήσεις στο πίσω μέρος του φορτηγού, γιατί εκεί κρύβουμε τις καραμέλες- εντάξει;
Κλείσε τα μάτια και σκέψου…
Τη μέρα εκείνη που είδες τον Γκάλη να παίζει για πρώτη φορά και τσίριξες ενθουσιασμένος στη μητέρα σου «Μαμά, κι εγώ μπορώ 4 σπασίματα!». Και κράτησες τον λόγο σου: στην προσπάθειά σου να μιμηθείς τον Νικ, υπέστης τέσσερα κατάγματα.
Την αυτοθυσία το Γιαννάκη. Την no-look πάσα του Παπαλουκά. Το κόψιμο του Φασούλα, τα δάκρυα του Μπάνε, το τρίποντο του Διαμαντίδη, το step-back του Σπανούλη.
Μπορεί να λογίζεται ως διγαμία το ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι, όμως αυτός ο «κανόνας» δεν έχει εφαρμογή στο μπάσκετ.
Και τώρα, συνέχισε: αναλογίσου τα ξενύχτια για να δεις τον Μάικλ να υψώνει 1, 2, 3, 4, 5, 6 δάχτυλα προς τον ουρανό. Τον ΛεΜπρόν να κυνηγάει σαν διάβολος από την πορτοκαλί κόλαση τον Ιγκουοντάλα. Τον Κόμπι να κόβει τον αχίλλειό του και να επιστρέφει για να βάλει δύο βολές. Τον Στεφ να τα στάζει από τα 10 μέτρα.
Σσσς, μην ανεβάζεις τον τόνο της φωνής σου: μίλα ψιθυριστά, αν μιλάς γι’ αγάπη.
Θυμήσου την εναλλακτική φανέλα των Σόνικς που έψαχνες απελπισμένα να τη βρεις. Τα παπούτσια του Σακ που «φούσκωναν» πατώντας την μπάλα στη γλώσσα. To “Sirius”. Τις πολύχρωμες, αντιανεμικές φόρμες. Τ’ αυτοκόλλητα που σου έλειπαν για να συμπληρώσεις το άλμπουμ σου και τις επικλήσεις στα θεία κάθε φορά που σου τύχαινε κάποιο που είχες διπλό.
Η παιδική μας ηλικία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ξεχαρβαλωμένο σπίτι αναμνήσεων: κακοστημένο, ετοιμόρροπο, υπέροχο.
Στο πιο αγαπημένο σου δωμάτιο υπάρχει μία μπάλα. Η πηγή όλης αυτής της ζεστασιάς. Η αρχή των πάντων: ένα βήμα τη φορά (αλλά όχι πάνω από δύο χωρίς ντρίμπλα, είναι βήματα) μέχρι ν’ αγαπήσεις παράφορα το άθλημα και τα όσα το συνοδεύουν.
Λίγο ακόμη, μη φεύγεις. Τώρα μπήκες στο δικό μας σπίτι. Επίτρεψέ μου να σου συστήσω τον Γιάννη. Τον Χοσέ. Τον Γιώργο, τον Γιώργο και τον Γιώργο (ναι, καλά κατάλαβες: αν σε λένε «Γιώργο» έχεις αρκετά καλές πιθανότητες να προσληφθείς εδώ). Τον Νίκολα. Τον Απόστολο. Τον Πάνο. Τον Βαγγέλη. Τον Σάσα. Στο κουδούνι γράφει «Δήμος». Μα και «Γιώργος» και «Αχιλλέας» και «Κίμωνας» και «Σίριλ»… και… και.
Πιάσε το χέρι τους- μη φοβάσαι. Αυτοί ξέρουν τον δρόμο και το ταξίδι προμηνύεται ευχάριστο, χωρίς πολλές αναταράξεις. Τελικός προορισμός ο πλανήτης μπάσκετ, μέσα από μια σειρά στάσεων: Euroleague. NBA. Λιανοκλάδι.Συνεντεύξεις. Άποψη. Ανάλυση. Κι όλ’ αυτά, φυσικά, Γ.Τ.Κ.
Έχεις δίκιο: σε μπερδέψαμε περισσότερο κι από ταινία του ύστερου Ντέιβιντ Λιντς, ειδικά αν τις έχεις δει χωρίς πρώτα να καταναλώσεις μερικά μανιτάρια (όχι του εμπορίου).
Αλλά τώρα, να: τελειώνουν οι εισαγωγές. Άνοιξε τα βλέφαρα. Ρίξε μια ματιά γύρω σου. Προχώρα.
Σε παρακαλώ, προχώρα.
Εμείς ήρθαμε για να μείνουμε. Για να σου κάνουμε απλά παρέα. Εσύ είσαι ο πρωταγωνιστής εδώ, θυμάσαι;
Ελπίζουμε να σου αρέσει.
Να πάρει, αν είσαι μπασκετικός προσευχόμαστε να σου αρέσει.
Και τώρα, δέσε τα sneakers σου και πέρασε. Μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα της δημιουργικής ασάφειας, δε συστηθήκαμε.
Συγκράτησες το όνομά μας;
Είναι ο ήχος της ευτυχίας. Το άκουσμα εκείνο που σε κάνει πάντα να χαμογελάς.
Ορίστε, δοκίμασε και μόνος σου: σύρε με δύναμη το παπούτσι στο παρκέ.
SKWEEK.
Καλώς ήλθες, ξένε, στον τόπο μας.