Ο Πάμπλο Λάσο, που σημάδεψε μία ολόκληρη εποχή στη Ρεάλ Μαδρίτης κατακτώντας σχεδόν κάθε διαθέσιμο τίτλο, διανύει πλέον ένα νέο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον κεφάλαιο της καριέρας του στον πάγκο της Αναντολού Εφές.
Αν στο πρώτο μέρος της μεγάλης συνέντευξής του στο SKWEEK η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως στην τουρκική ομάδα και στα σχέδιά της για το μέλλον, στο δεύτερο μέρος ο Λάσο ανοίγει τον φακό και τοποθετείται για ορισμένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούν σήμερα το ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Στο δεύτερο σκέλος της κουβέντας, ο πολύπειρος τεχνικός ανέλυσε τις δυσκολίες της περσινής σεζόν στην Εφές, εξηγώντας πώς οι συνεχείς τραυματισμοί και η αδυναμία προπονήσεων με πλήρες ρόστερ δεν επέτρεψαν στην ομάδα να εξελιχθεί όπως θα ήθελε.
Μίλησε για την αποχώρηση του Σέιν Λάρκιν, τις μεταγραφές των Ντάριο Σάριτς και Ματ Στράζελ, την επιστροφή του Γιώργου Παπαγιάννη μετά τον σοβαρό τραυματισμό του, αλλά και για το ολοένα πιο χαοτικό μεταγραφικό περιβάλλον, όπου οι φήμες συχνά τρέχουν ταχύτερα από την πραγματικότητα. Παράλληλα, απάντησε και στα σενάρια που αφορούσαν το δικό του μέλλον, υποστηρίζοντας ότι ένας προπονητής δεν πρέπει ποτέ να αλλάζει τις αρχές και τη φιλοσοφία του λόγω εξωτερικής πίεσης.
Στο δεύτερο μέρος, όμως, η κουβέντα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Ο Λάσο εξηγεί γιατί θεωρεί ότι η Ρεάλ Μαδρίτης αναζητά σήμερα τη σταθερότητα που χαρακτήριζε τη δική του εποχή, αναλύει την επιλογή του Πέδρο Μαρτίνεθ για τον πάγκο των Μαδριλένων και περιγράφει γιατί πιστεύει πως η διάρκεια και η συνέπεια αποτελούν τη βάση κάθε επιτυχημένου πρότζεκτ.
Παράλληλα, σχολιάζει την εμπλοκή του Λούκα Ντόντσιτς στο φιλόδοξο εγχείρημα της Roma SPQR, τις οικονομικές ανισορροπίες που διαμορφώνουν το σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ, αλλά και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σύλλογοι όπως η Βαλένθια και η Παρί.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν, βέβαια, οι τοποθετήσεις του για την επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό. Ο Λάσο χαρακτηρίζει την εξέλιξη θετική για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, εξηγεί γιατί θεωρεί ότι οι «πράσινοι» και ο Ολυμπιακός αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της διοργάνωσης και προειδοποιεί όσους πιστεύουν ότι η παρουσία του Σέρβου τεχνικού αρκεί από μόνη της για να εγγυηθεί τίτλους.
Διευκρίνιση: Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε πριν από την ολοκλήρωση της μεταγραφής του Γκέρσον Γιαμπουσέλε στον Παναθηναϊκό και πριν από την αποχώρηση του Τσέντι Όσμαν με προορισμό τον ΠΑΟΚ.
Από τότε που φύγατε από τη Ρεάλ Μαδρίτης, ο σύλλογος έχει περάσει από αρκετές αλλαγές προπονητών και εξακολουθεί να φαίνεται πως αναζητά τη σταθερότητα που είχε στη δική σας εποχή. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να χτιστεί ένα μακροχρόνιο πρότζεκτ σε έναν σύλλογο όπως η Ρεάλ Μαδρίτης;
Στην πραγματικότητα απαντήσατε μόνος σας στην ερώτηση. Οι άνθρωποι αναζητούν σταθερότητα. Και πού την αναζητούν; Στη νίκη.
Γιατί όταν κερδίζεις, κανείς δεν αμφισβητεί τίποτα. Κέρδισες.
Ο δικός μου τρόπος σκέψης δεν ήταν ποτέ έτσι. Φυσικά θέλω να κερδίζω. Η νίκη είναι σημαντική για τον σύλλογο και για μένα. Αλλά δεν μπορώ να σκέφτομαι μόνο τη νίκη.
Ας δούμε τον Ολυμπιακό. Ο κόσμος λέει ότι είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη επειδή κέρδισε. Εντάξει. Αλλά εγώ θα ρωτούσα: γιατί κέρδισε; Για μένα, η απάντηση είναι η σταθερότητα.
Κοιτάξτε τον Ολυμπιακό τα τελευταία 15 χρόνια. Σε πόσα Final Four έχει παίξει; Σε εννέα. Κάποια τα κέρδισε. Κάποια τα έχασε.
Διαφορετικοί προπονητές, διαφορετικοί παίκτες. Παρ’ όλα αυτά, η δομή παρέμεινε. Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα.
Η επιτυχία συχνά έρχεται μέσα από τη σταθερότητα. Όχι μέσα από το να κρίνεις τα πάντα με βάση μία νίκη ή μία ήττα.
Μετά την αποχώρηση του Σέρτζιο Σκαριόλο, η Ρεάλ Μαδρίτης επέλεξε τον Πέδρο Μαρτίνεθ ως νέο της προπονητή. Γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα τι αντιπροσωπεύει αυτός ο πάγκος. Τι γνώμη έχετε για την επιλογή και τι μπορεί να προσφέρει ο Πέδρο στη Μαδρίτη;
Τρέφω τεράστιο σεβασμό για τον Πέδρο. Νομίζω ότι το μπάσκετ που έπαιξε η ομάδα του αυτή τη σεζόν ήταν εξαιρετικά ελκυστικό. Είχε επίσης σπουδαίους παίκτες για αυτό το στυλ μπάσκετ.
Ταυτόχρονα, είμαι βέβαιος ότι ο πρώτος άνθρωπος που γνωρίζει ότι δεν μπορεί απλώς να αντιγράψει και να επικολλήσει το ίδιο στυλ στη Ρεάλ Μαδρίτης είναι ο ίδιος ο Πέδρο.
Ο πόιντ γκαρντ του τώρα είναι ο Φακούντο Καμπάτσο, όχι ο Γιαν Μοντέρο. Εσείς μπορεί να προτιμάτε τον Μοντέρο. Εγώ μπορεί να προτιμώ τον Καμπάτσο. Αυτό δεν είναι το θέμα.
Αν αύριο η Ρεάλ υπογράψει τον Μοντέρο, τότε θα προπονήσει τον Μοντέρο. Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο ο Πέδρο θα έχει την ευκαιρία να δείξει ότι είναι σπουδαίος προπονητής. Επειδή θα πρέπει να προσαρμοστεί στους παίκτες που έχει.
Πολλές φορές οι προπονητές κρίνονται μόνο από τις νίκες και τις ήττες. Για μένα, η αξία ενός προπονητή συχνά μετριέται από την ικανότητά του να πάρει το μέγιστο από τους παίκτες που έχει διαθέσιμους.
Και πιστεύω ότι ο Πέδρο έκανε εξαιρετική δουλειά στη Βαλένθια. Τώρα έχει μπροστά του μία πολύ δύσκολη πρόκληση στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος παράγοντας που κάνει τη διαφορά μεταξύ νίκης και ήττας στη Ρεάλ Μαδρίτης και δεν υπάρχει αλλού;
Νομίζω ότι είναι μέρος του DNA ενός συλλόγου που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό. Σε τέτοιον βαθμό ώστε αν δεν κερδίσεις, να μοιάζει σαν όλα να είναι λάθος. Αυτός είναι απλώς ο τρόπος που λειτουργεί ο σύλλογος.
Έχω πει πολλές φορές την ιστορία από το πρώτο Κύπελλο Ισπανίας που κατέκτησα ως προπονητής. Το πρώτο πράγμα που μου είπε ο Φλορεντίνο Πέρεθ ήταν: «Συγχαρητήρια. Είμαι πολύ χαρούμενος. Κερδίσαμε το Κύπελλο. Πολύ καλά. Τώρα πρέπει να κερδίσεις το πρωτάθλημα».
Αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Είναι μια νοοτροπία που έχει περάσει από γενιά σε γενιά, τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στο μπάσκετ. Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι χτισμένη για να κερδίζει. Είναι πολύ δύσκολο να πεις: «Κάναμε εξαιρετική σεζόν και τερματίσαμε δεύτεροι».
Αυτή η νοοτροπία μεταδίδεται με το πέρασμα του χρόνου. Είναι μέρος αυτού που κάνει τη Ρεάλ αυτό που είναι.
Πιστεύετε ότι η Ρεάλ Μαδρίτης έχει περισσότερα κοινά με συλλόγους όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο Ερυθρός Αστέρας ή η Παρτίζαν απ’ ό,τι με τους περισσότερους ισπανικούς συλλόγους;
Υπάρχουν σύλλογοι των οποίων η ταυτότητα προέρχεται από το γεγονός ότι είναι μεγάλοι σύλλογοι. Μπορώ να αναφέρω μερικούς: Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Ερυθρός Αστέρας, Παρτίζαν, Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, Γαλατασαράι, Φενέρμπαχτσε.
Αυτοί είναι σύλλογοι με πολλά τμήματα — ποδόσφαιρο, μπάσκετ, γυναικείες ομάδες και πολλά άλλα. Αναγνωρίζονται παντού και είναι πάντοτε ανταγωνιστικοί.
Έπειτα υπάρχουν άλλου τύπου σύλλογοι, όπως η Εφές και η Μιλάνο. Αυτό σημαίνει ότι είναι χειρότεροι; Φυσικά όχι. Είναι εξαιρετικές ομάδες.
Η Μακάμπι Τελ Αβίβ είναι ένα ακόμη ενδιαφέρον παράδειγμα. Αν το ψάχναμε τώρα, θα βλέπαμε ότι έχει επίσης ποδοσφαιρική ομάδα. Αλλά όταν οι άνθρωποι ακούνε «Μακάμπι», σκέφτονται το μπάσκετ.
Άρα δεν πιστεύω ότι τα μεγάλα brands δημιουργούν αυτόματα μεγάλες ομάδες. Οι μεγάλες ομάδες δημιουργούν επίσης μεγάλα brands. Είναι 50-50.
Η Μπάγερν Μονάχου είναι ένα τεράστιο ποδοσφαιρικό brand. Τώρα γίνεται και ένα σοβαρό μπασκετικό brand. Η δύναμη του οργανισμού βοηθά. Αλλά η μπασκετική ομάδα πρέπει και πάλι να κερδίσει τη δική της ταυτότητα.
Πιστεύω ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει πολλούς συλλόγους με τεράστια αξία. Κάποιοι από αυτούς έχουν την αίσθηση ότι πίσω τους υπάρχει ένας μεγάλος σύλλογος. Άλλοι δεν έχουν την ίδια αίσθηση, επειδή ο ευρύτερος οργανισμός δεν είναι τόσο μεγάλος. Αυτό δεν τους κάνει καλύτερους ή χειρότερους. Απλώς διαφορετικούς.
Αυτό το καλοκαίρι βλέπουμε κινήσεις που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζαν αδύνατες: το NBA συνεχίζει να πλησιάζει την Ευρώπη, νέες ομάδες και νέοι επενδυτές μπαίνουν στο μπάσκετ και τώρα ακόμη και ο Λούκα Ντόντσιτς αποφάσισε να επενδύσει σε ένα πρότζεκτ της Ρόμα SPQR. Έχετε μιλήσει πρόσφατα μαζί του;
Όχι. Η τελευταία φορά που μίλησα με τον Λούκα ήταν όταν ήμουν μαζί του πέρσι, νομίζω τον Ιούνιο. Περάσαμε λίγο χρόνο μαζί στη Μαδρίτη.
Λοιπόν, ο Λούκα είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος τώρα, προφανώς. Όταν τον γνώρισα, ήταν ένα παιδί 13 ετών. Τώρα είναι ένας παίκτης που, αν δεν είναι ο καλύτερος, είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες στο NBA.
Η ζωή του έχει αλλάξει πολύ. Αλλά πιστεύω ότι εξακολουθεί να διατηρεί μία μεγάλη αγάπη για το μπάσκετ γενικότερα.
Πάντα έλεγα για τον Λούκα ότι ο κόσμος μιλάει για τις ικανότητές του, για το σουτ του. Για μένα, το σημαντικότερο πράγμα στον Λούκα είναι το συνολικό του IQ. Η ευφυΐα του στη διαχείριση των καταστάσεων. Για μένα, αυτό είναι που τον έκανε σπουδαίο παίκτη, φυσικά μαζί με τις ικανότητές του.
Και πιστεύω ότι η επένδυσή του στη Ρόμα είναι μια στρατηγική κίνηση για το μέλλον του.
Ήταν κάτι που περιμένατε να συμβεί, το να εμπλακεί ο Λούκα Ντόντσιτς σε αυτού του είδους το πρότζεκτ;
Όχι, δεν το περίμενα, αλλά δεν με εξέπληξε. Πιστεύω ότι εκτιμά την ποιότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ και γνωρίζει ότι μπορεί να αποτελέσει μια καλή επένδυση.
Στο Συνέδριο Προπονητών μιλήσατε για την αλλαγή από τον Έργκιν Άταμαν στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό. Είπατε ότι ήταν εξαιρετικά νέα για το ελληνικό μπάσκετ. Αναφέρατε επίσης ότι σας έλειψε ο Παναθηναϊκός από το Final Four. Πιστεύετε ότι η αντιπαλότητα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού μπορεί να γίνει ξανά η μεγάλη κινητήρια δύναμη του ευρωπαϊκού μπάσκετ;
Δεν ξέρω αν είναι η βασική κινητήρια δύναμη, αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω ένα δυνατό ευρωπαϊκό μπάσκετ χωρίς τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό.
Πιστεύω ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι τυχερό επειδή διαθέτει μεγάλες ομάδες, μεγάλους προπονητές όπως ο Εργκίν, όπως ο Ζέλικο, και μεγάλους παίκτες, και αυτό είναι που το κάνει τόσο ελκυστικό. Γι’ αυτό είμαι μεγάλος υπερασπιστής του μπάσκετ, επειδή αυτό το άθλημα μου έχει δώσει τα πάντα στη ζωή μου.
Γιατί πιστεύω ότι αυτό το πάθος για το μπάσκετ δεν είναι μόνο κάτι που έχεις, αλλά κάτι που μεταδίδεις. Αν δεν έχεις αυτό το πάθος, μένεις στο σπίτι. Δεν έχω κανένα πάθος για το χόκεϊ επί πάγου. Μου αρέσει να το παρακολουθώ, αλλά δεν έχω πάθος γι’ αυτό. Δεν είναι η ζωή μου.
Για μένα, το μπάσκετ, το παραδέχομαι, είναι η ζωή μου. Είναι από τότε που ήμουν πολύ νέος. Επομένως πιστεύω ότι το πάθος είναι κάτι που έχεις και εδώ το βλέπουμε στο Συνέδριο: αυτό το πάθος μεταδίδεται.
Και είμαι πολύ χαρούμενος για τη συμμετοχή, για τους ανθρώπους που είναι ικανοί μέσα σε περίοδο διακοπών, να έρχονται μόνο και μόνο λόγω του πάθους τους, επειδή θέλουν να μάθουν για το άθλημα που αγαπούν.
Υπήρξε ποτέ μια στιγμή που αμφισβητήσατε αυτό το πάθος;
Κοιτάξτε, όταν σταμάτησα να παίζω, πιστεύω ότι ήταν μια δύσκολη στιγμή. Επειδή σταματάς να κάνεις αυτό που αγαπάς. Είχα το πάθος και ήμουν πολύ ξεκάθαρος ότι με κάποιο τρόπο έπρεπε να το ανταποδώσω στο μπάσκετ. Δεν ήξερα αν θα ήταν ως προπονητής, δεν ήξερα πώς, αλλά τελικά κατέληξα να προπονώ.
Πιστεύω ότι αυτό το πάθος είναι πολύ δύσκολο να το χάσεις.
Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου είπατε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι αν ένας νεαρός παίκτης σας ζητούσε συμβουλή, θα του προτείνατε να υπογράψει στη Βαλένθια ή στην Παρί. Γιατί;
Δεν ξέρω αν το είπα ακριβώς έτσι, αλλά οι νεαροί παίκτες σήμερα συχνά δίνουν αξία στο να αγωνίζονται σε έναν ρυθμό όπου οι αριθμοί τους μπορούν να είναι καλοί.
Και το στυλ παιχνιδιού της Βαλένθια και της Παρί είναι πολύ καλό για νεαρούς παίκτες. Πολλή ενέργεια, πολλές κατοχές, είναι πολύ καλό. Επειδή υπάρχουν άλλες ομάδες που είναι ικανές να παίζουν ένα διαφορετικό είδος μπάσκετ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Για παράδειγμα, ο Τσους Βιντορέτα, ένας από τους καλύτερους Ισπανούς προπονητές, υπέγραψε φέτος τον Πάτι Μιλς. Αν είσαι νέος, δεν ξέρω αν η Γκραν Κανάρια ή η Τενερίφη θα ήταν το μέρος όπου θα πήγαινες.
Οπότε ναι, πιστεύω ότι για έναν νεαρό παίκτη η Παρί και η Βαλένθια μπορούν να είναι δύο πολύ ελκυστικοί προορισμοί, ανεξαρτήτως προσώπων.
Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει πάντα. Υπάρχουν παίκτες που θα σου πουν: «Όχι, πήγαινε με αυτόν τον προπονητή γιατί πιστεύω ότι το στυλ του θα σε βοηθήσει να βελτιωθείς».
Την ίδια στιγμή, τα ρόστερ και των δύο ομάδων πρακτικά διαλύθηκαν μετά τις εξαιρετικές σεζόν τους. Τι λέει αυτό για την οικονομική και ανταγωνιστική πραγματικότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ;
Η οικονομική αντιπαλότητα θα υπάρχει πάντα.
Η Βαλένθια έχει πίσω της τον Χουάν Ροτς, έναν πολύ ισχυρό επιχειρηματία. Ο Χουάν πάντοτε μετέδιδε τις αξίες που εκπροσωπεί για εκείνον η Βαλένθια. Για μένα, αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει να είναι περήφανος. Ξέρει ότι μπορεί να χάσει παίκτες στην πορεία, αλλά καταβάλλει προσπάθεια για να τους κρατήσει.
Αυτό που δεν μπορείς να κάνεις είναι να τινάξεις την μπάνκα στον αέρα απλώς επειδή είχες μια καλή χρονιά. Πρέπει να διατηρήσεις την ιδέα αυτού που θέλεις να εκπροσωπείς.
Η Παρί ήταν σαν μια ανάσα φρέσκου αέρα από τη στιγμή που έφτασε στο κορυφαίο επίπεδο. Έφεραν τον προπονητή και μισή ντουζίνα παίκτες από τη Βόννη. Οπότε θα σας έλεγα ότι εκείνη η Παρί διαλύθηκε — αλλά και εκείνη είχε διαλύσει τη Βόννη.
Άρα πιστεύω ότι θα ήταν πολύ ανόητο από την πλευρά μας να μην κατανοούμε ότι αυτές οι οικονομικές διαφορές μπορούν να αποδειχθούν καθοριστικές όταν πρόκειται για την εδραίωση ενός πρότζεκτ.
Γι’ αυτό πιστεύω περισσότερο στο πρότζεκτ παρά απλώς στο να έχεις τους καλύτερους παίκτες επειδή μπορείς να πληρώσεις γι’ αυτούς.
Πώς βλέπετε την επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό;
Λοιπόν, τη βλέπω πολύ θετικά και θα εξηγήσω γιατί.
Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τον Ζέλικο. Πιστεύω ότι είναι ένας σπουδαίος προπονητής.
Βλέπω πόσο πολύ τον αγαπά ο κόσμος στην Αθήνα, πιθανότατα λόγω της σπουδαίας δουλειάς που έκανε στο παρελθόν. Πιστεύω ότι ο πρόεδρος τον εμπιστεύεται και νομίζω ότι αυτή πρέπει να είναι μια ιστορία με καλό τέλος.
Υπάρχει κάποια παγίδα σε αυτό το πρότζεκτ;
Υπάρχουν πάντα παγίδες. Από την άποψη ότι όλοι περιμένουν από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς να επαναλάβει όσα έκανε πριν από χρόνια. Αυτή μπορεί να είναι η παγίδα.
Γιατί ο Διαμαντίδης δεν πρόκειται να παίξει. Είναι διαφορετικές ομάδες, διαφορετικοί παίκτες.
Ο κόσμος θέτει ένα σημείο εκκίνησης, αλλά δεν γνωρίζουμε. Κάτι θα αλλάξει. Αυτό δεν είναι μαθηματικά. Αν ήταν έτσι, τότε όλα θα παρέμεναν απλώς τα ίδια. Ακόμη και το φορμάτ της Ευρωλίγκας έχει αλλάξει. Οι αντίπαλες ομάδες έχουν αλλάξει.
Οπότε το βλέπω θετικά, αλλά βλέπω επίσης μεγάλη δυσκολία στο γεγονός ότι ο κόσμος πιστεύει πως ο Ζέλικο θα έρθει και θα τα κερδίσει όλα. Εγώ δεν το γνωρίζω αυτό. Γιατί σήμερα σας λέω το εξής: ακόμη και με ακόμη μεγαλύτερο μπάτζετ, δεν έχει σημασία.
Αν ο Παναθηναϊκός παίξει τελικό απέναντι στην Εφές, δεν θα κοιτάξω το μπάτζετ, δεν θα κοιτάξω τον Ζέλικο, δεν θα κοιτάξω τους παίκτες του. Θα προσπαθήσω να κερδίσω. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.
Θέλω ο Ζέλικο να τα πάει πολύ καλά, αλλά θα προσπαθήσω να τον νικήσω. Με τον ίδιο τρόπο, αν ο Ζέλικο πει: «Θα ήθελα πολύ ο Πάμπλο να τα πάει πολύ καλά», και πάλι θα θέλει να με νικήσει.
Αλλά ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ένας καλός συνδυασμός για να ξεκινήσει κανείς και στη συνέχεια το μέλλον θα αποφασίσει.
Πιστεύω επίσης ότι η δουλειά του Έργκιν αυτά τα χρόνια ήταν πολύ καλή. Μιλάμε για έναν προπονητή που ανέλαβε μια ομάδα που βρισκόταν σχεδόν στον πάτο, στη 17η θέση, και την έκανε πρωταθλήτρια.
Το γεγονός ότι δεν έπαιξε στο Final Four θεωρήθηκε έκπληξη. Αυτό σου δείχνει το επίπεδο αυτής της ομάδας.
Πιστεύετε ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ απαιτεί υπερβολικά πολλά από παίκτες και προπονητές ή υπάρχει ακόμη περιθώριο να αυξηθεί ο αριθμός των αγώνων;
Υπάρχει προφανώς περιθώριο να αυξηθεί ο αριθμός των αγώνων. Αντί να παίζουμε κάθε τρεις ημέρες, μπορούμε να παίζουμε κάθε δύο ημέρες ή κάθε μέρα.
Είμαι μεγάλος υποστηρικτής του θεάματος. Και πιστεύω ότι για να προσφέρεις το καλύτερο θέαμα, χρειάζεσαι οι πρωταγωνιστές, οι καλλιτέχνες, να βρίσκονται στην καλύτερη δυνατή στιγμή τους.
Αυτή τη στιγμή διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί μια ομάδα να παίζει ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου την Κυριακή και τον τελικό τη Δευτέρα; Κανείς. Είναι αδιανόητο.
Αλλά ίσως η επιχειρηματική πλευρά σημαίνει ότι πρέπει να παίζεις περισσότερα παιχνίδια. Στην Ισπανία το διάλειμμα ενυδάτωσης ονομάζεται «διάλειμμα του δολαρίου», επειδή έχουν εισαχθεί διαφημίσεις και διαφημιστικά μηνύματα. Για να υπάρχει το θέαμα, φυσικά και πρέπει να υπάρχουν διαφημίσεις.
Αλλά αν το θέαμα βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο και το επιχειρηματικό κομμάτι σε ένα άλλο επίπεδο, κάτι δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Αν το επιχειρηματικό κομμάτι ανεβαίνει και το θέαμα πέφτει, ούτε αυτό θα λειτουργήσει.
Στο μπάσκετ, αν το επιχειρηματικό κομμάτι σημαίνει ότι θα παίζουμε πέντε αγώνες την εβδομάδα… Πού σταματά αυτό; Αυτό είναι που πρέπει να σκεφτούμε. Ο ίδιος ο φίλαθλος δεν γνωρίζει καν πότε παίζονται οι αγώνες. Πιστεύω ότι αυτό είναι κακό για το θέαμα.
Οπότε είναι απαραίτητο να έρθουν κοντά διαφορετικές φωνές και να σκεφτούν το καλό του θεάματος, προφανώς χωρίς να χαθεί το επιχειρηματικό κομμάτι.