O δημιουργός των πιο viral μπασκετικών T-shirts εξηγεί στο SKWEEK πώς ο Εβάν Φουρνιέ φόρεσε πάνω του τον Έντι Τζόνσον και ο Ρίτσαρντ Σιάο τον Νίκο Γκάλη, αλλά και με ποιον τρόπο ένα μπλουζάκι γίνεται αφήγηση.
Στο Αλεξάνδρειο τίποτα δεν μοιάζει αδύνατο. Εκεί τα παράξενα και αξεδιάλυτα συνυπάρχουν και γίνονται ένα: η φαντασία με την πραγματικότητα, το ονειρικό με το αληθινό, το legacy με τις μεγάλες προσδοκίες. Οι μέρες που έχουν περάσει οι φίλοι του Άρη σε αυτό το γήπεδο, μέρες δόξας και πληρότητας, δεν θα γλιστρήσουν ποτέ μέσα από τα χέρια τους, και η στιγμή που ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ, Ρίτσαρντ Σιάο, εμφανίστηκε με μπλουζάκι με τους legends του Αυτοκράτορα ήρθε σαν μια σιωπηλή υπενθύμιση πως αυτός ο γεμάτος στιγμές κόσμος θα αποπνέει πάντα εκείνη την ακαθόριστη αύρα που ενισχύουν τα λάβαρα και η φανέλα με το #6 στην οροφή.
Ο sniffyournails, ο δημιουργός των πιο viral T-shirts εκεί έξω, μιλάει στο SKWEEK για τη δύναμη που έχει η εικόνα όταν γίνεται σύμβολο και για το πώς ένα μπλουζάκι μπορεί να κουβαλήσει μνήμες, πρόσωπα και εποχές. Αλλά και για τον τρόπο που το μπάσκετ ξεπερνά το παρκέ και γίνεται αφήγηση, ταυτότητα και κοινή γλώσσα μιας ολόκληρης κοινότητας, βλέποντας τον Εβάν Φουρνιέ να κυκλοφορεί φορώντας πάνω του τον Έντι Τζόνσον, τον Θοδωρή Παπαλουκά και την Ευρωλίγκα του Ολυμπιακού στη Ρώμη, τον Τάισον Γουόρντ να τιμά τον Τζος Τσίλντρες ή τον Ματίας Λεσόρ να φλεξάρει το «The King is Back» στο Καλλιμάρμαρο.
Πότε ένιωσες για πρώτη φορά ότι η δουλειά σου μπήκε πραγματικά μέσα στο basketball culture;
«Ήταν Σεπτέμβριος του 2024, στο τουρνουά “Παύλος Γιαννακόπουλος” στο Καλλιμάρμαρο. Η φάση έγινε με τον πιο κινηματογραφικό τρόπο που μπορείς να φανταστείς! Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μου με την παρέα μου για να δούμε το παιχνίδι στην τηλεόραση. Δεν είχα ιδέα, ούτε περίμενα ότι κάποιος παίκτης θα φορούσε τη μπλούζα μου εκείνο το βράδυ. Ξαφνικά, η κάμερα δείχνει τον Ματίας Λεσόρ να μπαίνει στο γήπεδο φορώντας το “The King Is Back”. Οι φίλοι μου και ο κόσμος που ήξερε την αισθητική μου κατάλαβαν αμέσως ότι το σχέδιο είναι δικό μου».
Υπήρξε στιγμή που είπες «ΟΚ, αυτό δεν είναι πια μόνο design project»;
«Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν υπήρξε μία συγκεκριμένη στιγμή, γιατί ποτέ δεν το αντιμετώπισα ως ένα απλό design project. Από το 2021 που ξεκίνησα να σχεδιάζω, κάθε φορά που άνοιγα το Photoshop, είχα ήδη στο μυαλό μου το pattern: πώς θα δείχνει το tee πάνω στον παίκτη, πώς θα το “υποστηρίξει” και τι αντίκτυπο μπορεί να έχει στο κοινό. Μάλιστα, λίγοι ξέρουν ότι από την πρώτη μου κιόλας χρονιά είχα ήδη σχέδιό μου μέσα στα επίσημα tunnels του NBA. Το είχε φορέσει ο Άρμονι Μπρουκς, τότε παίκτης των Χιούστον Ρόκετς και νυν της Αρμάνι Μιλάνο, σε pre-game walk. Από την πρώτη μέρα έκανα στοχευμένες κινήσεις για να μπορέσω να έχω πραγματικό impact στην κουλτούρα της EuroLeague. Έβλεπα τι συμβαίνει στο NBA, όπου το pre-game style των παικτών και τα outfits που επιλέγουν διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την παγκόσμια pop κουλτούρα, και σκεφτόμουν ότι αυτό λείπει από την Ευρώπη. Ήθελα να γεφυρώσω αυτό το κενό».
Όταν βλέπεις superstars όπως ο Ματίας Λεσόρ ή ο Εβάν Φουρνιέ να φορούν κομμάτια σου, ποια σκέψη σου περνάει πρώτη από το μυαλό;
«Στις περιπτώσεις που ένας παίκτης επιλέγει να φορέσει ένα throwback design, ένα σχέδιο που τιμά τους legends μιας ομάδας, η πρώτη μου σκέψη είναι πώς θα αισθανθεί ο ίδιος ο θρύλος, ο παίκτης που απεικονίζεται πάνω στη μπλούζα, όταν δει τους σημερινούς stars να τον τιμούν με αυτόν τον τρόπο. Είναι μια μοναδική σύνδεση γενεών. Χαίρομαι απίστευτα όταν το βλέπω, γιατί σκέφτομαι τις αναμνήσεις που μπορεί να ξυπνήσει ένα τέτοιο T-shirt στους οπαδούς που έζησαν εκείνες τις εποχές, αλλά και τον σεβασμό ή τη νοσταλγία που μπορεί να προκαλέσει στους τότε αντιπάλους. Ήθελα να δω τους παίκτες της EuroLeague να φαίνονται cool, σαν icons της pop κουλτούρας και όχι απλώς σαν αθλητές που φορούν μια επίσημη στολή. Όταν λοιπόν βλέπεις το χθες και το σήμερα του μπάσκετ να ενώνονται μέσα από ένα streetwear κομμάτι, καταλαβαίνεις ότι έχεις πετύχει τον στόχο σου».
Είναι validation, είναι ευθύνη ή είναι απλά συνέχεια της δουλειάς;
«Θα έλεγα ότι είναι λίγο και από τα τρία, αλλά με τη δική μου ερμηνεία. Είναι σίγουρα validation, αλλά όχι με την έννοια ότι περίμενα την αποδοχή για να νιώσω σίγουρος γι’ αυτό που κάνω. Η δικαίωση έρχεται όταν βλέπεις ότι η αισθητική του δρόμου, τα 90s vibes και τα bootleg σχέδια που αγαπάμε, έχουν τελικά θέση στην κορυφή. Όταν ο Λεσόρ, ο Φουρνιέ ή ο πρόεδρος του Άρη φορούν κάτι δικό σου, ξέρεις ότι η κουλτούρα νικάει το corporate. Ευθύνη; Ναι, υπάρχει μια γλυκιά ευθύνη απέναντι στον κόσμο που περιμένει το επόμενο drop και κυρίως απέναντι στην ίδια την ιστορία που αποτυπώνω. Όταν σχεδιάζεις για στιγμές που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη των οπαδών, δεν μπορείς να είσαι πρόχειρος. Πρέπει να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό. Αλλά πάνω απ’ όλα, είναι η συνέχεια της δημιουργικότητάς μου. Δεν το βλέπω σαν “δουλειά” με την κλασική έννοια, γιατί αν ήταν δουλειά θα είχε ρουτίνα. Για μένα είναι μια συνεχόμενη πρόκληση. Κάθε φορά που τελειώνει ένα μεγάλο ματς ή συμβαίνει κάτι ιστορικό, το μυαλό μου “κλειδώνει” αυτόματα στο επόμενο concept».
Αλλάζει το νόημα ενός design όταν το φοράει ένας παίκτης μέσα στο μπασκετικό οικοσύστημα;
«Σίγουρα, ναι. Μετατρέπεται σε μια προέκταση της προσωπικότητάς του και της στιγμής. Άλλο είναι να βλέπεις ένα σχέδιο σε ένα κατάστημα και άλλο να βλέπεις τον Λεσόρ να σκάει στο Καλλιμάρμαρο με το “The King Is Back” ή τον Φουρνιέ να φοράει το tee του πρωταθλητή. Εκείνη τη στιγμή, ο παίκτης ουσιαστικά επικυρώνει την ιστορία. Το design “κλειδώνει” πάνω στο snapshot της επιτυχίας του».
Σε έχουν προσεγγίσει παίκτες απευθείας για να τους φτιάξεις custom κομμάτια; Πώς συνήθως ξεκινάει αυτή η επαφή;
«Ναι, πλέον συμβαίνει συνέχεια. Η επαφή ξεκινάει είτε μέσω DMs στο Instagram, είτε μέσω mouth-to-mouth επικοινωνίας. Δεν υπάρχουν μάνατζερ, PR agencies ή επίσημα email εταιρειών ανάμεσά μας. Όταν ένας παίκτης εμφανιστεί στην προπόνηση ή στο αεροδρόμιο φορώντας ένα exclusive μπλουζάκι, οι υπόλοιποι θα τον ρωτήσουν αμέσως: “Πού το βρήκες αυτό;”. Αυτός ο άμεσος τρόπος επικοινωνίας είναι που κρατάει τη φάση αληθινή. Εκτιμούν ότι μιλούν κατευθείαν με τον creator, χωρίς φίλτρα. Και εκτιμούν κυρίως κάτι ακόμα: ότι κανένα από τα designs δεν πωλείται. Είναι 100% exclusive για τους ίδιους. Για να μπορεί όμως αυτό το exclusive προϊόν να φτάνει στην καλύτερη δυνατή εκδοχή του, έχω δίπλα μου τους @thejailblazers.co, οι οποίοι με βοηθούν αρκετά, ακόμα και σε επίπεδο ιδεών, καθώς έχουμε παρόμοια αισθητική. Εγώ είμαι πίσω από το design κομμάτι, αλλά η συμβολή τους είναι πολύτιμη, ειδικά στο πρακτικό μέρος: την εκτύπωση και την αποστολή των t-shirts στους ίδιους τους παίκτες».
Οι παίκτες ζητούν κάτι συγκεκριμένο ή σου δίνουν πλήρη ελευθερία;
«Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μου δίνουν πλήρη ελευθερία. Μου λένε απλά “κάνε τα δικά σου”, γιατί ξέρουν το στυλ μου. Αλλά αυτή η ελευθερία κρύβει από πίσω της μια μεγάλη προσωπική έρευνα, ώστε το design να έχει πραγματικό νόημα. Για παράδειγμα, για τον Εβάν Φουρνιέ υπήρχε ένα παλιό tweet όπου είχε αναφέρει ότι ο αγαπημένος του παίκτης από την Ευρώπη ήταν ο Θοδωρής Παπαλουκάς, κάτι που έπρεπε να αποτυπωθεί. Για τον Ματίας Λεσόρ, το concept συνδέθηκε με τον Ντομινίκ Γουίλκινς, που έφερε το πρώτο ευρωπαϊκό του Παναθηναϊκού. Φυσικά, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως στην περίπτωση του Γιώργου Τανούλη. Εκεί το request ήταν πολύ συγκεκριμένο και γεμάτο λεπτομέρειες. Ο Γιώργος ήθελε να αποδώσει έναν πολύ βαρύ και ουσιαστικό φόρο τιμής στην ιστορία του Άρη, οπότε χρειάστηκε να αποτυπώσουμε συγκεκριμένα πρόσωπα, legends και λεπτομέρειες που έχουν γράψει ιστορία στον σύλλογο».
Πόσο inside the game είναι αυτή η διαδικασία; Νιώθεις ότι πλέον σχεδιάζεις για το ίδιο το basketball community και όχι απλώς για fans;
«Το να σχεδιάζεις για το ίδιο το community σημαίνει ότι ξέρεις την ιστορία, σέβεσαι τους πρωταγωνιστές και μιλάς τη γλώσσα τους. Οι fans ακολουθούν και στηρίζουν ακριβώς επειδή βλέπουν ότι αυτό που κάνω δεν είναι ένα flat, εμπορικό merch, αλλά η ίδια η μπασκετική κουλτούρα, φιλτραρισμένη μέσα από ανθρώπους που ζουν και αναπνέουν για το παιχνίδι. Για παράδειγμα, το drop με τον Άρη δεν ξεκίνησε ως ένα commercial σχέδιο για να το αγοράσουν οι fans. Ξεκίνησε ως μια βαθιά προσωπική κίνηση του Γιώργου Τανούλη, ως ένας τρόπος να πει ένα “ευχαριστώ” σε ολόκληρο τον οργανισμό του Άρη για τη στήριξη στον τραυματισμό του. Φτιάχτηκε για τους ανθρώπους μέσα στην ομάδα. Και όταν αυτό το βλέπει ο φίλαθλος, καταλαβαίνει αμέσως την αυθεντικότητά του».
Υπάρχει κάποιο T-shirt ή project που θεωρείς ότι σε αντιπροσωπεύει περισσότερο από όλα;
«Όλα έχουν μια ιδιαίτερη θέση για μένα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο, γιατί όλα κουβαλούν την ίδια ταυτότητα και αποτυπώνουν ξεκάθαρα το στυλ μου από το πρώτο δευτερόλεπτο. Δεν αλλάζω γραμμή ανάλογα με το ποιος το φοράει».
Ποιο σχέδιο θα διάλεγες αν έπρεπε να μείνει μόνο ένα που να λέει «αυτό είναι το VTG language»;
«Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα, αυτό θα ήταν το πρώτο μου, πίσω στο 2021. Ήταν ένα design για τον Κέντρικ Ρέι, που έπαιζε τότε στον Προμηθέα Πάτρας. Ο Κέντρικ με προσέγγισε μέσω Instagram, βλέποντας το vision μου πολύ πριν από όλους τους άλλους, όταν το sniffyournails ήταν ακόμα στα πολύ πρώτα του βήματα. Με αυτό το design συνειδητοποίησα για πρώτη φορά δύο πολύ σημαντικά πράγματα: πρώτον, πόσο γρήγορα μπορεί να πάρει μορφή κάτι που δημιουργείς μόνος σου, κλεισμένος στο δωμάτιό σου, και δεύτερον, τη δύναμη του mouth-to-mouth».
Υπάρχει κομμάτι που πήγε παραπάνω από όσο περίμενες, είτε σε αντίδραση είτε σε σημασία; Π.χ. αυτό που φόρεσε ο Ρίτσαρντ Σιάο στο Παλέ;
«Σίγουρα αυτό με τον Ρίτσαρντ Σιάο. Κυρίως γιατί είναι κάτι που δεν βλέπουμε ποτέ να κάνουν οι πρόεδροι των ομάδων. Τους έχουμε συνηθίσει με κοστούμια ή με τα επίσημα ρούχα των χορηγών. Το να σπάσει ο πρόεδρος αυτό το “πρωτόκολλο” και να εμφανιστεί με ένα bootleg T-shirt έστειλε ένα πολύ ισχυρό μήνυμα. Έδειξε όχι μόνο το πόσο απλός άνθρωπος είναι, αλλά κυρίως ότι κατάλαβε αμέσως το vibe και τον σεβασμό που κρύβει αυτό το design για την ιστορία του συλλόγου του».
Ποιο είναι το πιο δυνατό σχόλιο που έχεις ακούσει για τη δουλειά σου από παίκτη ή από κάποιον μέσα στο basketball culture;
«Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία συγκεκριμένη στιγμή, το καλύτερο σχόλιο ήρθε από τον Κέντρικ Ναν, αμέσως μετά την κατάκτηση της EuroLeague. Παρόλα αυτά, το πιο δυνατό “feedback” που μπορώ να λάβω είναι ουσιαστικά το ίδιο το γεγονός ότι οι παίκτες επιλέγουν να φορούν τα σχέδιά μου. Αυτό από μόνο του λέει τα πάντα».
Νιώθεις ότι το μπάσκετ πλέον μιλάει και μέσα από designers όπως εσύ, όχι μόνο μέσα από highlights και στατιστικά;
«Απόλυτα, γιατί το μπάσκετ ήταν πάντα κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα άθλημα. Είναι attitude, είναι μουσική, είναι ο τρόπος που εκφράζεσαι πέρα από τις γραμμές του γηπέδου. Στο NBA αυτό το έχουν καταλάβει εδώ και δεκαετίες. Βλέπεις πώς το στυλ των παικτών πριν τον αγώνα διαμορφώνει την παγκόσμια pop κουλτούρα. Στην Ευρώπη, όμως, υπήρχε για χρόνια ένα μεγάλο κενό. Οι ομάδες είχαν εγκλωβιστεί σε μια πιο flat και στεγνή προσέγγιση».
Το ότι η δουλειά σου έχει φορεθεί από παίκτες αλλάζει το πώς βλέπεις το ίδιο το παιχνίδι;
«Στην πραγματικότητα όχι. Συνεχίζω να βλέπω κανονικά τα παιχνίδια, ως λάτρης του αθλήματος, απολαμβάνοντας απλά το μπάσκετ. Δεν αλλάζει ο τρόπος που παρακολουθώ το παιχνίδι. Σίγουρα όμως, την ίδια ώρα που βλέπω ένα ματς, το μυαλό μου δουλεύει και δημιουργικά. Σκέφτομαι αυτόματα: Αυτό πώς αποτυπώνεται σε ένα T-shirt; Πώς μπορώ να το συνδέσω με την ιστορία του παίκτη ή της ομάδας;».
Πού σταματά το design και πού ξεκινά το culture shaping;
«Culture shaping για μένα είναι όταν καταφέρνεις να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του παιχνιδιού εκφράζουν το στυλ τους έξω από τις τέσσερις γραμμές. Όταν το bootleg design σου καταφέρνει να επιβληθεί στις επίσημες μπουτίκ των μεγαλύτερων ομάδων της Ευρώπης και να γίνεται talk of the town, χωρίς να έχεις ξοδέψει ούτε ένα ευρώ σε διαφήμιση, παρά μόνο με τη δύναμη του mouth-to-mouth. Αν το σκεφτείς, μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν υπήρχε καν στην κουλτούρα της Ευρώπης να εμφανίζεται ο παίκτης στο γήπεδο ή στο αεροδρόμιο με μπλούζα διαφορετική από την κλασική, επίσημη φόρμα της ομάδας του. Πλέον, ο κόσμος περιμένει να δει με ποια μπλούζα θα είναι στην επόμενη εμφάνιση ο αγαπημένος του παίκτης. Και για μένα αυτό είναι το σημαντικό. Εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν φτιάχνεις απλά εικόνες στο Photoshop, αλλά συμμετέχεις στο να διαμορφώνεται η ίδια η κουλτούρα του αθλήματος».
Αν έπρεπε να περιγράψεις τη στιγμή που ζεις τώρα με μια φράση: είσαι ακόμα δημιουργός, έχεις γίνει μέρος της κουλτούρας ή κάτι ενδιάμεσο;
«Είμαι σίγουρα κάτι ενδιάμεσο. Από τη μία, παραμένω 100% δημιουργός. Κάποιος που κάθεται με τις ώρες πάνω από το Photoshop και ψάχνεται συνεχώς με νέα styles. Αυτή είναι η βάση μου, δεν σταματάω στιγμή να λειτουργώ ως creator. Από την άλλη όμως, όταν βλέπεις ότι αυτά τα exclusive σχέδια έχουν τέτοιο impact στην κουλτούρα, συνειδητοποιείς ότι όλο αυτό έχει ξεφύγει από τα όρια ενός απλού design. Έχει αποκτήσει πλέον ένα πραγματικό πολιτισμικό αποτύπωμα».
Τι σημαίνει για σένα όταν το μπάσκετ αρχίζει να «φοράει» το ίδιο του το παρελθόν μέσα από τη δουλειά σου; Όπως η μπλούζα με τον Έντι Τζόνσον ή εκείνη με την Ευρωλίγκα του Ολυμπιακού στη Ρώμη;
«Είναι το απόλυτο full circle moment. Για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από το να βλέπεις την ιστορία του αθλήματος να ζωντανεύει στο σήμερα και να συνδέει δύο διαφορετικές γενιές. Το πιο όμορφο είναι να βλέπεις τον legend να τιμάται και να χαίρεται με αυτή τη στιγμή, δίνοντας ουσιαστικά τη σκυτάλη στον σύγχρονο παίκτη. Αυτό συνέβη ήδη όταν ο Έντι Τζόνσον έδωσε το respect του στον Έβαν Φουρνιέ, μόλις τον είδε να φοράει τη μπλούζα με το σχέδιό του. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην πιο πρόσφατη περίπτωση με τον Θοδωρή Παπαλουκά, ως φόρο τιμής στην ιστορία του. Εκεί καταλαβαίνεις τη δύναμη που έχει το visual storytelling. Δεν φτιάχνεις απλά ένα design… Δημιουργείς μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν».
