Ο Ολυμπιακός έχει μάθει τα τελευταία χρόνια να λειτουργεί με συγκεκριμένες αρχές. Άμυνα, πειθαρχία, σωστές αποφάσεις και μια επιθετική φιλοσοφία στην οποία η ομαδικότητα βρίσκεται πάνω από την ατομική πρωτοβουλία. Σε αυτή την ταυτότητα, ο Τόμας Ουόκαπ έχει αποτελέσει έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες. Ωστόσο, η περίπτωση του Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ ανοίγει μια εντελώς διαφορετική συζήτηση για τη θέση του πόιντ γκαρντ και όσα μπορεί να προσφέρει ένας παίκτης με διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Γιατί η μετάβαση από τον Ουόκαπ στον ΜακΙντάιρ δεν αφορά απλώς δύο διαφορετικούς παίκτες. Αφορά δύο διαφορετικούς τρόπους να διαβάζεις, να ελέγχεις και τελικά να επηρεάζεις ένα παιχνίδι.
Ο Ουόκαπ της ισορροπίας
Ο Τόμας Ουόκαπ δεν χρειάζεται να σκοράρει 20 πόντους για να αποδείξει την αξία του και το ποιος είναι. Αυτό το κάνει μέσω της άμυνας και των ψύχραιμων αποφάσεων που παίρνει. Δεν απαιτείς από αυτόν τον παίκτη να είναι ο πρώτος σου σκόρερ, άλλωστε έχει άλλους παίκτες για να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο.
Ο Ουόκαπ είναι αυτός που θα δείξει τον δρόμο, θα διαβάσει πολύ καλά το γήπεδο και θα δημιουργήσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να βγει η επίθεση, αλλά και η άμυνα. Θα δει σωστά τους συμπαίκτες του στο παρκέ, θα πασάρει, θα δυσκολέψει τον αντίπαλο και θα κάνει όλα όσα χρειάζεται μια οργανωμένη ομάδα.
Ο ΜακΙντάιρ της έντασης
Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, από την άλλη, είναι ένας εντελώς διαφορετικός τύπος δημιουργού. Ένας γκαρντ που επιδιώκει να επιβάλει τον δικό του ρυθμό, να επιτεθεί στο καλάθι και να δημιουργήσει καταστάσεις μέσα από τη διείσδυση και την προσωπική του πρωτοβουλία.
Εκεί που ο Ουόκαπ αναζητά συχνά την καλύτερη επιλογή μέσα από τη δομή της επίθεσης, ο ΜακΙντάιρ μπορεί να δημιουργήσει την ίδια την ευκαιρία, αναγκάζοντας την αντίπαλη άμυνα να αντιδράσει στις κινήσεις του.
Δεν πρόκειται απαραίτητα για σύγκριση ποιότητας. Πρόκειται για σύγκριση αγωνιστικής φιλοσοφίας.
Αυτό που μπορεί να αλλάξει στην επίθεση
Ένα από τα ζητήματα που έχουν απασχολήσει κατά καιρούς τον Ολυμπιακό είναι η δημιουργία από την περιφέρεια, ιδιαίτερα όταν η αντίπαλη άμυνα καταφέρνει να περιορίσει την κυκλοφορία της μπάλας και να βγάλει τους «ερυθρόλευκους» από τον συνηθισμένο τους ρυθμό. Σε τέτοιες καταστάσεις, ένας παίκτης με τα χαρακτηριστικά του ΜακΙντάιρ μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμος.
Η ικανότητά του να φτάνει μέχρι το καλάθι, να παίζει pick and roll και να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του μπορεί να προσφέρει μια επιπλέον επιθετική διάσταση. Δεν χρειάζεται κάθε κατοχή να καταλήγει μέσα από διαδοχικές πάσες και οργανωμένες συνεργασίες. Ορισμένες φορές, μια προσωπική ενέργεια είναι αρκετή για να δημιουργήσει το πρώτο ρήγμα στην αντίπαλη άμυνα.
Παράλληλα, η παρουσία ενός τόσο επιθετικού χειριστή θα μπορούσε να δημιουργήσει περισσότερους χώρους για τους υπόλοιπους παίκτες του Ολυμπιακού, ιδιαίτερα για εκείνους που λειτουργούν καλύτερα μακριά από την μπάλα.
Ο ΜακΙντάιρ δεν χρειάζεται να γίνει Ουόκαπ
Ίσως αυτό να είναι και το σημαντικότερο στοιχείο της συγκεκριμένης συζήτησης.
Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν χρειάζεται να αντιγράψει τον Τόμας Ουόκαπ για να αποδειχθεί χρήσιμος στον Ολυμπιακό. Αντίθετα, η μεγαλύτερη αξία του θα μπορούσε να βρίσκεται ακριβώς στα χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν.
Ο Ουόκαπ έχει αποδείξει ότι μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο μιας ομάδας που διεκδικεί τίτλους. Ο ΜακΙντάιρ, όμως, διαθέτει στοιχεία που μπορούν να αλλάξουν τη δυναμική ενός αγώνα, ειδικά όταν η επίθεση χρειάζεται έναν παίκτη να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να υποτιμάται στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Στη EuroLeague, όπου οι άμυνες γίνονται ολοένα πιο προσαρμοστικές και οι λεπτομέρειες καθορίζουν αποτελέσματα, η δυνατότητα ενός γκαρντ να δημιουργήσει πλεονέκτημα χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από το σύστημα μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.
Από διαφορετικούς δρόμους στην ίδια ανάγκη
Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται απαραίτητα έναν δεύτερο Ουόκαπ. Χρειάζεται παίκτες που μπορούν να υπηρετήσουν τη φιλοσοφία του, προσθέτοντας παράλληλα στοιχεία που ενδεχομένως του λείπουν.
Ο ΜακΙντάιρ δεν είναι ο ίδιος τύπος ηγέτη, ούτε ο ίδιος τύπος οργανωτή. Μπορεί, όμως, να προσφέρει δημιουργία, επιθετικότητα, ενέργεια και προσωπική πρωτοβουλία. Μπορεί να δώσει λύσεις απέναντι σε κλειστές άμυνες, να αλλάξει τον ρυθμό και να αναλάβει ευθύνες όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Κυρίως, μπορεί να αποδειχθεί κομβικός σε παιχνίδια όπου η τακτική από μόνη της δεν αρκεί και χρειάζεται το ατομικό ταλέντο για να κάνει τη διαφορά.
