Υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να διαβάσει κανείς το 106-89 του Ολυμπιακού στη Βιτόρια. Ο Σάσα Βεζένκοφ έβαλε 22, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ 25, οι δύο τους έφτασαν μαζί στους 47 και οι πρωταθλητές Ευρώπης ξεκίνησαν τη νέα EuroLeague με μία επιβλητική εκτός έδρας νίκη.
Υπάρχει όμως και ένας πολύ πιο ενδιαφέρων τρόπος. Η Μπασκόνια έβαλε 16 τρίποντα. Ο Ολυμπιακός μόλις οκτώ. Οι Βάσκοι εκτέλεσαν 80 σουτ εντός παιδιάς. Οι Πειραιώτες 64.
Κι όμως, στο τέλος ο πίνακας έγραφε +17 για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Αυτό δεν είναι μία μικρή στατιστική παραδοξότητα είναι ίσως η καλύτερη πρώτη εικόνα για το πώς θέλει να επιτίθεται ο φετινός Ολυμπιακός.
Το 28/42 που εξηγεί σχεδόν τα πάντα
Ο Ολυμπιακός τελείωσε το παιχνίδι με 28/42 δίποντα, δηλαδή 67%. Από το τρίποντο είχε 8/22, επίσης αξιοπρεπές 36%, αλλά χωρίς να βασίζεται στο μακρινό σουτ για να παράγει τον όγκο των πόντων του. Η Μπασκόνια, από την άλλη, είχε 16/44 τρίποντα αλλά μόλις 14/36 δίποντα. Παράλληλα, ο Ολυμπιακός πήγε 28 φορές στη γραμμή των βολών και ευστόχησε στις 26.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε μία πολύ περίεργη εξίσωση: η Μπασκόνια είχε 16 περισσότερες προσπάθειες εντός παιδιάς, έβαλε οκτώ περισσότερα τρίποντα και όμως δεν πλησίασε πραγματικά στη νίκη. Γιατί το θέμα δεν είναι πάντα πόσα σουτ παίρνεις, αλλά ποια σουτ παίρνεις.
Ο Ολυμπιακός κατάφερε να μεταφέρει ένα τεράστιο μέρος των κατοχών του στα πιο παραγωγικά σημεία του γηπέδου. Στο καλάθι, στο short roll, στα cuts, στο transition και στη γραμμή των βολών.
Βεζένκοφ και Ντόρσεϊ είναι το αποτέλεσμα, όχι ολόκληρη η εξήγηση
Ο Ντόρσεϊ είχε 25 πόντους με 8/11 σουτ και 4/6 τρίποντα, χωρίς λάθος. Ο Βεζένκοφ πρόσθεσε 22, έχοντας μεταξύ άλλων 8/10 δίποντα και 6/6 βολές. Ο Γιάν Μοντέρο ήρθε από πίσω με 15 πόντους και 5 ασίστ, ενώ ο Ταϊρίκ Τζόουνς είχε 12 πόντους και 8 ριμπάουντ σε λίγο περισσότερο από 12 λεπτά.
Το σημαντικό, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται αυτές οι επιδόσεις.
Ο Βεζένκοφ είναι ίσως ο καλύτερος παίκτης της EuroLeague στο να παράγει πόντους χωρίς να «παγώνει» την κατοχή. Cuts, transition, επιθετικά ριμπάουντ, mismatches, γρήγορα post-ups και η μόνιμη απειλή του σουτ αναγκάζουν την άμυνα να βρίσκεται σε κίνηση.
Ο Ντόρσεϊ, όταν έχει τέτοιον χώρο, δεν χρειάζεται να γίνει αποκλειστικά δημιουργός. Μπορεί να επιτίθεται σε δεύτερη περιστροφή, να παίρνει closeouts και να τιμωρεί την άμυνα όταν αυτή έχει ήδη παραμορφωθεί και με τον Μοντέρο υπάρχει πλέον ένας ακόμη παίκτης που μπορεί να δημιουργήσει ρήγμα στην πρώτη γραμμή.
Για αυτούς του λόγους, ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται κάθε επίθεσή του να ολοκληρώνεται με ένα δύσκολο τρίποντο επειδή δεν μπόρεσε να φτάσει αλλού. Μπορεί να χρησιμοποιεί το τρίποντο ως συνέπεια της καλής επίθεσης και όχι ως υποκατάστατό της.
There’s just no stopping @TDORSEY_1, keeping his foot on the gas just like last season 🫀#EveryGameMatters pic.twitter.com/PEBFksFDiL
— EuroLeague (@EuroLeague) September 24, 2026
Το πρώτο πραγματικό stress test έρχεται τώρα
Φυσικά, ένα παιχνίδι δεν δημιουργεί τάση και το 67% στα δίποντα ή το 26/28 στις βολές δεν μπορούν να θεωρηθούν μόνιμες σταθερές.
Γι’ αυτό και η εβδομάδα που ακολουθεί έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο Ολυμπιακός παίζει στις 29 Σεπτεμβρίου στο Κάουνας με τη Ζάλγκιρις και δύο ημέρες αργότερα, την 1η Οκτωβρίου, βρίσκεται στην Μπολόνια για τη Βίρτους. Δύο εκτός έδρας παιχνίδια σε περίπου 48 ώρες, με δύο διαφορετικού τύπου άμυνες.
Εκεί θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε αν η Βιτόρια ήταν απλώς μία βραδιά τρομερής αποτελεσματικότητας ή η πρώτη εικόνα ενός επαναλαμβανόμενου μοντέλου, διότι η τάση στο σύγχρονο μπάσκετ είναι ξεκάθαρη: περισσότερα τρίποντα, περισσότερα spacing lineups, περισσότερη μαθηματική εμμονή στο shot profile.
Ο Ολυμπιακός δεν αρνείται τίποτα από αυτά. Απλώς στην πρεμιέρα έδειξε πως υπάρχει και άλλος δρόμος, μπορείς να βάλεις 106 χωρίς να εκτελέσεις 40 τρίποντα. Αρκεί να κάνεις το γήπεδο αρκετά μεγάλο ώστε να φτάνεις συνέχεια εκεί όπου το σουτ αξίζει περισσότερο.