Πέντε φανέλες, ισάριθμοι χορηγοί και σχέσεις που δεν έμειναν απλώς επαγγελματικές, αλλά έγιναν κομμάτι της ίδιας της ιστορίας των συλλόγων.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη εποχή στο ελληνικό μπάσκετ όπου η φανέλα ήταν κάτι παραπάνω από ένδυση! Ήταν ταυτότητα, αισθητική, ακόμα και lifestyle.
Από τη σεζόν 1992-93 και μετά, όμως, με την μετατροπή του αθλήματος σε επαγγελματικό, οι χορηγοί μπήκαν για τα καλά στο παιχνίδι. Και σε κάποιες περιπτώσεις, δεν έμειναν απλοί «χορηγοί». Έγιναν συνώνυμο των ομάδων.
SATO Άρης: Από την απλότητα στην… υπερβολή και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο!
Η SΑΤΟ δεν είναι απλώς ένα λογότυπο για τον Άρη. Ήταν η συνέχεια μιας μπασκετικής επανάστασης που ξεκίνησε νωρίτερα και πέρασε στην επαγγελματική εποχή με το ίδιο βάρος.
Και όμως, αν μιλάμε για τις φανέλες της μετά-Γκάλη περιόδου, εκεί η αισθητική άλλαξε δραματικά. Παραφορτωμένα σχέδια, έντονα χρώματα, συχνά διπλοί χορηγοί και μια γενικότερη αίσθηση ότι ο μινιμαλισμός είχε πάρει… άδεια. Ήταν φανέλες που, όπως έλεγαν αρκετοί φίλαθλοι της εποχής, θύμιζαν περισσότερο αφίσα rave party παρά μπασκετική εμφάνιση.
Παρόλα αυτά, με αυτή τη φανέλα ο Άρης κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1993, γράφοντας το πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο της επαγγελματικής εποχής.
ΠΑΟΚ Bravo: Η αισθητική που έδεσε με το παιχνίδι!
Υπάρχουν φανέλες που απλώς «κάθονται καλά» στο μάτι. Και υπάρχει η ασπρόμαυρη του ΠΑΟΚ με τον καφέ Bravo.
Οι συνδυασμοί λευκού και μαύρου με μια… πινελιά κόκκινου είχαν μια σχεδόν μαστορική ισορροπία. Τόσο καλοδουλεμένοι, που έμοιαζαν να συνοδεύουν ιδανικά όσα συνέβαιναν στο παρκέ. Και στο παρκέ συνέβαιναν πολλά. Η βροχή τριπόντων του Μπάνε Πρέλεβιτς, τα δύσκολα σουτ με το ένα χέρι του Τζον Κόρφα, και μια ομάδα που έδειχνε ικανή να σταθεί απέναντι σε οποιονδήποτε.
Με αυτή τη φανέλα, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1994, επιβεβαιώνοντας ότι η Θεσσαλονίκη είχε δύο σταθερές δυνάμεις στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Παναθηναϊκός Beck’s: Η επιστροφή στην… καθαρότητα κι η αρχή της αυτοκρατορίας
Μετά από μια περίοδο έντονης κινητικότητας σε χορηγούς και σχεδιαστικές υπερβολές, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα bold γραφικά και τις έντονες παρεμβάσεις της εποχής Maxwell, ο Παναθηναϊκός γύρισε σε κάτι πιο καθαρό. Η Beck’s έφερε ξανά μια αίσθηση ισορροπίας. Το πράσινο της φανέλας «έδεσε» με έναν λιτό χορηγό, χωρίς υπερβολές, χωρίς… θόρυβο.
Ήταν η εποχή που η ομάδα άρχιζε να αποκτά ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση, πριν ακόμα γίνει η απόλυτη δύναμη των επόμενων ετών. Και πάνω σε αυτή τη φανέλα, το 1996 στο Παρίσι, γράφτηκε η πρώτη μεγάλη σελίδα: η κατάκτηση της Euroleague.
Ολυμπιακός Lacta: Η κόκκινη αρμονία του… Triple Crown
Είναι, ίσως, η πιο «καθαρή» αισθητικά φανέλα της λίστας. Η σεζόν 1996-97 και οι εμφανίσεις του Ολυμπιακού με τη Lacta είχαν μια σχεδόν παράξενη αρμονία.
Τα κόκκινα χρώματα έδεναν απόλυτα, δημιουργώντας μια εικόνα που έμενε εύκολα στο μάτι. Ήταν επίσης η εποχή που η ταύτιση Ολυμπιακού και Lacta ήταν σχεδόν… ρομαντική, όπως το διαφημιστικό σποτάκι που είχε τραγουδήσει ο Στέφανος Κορκολής.
Όσον αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι, ήταν το απόλυτο peak: Triple Crown με Euroleague, Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας.
ΑΕΚ Σκρατς: Η σύγχρονη επιστροφή της «Βασίλισσας»
Η ΑΕΚ αποτελεί την πιο σύγχρονη προσθήκη στη λίστα, αλλά όχι τυχαία. Η φανέλα με χορηγό το Σκρατς δεν κουβαλά τη νοσταλγία των 90’s, αλλά μια διαφορετική μορφή ιστορίας: την επιστροφή στην κορυφή.
Το 2018, η ΑΕΚ κατέκτησε το Basketball Champions League μέσα σε ένα κατάμεστο ΟΑΚΑ, σε μια ατμόσφαιρα που θύμιζε άλλες εποχές. Και λίγο αργότερα ήρθε (με διαφορετική φανέλα) και το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2019, επιβεβαιώνοντας ότι η επιστροφή δεν ήταν στιγμιαία.
